Skip to content

Geloof brengt soms pijnlijk scheiding…

Dat is wel duidelijk voor iedereen die het boek ‘Knielen op een bed violen’ (ruim 600.00 exemplaren verkocht) van Jan Siebelink las. Martin sprak over de kloof tussen mensen die wel of juist niet (of anders) geloven. Jan Siebelink woonde zelf deze dienst bij…

Als iemand tot geloof komt brengt dat veel teweeg. Ook angst (“raak ik je kwijt?”), onbegrip (“je zit toch niet bij een sekte?”) en een gevoel van afstand tussen voorheen vertrouwde partners, vrienden of collega’s is snel ontstaan. Wederzijds is er soms een gevoel van onbegrip en veranderde interesse en levensvisie.  Dat geeft spanning en dat doet ook zeer. Vooral als je zo graag hecht wil zijn met iemand. Martin sprak hierover vanuit het beklemmende boek ‘Knielen op een bed violen’ en legt uit welke fouten snel gemaakt zijn en ook hoe Jezus zelf omging met de kloof tussen geloof en ongeloof… Je kunt het filmpje hieronder delen met je eigen netwerk en eventueel ook reageren. Ben benieuwd naar jouw ervaringen en aanvullingen!

9 thoughts on “Geloof brengt soms pijnlijk scheiding… Plaats een reactie

  1. Wij,mijn man,dochter en ik waren deze morgen in de dienst.We waren hier voor het eerst en werden hartelijk ontvangen.Het was een fijne toespraak van Martin,waar we alledrie iets aan hebben gehad.
    We komen om allerlei redenen al heel lang niet meer in een kerk.We zijn heel erg bemoedigd ook om het feit dat er zoveel jonge mensen waren,deze generatie.
    Alle eer aan onze Heer Jezus,,
    Hartelijke groet,Jannieka

  2. Ik ervaar zelf ook dat geloof scheiding brengt in familie. De schoonfamilie is streng oud gereformeerd, en het is zo ontzettend frustrerend dat we dus met elkaar al jaren niet meer over het geloof (kunnen)spreken omdat er ALTIJD iets tussen staat. En zo vaak is dat iets een regel.
    Echt frustratie alom. Ik merk dat het mij veel moeite kost om zelfs nog genoeg geduld en liefde op te brengen om er überhaupt nog naar toe te gaan. Voor je gevoel kun je toch niets goed doen, want er staat altijd tussenin:maaar….jullie zijn PKN…jullie dragen een broek, jullie praten zo vreemd, jullie doen zo vreemd, jullie gaan aan het avondmaal enzenz.

    Je praatje herken ik dus zeker. Wel denk ik dat een christen ook kaders en regels nodig heeft, omdat we van nature heeeeel graag weer de andere kant op willen gaan, en de wereld (zoals je ook zo mooi met bijbelverzen aanhaalde) zo trekt en aantrekkelijk is.
    Ik ben ZO blij dat God een God is van liefde; die zoveel van mij houdt! Ik kan alleen maar bidden dat ook de schoonfamilie iets van God mag zien door ons heen. Of op welke manier dan ook.

    Ook denk dat ik een christen inderdaad wereldvreemd mens is. Dat Hij je hart zodanig kneedt, dat je ook bepaalde dingen niet meer wilt of kunt doen.

  3. Ik lees dit bericht via mijn mail. En ben ontroerd. Als christen, lid van een kerk loop ik vaak tegen de muren/regels op die de kerk stelt. Ik wil graag christen zijn en niet een kerklid! Nee geen reden om nu de kerk vaarwel te zeggen, maar ik realiseer me dat “mijn geloof” niet exact binnen een kerk valt. Ik ga naar de kerk om meer te horen en te leren, om Hem te loven, prijzen en aanbidden! Soms voel ik me wereldvreemd omdat ik een andere levensstijl heb dan niet-christenen, maar ik lijd er niet onder. Ik voel me rijk! Ik kijk over mijn kerkmuren heen om niet te stikken in een regeltjes geloof! En vraag me meestal af: wat wil Jezus dat ik doe? Martin, ik hoop dat je gezondheid toelaat dat je nog veel mag spreken. Want je raakt niet alleen niet-christenen aan, maar net zo goed de christenen! Mag God je werk zegenen!

  4. Fijn dat de dienst op de site staat ,ik was heel benieuwd hoe jou preek op dit onderwerp was knielen op een bed violen is toch niet makkelijk ,geloven zoals wij dat mogen doen is toch wel een warmere ervaring , zoveel liefde samen delen dank voor de mooie dienst

  5. Ademloos heb ik deze dienst terug gekeken. Ik voel me erdoor bemoedigd.Zelf opgevoed binnen de reformatorische cultuur, het boek ” Knielen op een bed violen” is heel herkenbaar voor mij. De starre regels maar vooral de angst, angst voor God , angst voor de hel, want daar wordt toch op gehamerd binnen de reformatorisch kringen. De stelregel was altijd ” Met sport en spel kom je in de hel.” Ik wil niet afgeven op de reformatorische cultuur, er zijn ook daar zeker mensen die echt oprecht in God geloven en alles met de beste bedoelingen doen maar het is heel moeilijk om daaruit te stappen omdat je dan als ” zondaar ” gezien wordt. Toch ben ik wel blij en dankbaar dat ik nu kan zeggen dat ik gelovig ben opgevoed , Ik ben nog steeds een kerkhopper maar God houdt me vast en door deze dienst ben ik me daardoor nogmaals van bewust.Zelfs het gebed leek persoonlijk voor mij bedoelt. Bedankt daarvoor of beter gezegd Dank God daarvoor.Bijzonder dat Jan Siebelink zelf ook aanwezig was. Ik hoop nog vele diensten, bijbelblogs van je te horen, je legt het zo duidelijk en begrijpend uit en vooral ook positief naar welke medemens dan ook. God bless you!

    • Wat heb je het prachtig verwoord, Jetty! Ik ben opgevoed in Gereformeerde Synodale kring met een zeer strenge inslag qua kerkregels of dogma’s,met familie die de Vrijgemaakte kant koos of nog strenger ,een partner van Artikel 31 ,Vrijgemaakte kant, in het prachtige Kampen!
      Ik ben helaas geen kerkshopper meer,vind verder jouw manier van verwoorden en schrijven mooi,ben het met je eens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s