Skip to content

BLOG: Hoef ik geen zonden te belijden?

“Als God echt genadig is en ik geloof in Jezus’ offer aan het kruis, hoef ik dan geen zonden meer te belijden? Kan er dan niets meer tussen Hem en mij instaan?”
Die vraag kwam deze week op me af tijdens een dagopening op de HQ-school. We hadden het gehad over Gods genade en dat dit de enige manier is waarop wij een relatie met Hem kunnen opbouwen. Ik heb hiermee best geworsteld omdat de gedachte ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’ (wel toepasselijk in deze weken) best diep zit ingebakken. Ik weet wel dat God mij heeft vergeven en dat (alleen!) door Jezus volbrachte werk aan het kruis er een nieuw leven en een nieuwe identiteit voor mij beschikbaar kwam. Ik werd een nieuw mens. Geliefd door God, die ik voortaan mijn Vader mag noemen.

Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook.
(1 Joh 3:1)

Ik heb lang geworsteld met mijn onvolmaaktheid en ik weet nog goed dat de eerste jaren van mijn leven als christen werden gekenmerkt door een soort van jojo-ervaring. Dicht bij God, Ver van God, Dicht bij God, Ver van God. Ik had zo’n enorm verlangen om met en voor God te leven en Hem ook te vertrouwen (gehoorzamen). Maar keer op keer kwam ik er achter dat ik mijn beloften niet kon waarmaken. Mijn goede voornemens gingen de mist in, vaak al op de dag dat ik ze ‘bedacht’. Ik heb gedacht in ‘als ik dit voor U doe, dan zult U vast dat voor mij doen’. Ik voelde mij sterker, meer geliefd en zeker meer effectief bijvoorbeeld in gebed als ik een ‘goede week’ had gehad. God was dichterbij en ik kon meer op Zijn hulp en liefde rekenen als ik het ‘goed had gedaan’. Ik was schijnbaar steeds weer vergeten dat ik door God geliefd was, ook toen ik nog niets van Hem wilde weten. Het valt me op dat juist gelovige mensen, die de genade (die niets kost) en liefde van God aan anderen bekend maken, het zo lastig vinden er zelf in te geloven in de praktijk van het dagelijks leven.

Er komt bij religieuze mensen (die het vaak zo goed bedoelen) regelmatig een ‘maar’ achter de genade. God houdt onvoorwaardelijk van je… maar… Je moet wel gehoorzaam zijn en voor Hem kiezen. Op die manier wordt Gods nabijheid en liefde gekoppeld aan wat wij goed doen. Het woordje ‘maar’ is zo ontkrachtend voor alles wat je daarvoor zei. Mensen onthouden vaak wat er komt na de ‘maar’ die ze vaak al hoorden aankomen.

Ik geloof dat God graag wil dat ik groei. Dat Hij in mij een goed werk is begonnen en dat ook zal doorzetten. Mijn groei als kind van God is net zo zeer afhankelijk van Zijn genade en werk in/door mij als mijn eerste bekering een geschenk was. Ik geloof dat zonden gevolgen hebben. Pijn en schade kunnen brengen. Maar ik geloof niet (meer) dat God zich van mij afkeert als ik door zwakten een fout maak. Ook niet als ik dat vaker doe. Hij kent de mens. Ik belijd zelf nog wel mijn zonden naar God. Maar niet meer als een krampachtig smeekgebed om ‘weer aangenomen’ te worden. Niet meer liggend in het stof, bang voor afwijzing of in ieder geval een God wiens liefde voor mij bekoeld zou zijn. De relatie die ik heb met God is niet mogelijk geworden door wat ik voor Hem goed heb gedaan. Die staat niet meer op het spel. Nee, ik mag dicht bij God komen (en blijven tot in eeuwigheid) door wat Hij voor mij heeft gedaan. Die twee dingen moeten we nooit omdraaien! Het is haast bizar hoe vaak ik christenen hoor spreken over ‘alles wat tussen Hem en mij in staat’. Dat is toch niet het goede nieuws? Ze vragen of God wil ‘wegnemen’ wat al bijna 2000 jaar geleden voor ze is weggenomen. De veroordeling en straf nam Jezus op zich. Dat is juist het bijzondere van het christelijke geloof. Het draait niet om onze prestaties maar om wat Hij voor ons deed! Hij alle eer.

Houdt dat in dat ik gewoon alles maar mag doen wat God verboden heeft en tegelijkertijd een goede band met Hem kan hebben? Dat is vaak een reactie als het over genade gaat. Daar kwam Paulus ook achter lezen we in de Romeinenbrief. Eigenlijk begrijp ik die vraag niet goed. Want iemand die Jezus gelooft, opnieuw is geboren krijgt andere verlangens en wordt door God (van binnenuit) gevormd. Genade is niet eerlijk. Genade is het nieuwe verbond tussen God en mensen. Hij gaf alles om ons die geloven en willen volgen te kunnen zegenen met een onveranderlijke nieuwe status: ‘vergeven en aangenomen’.

God heeft u samen met Christus levend gemaakt toen hij ons al onze zonden kwijtschold. 14 Hij heeft het document met voorschriften waarin wij werden aangeklaagd, uitgewist en het vernietigd door het aan het kruis te nagelen. (Kol 2:13)

Ik schreef ooit dit lied over mijn eigen worsteling hiermee. Het lied is geschreven tussen 2005 en 2007. Het is goed te horen welk deel eerder en welk deel later ontstond. Ik ben benieuwd naar jou ervaringen hiermee en hoop van harte dat dit korte verhaal jou zal helpen om meer te kunnen rusten in de liefde van God. Het mooie is dat zonden hun aantrekkelijkheid verliezen op het moment dat wij rusten in de Liefde van Jezus. In plaats van proberen de zonden zelf de baas te worden en zo Zijn goedkeuring te verdienen. Dat was nooit de bedoeling van het kruis dat door Jezus werd opgenomen.

30 thoughts on “BLOG: Hoef ik geen zonden te belijden? Plaats een reactie

  1. ik herken dit! eigenlijk staat er altijd wat tussen God en mij, aldus mijn opvoeding! als ik zou vertellen dat ik een kind van God bent, komt er als reactie, denk er om….laat het maar eens overwinteren.

    • Terwijl Jezus juist zegt dat we mogen leren vertrouwen op Hem en Zijn beloften. Staan om de rots dus maar. Al kan dat best lastig zijn als je zo lang andere dingen hebt gehoord he?

  2. Wij mogen God vader noemen.
    Als ik als ouder naar mijn kinderen kijk, dan luisteren zij ook niet altijd, maar ik hou daardoor niet minder van ze. Wel kan het soms verdriet doen als ze door hun eigenwijsheid in de problemen komen. Als zij dat dan ook zien (en soms sorry zeggen) dan ben je blij voor ze omdat ze dan zelf ook weer op de goede weg verder kunnen. Als ouder wil je toch het beste voor je kinderen.
    Ik denk dat het bij God ook zo is Hij blijft onvoorwaardelijk van ons houden en wil zo graag dat het goed met ons gaat en natuurlijk is Hij dan ook blij als wij onze zonden belijden.

  3. Zo herkenbaar!!! Maar het is gewoon de waarheid dat we allemaal Gods kinderen zijn!!! No matter what! Jezus is voor ons aan het kruis gegaan hoe gaaf is dat!!

  4. Mooi stuk! Ook denk ik dat als we zelf echt gaan begrijpen en beseffen wat die genade van God inhoudt, we ook meer van die genade naar anderen kunnen uitdelen en laten zien door ons karakter heen. Dan maken we het meer ´eigen´..

    • Ik denk dat je gelijk hebt. Hoe meer ik besef dat Gods genade mij (onverdiend) steeds weer tegemoet komt, des te meer genade en geduld zal ik voor anderen hebben. En als ik denk dat ik het kan (of moet) ‘verdienen’ verwacht ik dat ook van anderen…

  5. ja dat is zeker moeilijk, ik ben echt opgevoed dat het voor ons als zondaren niet meer kan, dat er een bepaald soort volk bekeerd wordt. Ik ben opgevoed met thuislezen en ga steeds meer zien hoe arm hun zijn en ik moet nog steeds leren

    • “Een ieder die Hem ontvangt en in Zijn Naam gelooft heeft hij het voorrecht gegeven om een kind van God te worden” Johannes 1. Het hele avontuur met God begint al met een voorrecht dat je gegeven wordt. Als jij verlangt naar (meer van) God is dat al een prachtig geschenk dat Hij je gaf. Het is best verdrietig als mensen wordt voorgehouden dat het waarschijnlijk niet voor hen is…

  6. Prachtig zo mooi verwoord de strijd die er in je hart kan zijn als je de Heere Jezus oprecht wil volgen.
    Heel herkenbaar en wat komt het weer mooi op Zijn tijd naar me toe. Zijn Liefde is overweldigend en eindeloos. VADER, U bent GOED, U bent HEILIG, U bent LIEFDE…

  7. Persoonlijk geloof ik dat God ons naar zijn evenbeeld heeft gemaakt. En daarmee in beginsel goed.

    Tegelijkertijd zijn wij mens en hebben onze onvolkomendheden. God kent en doorgrond mij, meer en beter dan ik zelf kan (psalm 139) Als er een is die mijn worsteling met het leven kent dan is Hij het wel. Hij weet dat ik niet volmaakt ben, maar zolang ik mijn best doe, probeer mijn beloften na te komen, op eigen wijze er voor mijn naaste te zijn dan ben ik mens zoals Hij mij, jou, ons, heeft bedoeld.

    Geen God hoog op een troon maar die naast en met mijgaat door het leven.

  8. Kan het met Rianne mee zeggen dat het soms anders voelt. Dankjewel Martin,dat je het zo mooi uitlegt ik ga het uitprinten en iedere keer als het weer anders voor me ‘voelt’ opnieuw lezen…. zodat ik er weer aan herinnert wordt hoeveel God van me houdt.

    • Netty,juist dat voelen is zo belangrijk vind ik,dat heb ik wel nodig mijn hart te volgen, wat een goede tip: uitprinten en een mooi geheel met kleuren ervan maken! Zeker na een emotionele begravenis vanmiddag!

    • Voor mij voelt het ook anders vaak. Dat komt door opvoeding en de ideeën die wij hebben over wat ‘eerlijk en rechtvaardig zou zijn’. Ook denken we misschien ‘wat zou ik doen als ik God was?’ en maken we Zijn reactie gelijk aan die van een mens. Gelukkig is Hij God en in Zijn liefde zoveel groter dan wij zijn. Genadig zijn was Zijn keuze en Zijn initiatief, niet zijn reactie op ons (gelukkig).

  9. Dat is nu juist een stuk van de ballast! Altijd vertelt: ja maar ……, als……., nee Wij zijn de ware kerk! Niet uitverkorene zij ,want…..als je dit of dat ( zgn. Wereldse dingen)doet ,dan…..Als dan tegenwoordig er nog steeds van die verkondigingen zijn, is het heel moeizaam…. Die ballast overboord te gooien…..Gelukkig een persoonlijk geloof, zie ook mensen om me heen oprecht geloven!

  10. Ook herkenbaar, ik merk dat ik nog veel kan leren, moet leren, het is wel belangrijk vind ik om je zonden te blijven belijden ook verval je erin,

    • Klopt… Ik geloof dat God zijn liefde en genade (vrijspraak, onverdiende gunst) schenkt. Niet uitbetaald voor ons gedrag. Van ons wordt geloof en vertrouwen gevraagd. En ja, natuurlijk hoort daar een nieuw leven bij. Een leven van stap voor stap leren volgen en groeien in geloof. Maar die liefde en genade van God is het beginpunt, niet de beloning voor goede stappen. Al maakt niets me zo blij dat een stap op de goede weg te zetten. Het ging mij er vooral om dat ik vaak dacht dat God ‘verder weg’ van mij was als ik iets fout had gedaan. Maar dan denk ik dus ook dat God dichtbij komt omdat ik ‘iets goed doe’. En dat is een denkfout. God kwam in Jezus dichtbij en deelde vergeving uit. Omdat… Hij dat graag wilde!

  11. Mooi lied! Het is zo rustgevend te weten dat je niet elke keer weer moet proberen het goed te doen.Daardoor raak je teleurgesteld,vooral in jezelf en voor je het weet ben je alleen daar nog maar mee bezig.
    Ik geloof dat het van binnenuit “vanzelf”groeit als je je op Hem richt,zoals een boom niet zijn best hoeft te doen om appels te geven.Ze komen vanzelf zolang de boom gevoed wordt.

  12. Hoe zit het dan? Als we gezondigd hebben moeten we dan naar God toe om het te belijden ( al weet hij alles van ons) of is dat nou niet meer nodig door de genade

    • Ik denk dat de beste plek voor herstel bij God is. En hoe meer we met Hem zijn, des te sterker we staan in ons leven (waarin we Hem willen navolgen). Dus belijden doe ik zeker. Vaak zelfs. Maar het belijden is niet nodig om de relatie tot stand te brengen. Ik sta niet op basis van mijn (goede) gedrag voor God. Maar op basis van wat Hij voor mij deed.

  13. Mooie overdenking, voor mij ook weer stof tot denken óver… De vrijheid die God ons wil geven door zijn Genade is een vrijheid die ons menselijke denken en acceptatievermogen te boven gaat. Het grote máár, de vragen die wij stellen na de genadeboodschap is een -ja maar- waarmee we zoeken naar onze menselijke kaders. Oké: God vergeeft en zet ons in volledige vrijheid, maar het kan toch niet zijn dat (ik alles mag doen wat hij verboden heeft… of dat mij broer of zus dat mag) ik gewoon mag leven zonder dat dit gevolgen heeft voor de genade. Ja, toch wel dus: genade ONVOORWAARDELIJK vanuit Gods liefde voor ons. En wij willen daar dan allerlei mitsen en maren aan toe voegen om te zorgen dat Gods genade binnen onze geloofsstructuren, kerkstructuren en menselijk theologisch denken past. Kleinmenselijk denken omdat Gods Liefde en Genade ons anders te eng wordt…

    Wat een vrijheid moet het geven ons klein menselijk denken los te laten, de maars maar eens te laten voor wat ze zijn. Ik kan het zelf ook niet, maar iets van die vrijheid te bedenken geeft me een heerlijk gevoel. Volgens mij kijkt God me dan even om het hoekje glimlachend aan: ja jongen, zegt Hij, zo groot is mijn Liefde!

  14. Toen ik deze blog las moest ik denken aan een stukje wat iemand op Facebook had geplaatst. Ik heb het even geknipt en geplakt :
    Ik verdiep me de laatste tijd wat in Dietrich Bonhoeffer. Aansprekende gedichten (‘wie ben ik’) en aansprekende citaten, zoals deze… even een paar keer lezen.
    ‘De duivel misbruikt het Woord van Gods genade. Hij houdt ons voor dat God toch een genadig God is en dat Hij het niet zo nauw neemt met onze zonden. Zo wekt hij (de duivel) in ons hart een verlangen op om te zondigen op rekening van Gods genade en onszelf reeds vergeving te beloven voordat de zonde plaatsvindt.’
    Wat vind jij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s