Skip to content

Zweten bij de knapenvereniging…

Een van mijn allereerste ‘christelijke spreekbeurten’ zo’n tien jaar geleden. Ik was net begonnen bij Operatie Mobilisatie Nederland . Bij het woord ‘knapenvereniging’ kreeg ik spontaan allerlei vooroorlogse beelden op mijn netvlies.

Een collega zei – achteraf bleek dit een grap – dat ik toch wel naar de kapper moest en eigenlijk een net pak aan moest trekken.
‘De knapenvereniging was een serieuze club’ zo werd mij verteld. Ik knikte begrijpend en maakte braaf een afspraak bij de kapper. Mijn haar was toen wat langer als vandaag… (zie foto links)

Neem vooral ruim de tijd…
De organisator drukte me telefonisch op het hart dat ik vooral de tijd mocht nemen. Drie kwartier was toch wel de minimale tijd voor een lezing bij de vereniging… Maar als ik dieper op de Bijbel wilde ingaan en meer tijd nodig had, mocht ik ‘vrijmoedig zijn’ (slik, ik was destijds al blij als ik 15 minuten zinnig kon ‘vullen’). De zenuwen sloegen toe…

Bidden en hartkloppingen
Ik heb er veel voor gebeden, tijd genomen voor goede voorbereiding, onze achterban gevraagd mee te bidden. Dat God maar tot zijn doel mocht komen met deze avond. Met bonkend hart zat ik ’s avonds te wachten tot ik aan de beurt zou zijn. Mijn velletjes papier en de Bijbel op schoot… Ik wilde het zo graag goed doen. Toen het moment daar was, liep ik naar de microfoon en keek een overvolle zaal in…

Ik begon met mezelf voor te stellen en opende daarna met gebed. De ogen van de aanwezige knapen (die overigens totaal niet vooroorlogs of in driedelig zwart op hun stoelen zaten, ik was de enige – ‘dank collega’) keken me vriendelijk aan. Ik keek naar de klok en opende toen mijn bijbel… Na ongeveer een kwartier had ik echt alles gezegd wat ik wilde zeggen. Een zweetstraaltje liep over mijn rug naar beneden… Ik wist niet wat ik verder nog moest zeggen. Misschien waren het de zenuwen. Het leek een black out… “Amen” zei ik zacht terwijl sommigen wat verwonderd op hun horloge keken. Dit kon het toch niet zijn? Is het nu al afgelopen? Ik wilde het liefst door de grond zakken. Of op z’n minst onzichtbaar worden en ongemerkt de zaal verlaten.

Pauze
In de pauze kwam een jongen naar me toe. Hij vertelde me dat hij door de toespraak was aangesproken. We raakten aan de praat over zending en leven voor God. Uiteindelijk nam hij informatie van OM mee naar huis. Harmen Rebel, zo heet hij, begon naar aanleiding van die avond in Huizen aan een hele periode aan boord van de DOULOS (een van de OM-schepen). God heeft die avond gebruikt om Harmen te bereiken. Ik was zo verrast, blij en dankbaar dat ik een schakeltje mocht zijn in dit plan van God met Harmen. God alle eer daarvoor! Hij raakt mensen aan, zelfs door ‘mislukte’ preken.

We zijn inmiddels bijna 10 jaar en zo’n 800 spreekbeurten/concerten verder. Inmiddels ben ik niet meer zo zenuwachtig voor een spreekbeurt en moeten mensen me stoppen als ik na een uur nog zoveel meer te vertellen en zingen heb 😉 Maar… Wat niet is veranderd is de afhankelijkheid van God. Hij bewijst Zichzelf. Veel dieper dan mensen ooit zouden kunnen. En daarvoor kan hij elk instrument gebruiken dat beschikbaar is voor hem. Zelfs al zijn we onervaren, zenuwachtig en menselijk gezien ongeschikt. God kan grote dingen tot stand brengen. Wat zou hij met jouw leven van plan zijn? Vertrouw hem je leven toe en je zult verrast zijn!

2 thoughts on “Zweten bij de knapenvereniging… Plaats een reactie

  1. Wat leuk om te lezen! Echt ongelooflijk hoe relatief kleine zaken een enorm (goed) gevolg kan hebben. Bedankt Martin dat je toen die uitnodiging om te spreken hebt geaccepteerd!

    Harmen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s