Skip to content

Ik durfde het niet tegen jou te zeggen…

Ze keek me aan en ik zag dat ze geraakt was. “Ik durfde het niet tegen jou te zeggen” zei ze. “Ik dacht dat jij daar heel veel moeite mee zou hebben”. “Dat is ook zo” was mijn antwoord. 

Onlangs sprak ik in de Basis een paar keer over genade en vrijheid. In een toespraak over het boek ‘knielen op een bed violen’ (zie hier) en afgelopen week over Jezus genadevolle reactie op ongeloof en zonde (zie hier). De reacties op deze toespraken vond ik indrukwekkend. Wat heb ik veel mensen gesproken na afloop van de diensten en ook via internet veel verhalen gehoord die me raakten. Over afwijzing en oordeel. Over vrienden die afhaken en kerken die niet langer veilig zijn voor ‘gevallen’ mannen of vrouwen. Het is zo lastig om de juiste balans tussen waarheid en genade te vinden. Om relaties te behouden ook al kiezen mensen soms een weg die we niet begrijpen kunnen of gaat het leven soms simpelweg anders dan in ons ideaal. Niet altijd hebben we het leven en onze omstandigheden in de hand. Vaak niet zelfs. Niet alles draait simpelweg om ‘het goede kiezen’. Soms lukt het niet. Soms gaat het mis. En dan kan de kerk waar het zou moeten draaien om genade, liefde en zorgzaamheid ineens heel anders uit de hoek komen.

Zelf vind ik het ook moeilijk om te dealen met het verschil tussen ideaal/het onderwijs van de Bijbel/Jezus en de praktijk van mijn leven en dat van anderen dat soms heel anders is. Soms heb ik ook pijnlijk gezwegen uit angst voor een lastig gesprek of juist omdat ik niet wilde oordelen maar niet zo goed wist hoe ik dan wel moest reageren.

Ik had het hier laatst over met een groep bekenden van mij en aan het eind van de avond kwam een vrouw naar me toe. Ik wist dat zij in scheiding lag, maar we hadden het er nooit over gehad. Ze was blij met mijn gedachten hierover en de manier waarop we erover hadden gepraat. Ze gaf toen aan dat ze niet over de huwelijkcrisis en met name de scheiding had durven spreken omdat ze bang was voor mijn reactie. Genoeg om over na te denken voor mij.

Hoe ga jij met dit soort dingen om? Ik heb er ooit nog dit BijbelBlog over geschreven. Het onderwerp laat me nog niet helemaal los. Wat is wijsheid?

4 thoughts on “Ik durfde het niet tegen jou te zeggen… Plaats een reactie

  1. Ik ben op mijn 27ste gescheiden. Eigenlijk niemand in mijn familie en omgeving heeft echt een idee wat de redenen waren. Ben ik ook nooit expliciet naar gevraagd. Geeft niks, want ik snap dat het voor veel mensen moeilijk is, dus daar heb ik vrede mee. Wel ben ik ontzettend gruwelijk in de steek gelaten door de kerk. Ik had geen dak meer boven m’n hoofd, geen geld en alleen maar schulden. De kerk gaf aan te willen helpen maar telkens kwamen er spoedgevallen tussendoor, alleenstaande moeder met kind en noem maar op. Ik als vrouw alleen kwam, naar mijn gevoel op de laatste plek. Mijn geval was niet spoedeisend zoals de ouderling zei. Ondanks dat ik geen dak boven mijn hoofd had. Helaas heeft de kerk nooit tot de plek (de laatste op de agenda) kunnen komen waar ik stond. Wanneer ik in de kerk kwam draaiden mensen zich echt van mij af. Waar ik tot voor kort nooit alleen stond en altijd met mensen stond te kletsen, stond ik vanaf die tijd volkomen alleen. Ik voelde me al waardelozer worden, al minder waard. Ik voelde me uitgekotst! Ik mocht er niet zijn naar mijn gevoel. Ik was zondiger dan ieder ander in de kerk.
    Mijn ex en zijn familie horen hun hele leven al bij die kerk. Ik was ‘inteelt’. Dus ik was de boosdoener. Het ging zelfs zo ver dat ik door mijn ex schoonfamilie aangevallen en geslagen werd bij de kerk. In 2012 heb ik besloten om me te onttrekken van de kerk. Dit werd klakkeloos aangenomen en wederom was er niemand die verder vroeg. Op dit moment zou ik me heel graag weer aan willen sluiten bij een kerk omdat ik weet dat ik het nodig heb, dat ik het mis. Ik wil mijn geloof en de vragen die daarbij komen, graag delen met mede christenen. Maar ik durf niet meer. Die laatste jaren in de kerk, juist de kerk waar ik me zo thuisvoelde en me geliefd voelde. hebben me doodgeslagen. Het laatste jaar van mijn kerkbezoek trok me juist bij God vandaan. Smalend zat ik te luisteren naar de preek. Ik lachte erom.
    En dat wilde ik niet, ik wilde niet nog verder bij God vandaan raken, dus ik onttrok me.
    Maar het ergste vind ik dat ik nu de stap nog niet weer durf te zetten terwijl ik weet dat ik het nodig heb! Want op dit moment raak ik ook steeds verder bij God vandaan en weet ik even niet meer hoe ik dat kan stoppen!

    MAAR….één zondag in 2009, tijdens mijn scheiding kwam er een man op leeftijd naar me toe. Na de kerkdienst. Hij tikte me aan en zei: Ik weet niet precies wat er is en ik weet ook niet goed wat ik moet en kan zeggen maar ik heb gehoord dat je het moeilijk hebt. Ik wil even laten weten dat ik aan je denk en voor je bid!’

    Dit vergeet ik nooit weer!! Zoiets kleins, zoiets om nooit te vergeten!

    (en nu zal iedereen denken waarom ik me niet gericht heb op alleen deze man en zijn wijze woorden in plaats van ook te luisteren naar de roddels en de minachtende blikken van de andere mensen te zien. Dat uiteindelijk toch het negatieve heeft ‘gewonnen’.
    Tsja, dat vraag ik mezelf ook wel eens af. Ik denk (denk het zelfs te weten) dat ieder mens positieve dingen in het leven nodig heeft, een blik, een gebaar, een woord en noem maar op. Met regelmaat hebben mensen dat nodig.
    Wat in die zwarte periode in mijn leven bij mij het geval was? Met heel veel regelmaat kreeg ik al het negatieve over me heen. Juist toen ik wel wat steun en positiviteit kon gebruiken, misschien meer dan anders. Dus uiteindelijk ging al die negatieve aandacht overheersen, daar waar ik juist wat meer positieve aandacht nodig had. Maar! De wijze woorden van die man ben ik nooit vergeten, kwamen telkens weer in mijn gedachten terug. Dus het betekende wel echt wat!

    Dus, weet je soms niet wat je moet zeggen of kunt zeggen. Ben je bang dat je (onbewust) veroordeeld?
    Zwijg dan!! Geef een schouderklopje, een glimlach, nodig uit voor een kopje koffie, voor een maaltijd of zeg heel simpel: ‘Ik weet niet wat ik zeggen moet of kan, maar ik denk aan je! Ik bid voor je!

    • Bedankt voor deze reactie Marjo, ik hoop dat je de stap naar een gemeente zult durven zetten. Er is in elke relatie en binnen elke groep mensen risico op soms pijnlijke situaties. Daar ontkomt niemand aan. Tegelijk is er ook zoveel leuks en waardevols te beleven in een groep mensen die (met veel vallen en opstaan) Jezus wil volgen.

  2. opnieuw getroffen door je woorden, Martin.Jij denkt erover na en doet wat met wat er tegen je gezegd wordt, zo zijn er maar enkelen….Ik wil nu niet in het openbaar verder vertellen ( breek me….)zoveel herinneringen…luister nu wel naar het liedje van jou en Suus: ik doe het niet alleen!Steun,dank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s