BLOG: Hoef ik geen zonden te belijden?

“Als God echt genadig is en ik geloof in Jezus’ offer aan het kruis, hoef ik dan geen zonden meer te belijden? Kan er dan niets meer tussen Hem en mij instaan?”
Die vraag kwam deze week op me af tijdens een dagopening op de HQ-school. We hadden het gehad over Gods genade en dat dit de enige manier is waarop wij een relatie met Hem kunnen opbouwen. Ik heb hiermee best geworsteld omdat de gedachte ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’ (wel toepasselijk in deze weken) best diep zit ingebakken. Ik weet wel dat God mij heeft vergeven en dat (alleen!) door Jezus volbrachte werk aan het kruis er een nieuw leven en een nieuwe identiteit voor mij beschikbaar kwam. Ik werd een nieuw mens. Geliefd door God, die ik voortaan mijn Vader mag noemen.

Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook.
(1 Joh 3:1)

Ik heb lang geworsteld met mijn onvolmaaktheid en ik weet nog goed dat de eerste jaren van mijn leven als christen werden gekenmerkt door een soort van jojo-ervaring. Dicht bij God, Ver van God, Dicht bij God, Ver van God. Ik had zo’n enorm verlangen om met en voor God te leven en Hem ook te vertrouwen (gehoorzamen). Maar keer op keer kwam ik er achter dat ik mijn beloften niet kon waarmaken. Mijn goede voornemens gingen de mist in, vaak al op de dag dat ik ze ‘bedacht’. Ik heb gedacht in ‘als ik dit voor U doe, dan zult U vast dat voor mij doen’. Ik voelde mij sterker, meer geliefd en zeker meer effectief bijvoorbeeld in gebed als ik een ‘goede week’ had gehad. God was dichterbij en ik kon meer op Zijn hulp en liefde rekenen als ik het ‘goed had gedaan’. Ik was schijnbaar steeds weer vergeten dat ik door God geliefd was, ook toen ik nog niets van Hem wilde weten. Het valt me op dat juist gelovige mensen, die de genade (die niets kost) en liefde van God aan anderen bekend maken, het zo lastig vinden er zelf in te geloven in de praktijk van het dagelijks leven.

Er komt bij religieuze mensen (die het vaak zo goed bedoelen) regelmatig een ‘maar’ achter de genade. God houdt onvoorwaardelijk van je… maar… Je moet wel gehoorzaam zijn en voor Hem kiezen. Op die manier wordt Gods nabijheid en liefde gekoppeld aan wat wij goed doen. Het woordje ‘maar’ is zo ontkrachtend voor alles wat je daarvoor zei. Mensen onthouden vaak wat er komt na de ‘maar’ die ze vaak al hoorden aankomen.

Ik geloof dat God graag wil dat ik groei. Dat Hij in mij een goed werk is begonnen en dat ook zal doorzetten. Mijn groei als kind van God is net zo zeer afhankelijk van Zijn genade en werk in/door mij als mijn eerste bekering een geschenk was. Ik geloof dat zonden gevolgen hebben. Pijn en schade kunnen brengen. Maar ik geloof niet (meer) dat God zich van mij afkeert als ik door zwakten een fout maak. Ook niet als ik dat vaker doe. Hij kent de mens. Ik belijd zelf nog wel mijn zonden naar God. Maar niet meer als een krampachtig smeekgebed om ‘weer aangenomen’ te worden. Niet meer liggend in het stof, bang voor afwijzing of in ieder geval een God wiens liefde voor mij bekoeld zou zijn. De relatie die ik heb met God is niet mogelijk geworden door wat ik voor Hem goed heb gedaan. Die staat niet meer op het spel. Nee, ik mag dicht bij God komen (en blijven tot in eeuwigheid) door wat Hij voor mij heeft gedaan. Die twee dingen moeten we nooit omdraaien! Het is haast bizar hoe vaak ik christenen hoor spreken over ‘alles wat tussen Hem en mij in staat’. Dat is toch niet het goede nieuws? Ze vragen of God wil ‘wegnemen’ wat al bijna 2000 jaar geleden voor ze is weggenomen. De veroordeling en straf nam Jezus op zich. Dat is juist het bijzondere van het christelijke geloof. Het draait niet om onze prestaties maar om wat Hij voor ons deed! Hij alle eer.

Houdt dat in dat ik gewoon alles maar mag doen wat God verboden heeft en tegelijkertijd een goede band met Hem kan hebben? Dat is vaak een reactie als het over genade gaat. Daar kwam Paulus ook achter lezen we in de Romeinenbrief. Eigenlijk begrijp ik die vraag niet goed. Want iemand die Jezus gelooft, opnieuw is geboren krijgt andere verlangens en wordt door God (van binnenuit) gevormd. Genade is niet eerlijk. Genade is het nieuwe verbond tussen God en mensen. Hij gaf alles om ons die geloven en willen volgen te kunnen zegenen met een onveranderlijke nieuwe status: ‘vergeven en aangenomen’.

God heeft u samen met Christus levend gemaakt toen hij ons al onze zonden kwijtschold. 14 Hij heeft het document met voorschriften waarin wij werden aangeklaagd, uitgewist en het vernietigd door het aan het kruis te nagelen. (Kol 2:13)

Ik schreef ooit dit lied over mijn eigen worsteling hiermee. Het lied is geschreven tussen 2005 en 2007. Het is goed te horen welk deel eerder en welk deel later ontstond. Ik ben benieuwd naar jou ervaringen hiermee en hoop van harte dat dit korte verhaal jou zal helpen om meer te kunnen rusten in de liefde van God. Het mooie is dat zonden hun aantrekkelijkheid verliezen op het moment dat wij rusten in de Liefde van Jezus. In plaats van proberen de zonden zelf de baas te worden en zo Zijn goedkeuring te verdienen. Dat was nooit de bedoeling van het kruis dat door Jezus werd opgenomen.