Laat God alsjeblieft verwarrend zijn…

Op het moment dat we denken dat we God nu wel kennen gaat het mis. Als we Het wel begrijpen. Het wonder van Zijn Wezen zonder haperingen en schijnbare tegenstellingen kunnen verklaren en uitleggen. Op dat moment weten we 1 ding zeker. Dat we Hem een heel stuk kleiner hebben gemaakt dan Hij is. Ons menselijke verlangen naar overzicht, controle, helderheid mag toch niet resulteren in een God die ons niet langer verwarren kan. God overstijgt ons voorstellingsvermogen. Onze kaders en beeld(spraak) kunnen hem nooit ‘vatten’. En dat is mooi. Ik hoef God niet te snappen. Wil niet verzanden in theologische discussie. Ik wil Hem niet uitleggen en doen alsof Hij voor mij geen geheimen meer heeft. Ik wil aanvaarden dat Hij groter is en juist daarom aanbidden. Soms in stille verwondering.

Dankbaar voor elke openbaring die Hij wil geven. Dankbaar voor elke glimp die ik soms mag opvangen. Dankbaar voor de Heilige Geest die ogen en harten openen wil en zichtbaar maakt wat niet te zien, snappen, laat staan te bevatten is. God is God. Zijn wegen zijn hoger. Zijn gedachten zijn hoger. Zijn wezen blijft een mysterie. En dat is mooi. Ik blijf een zoeker, ook al ben ik door Hem gevonden.

Ken ik God? Ken ik Jezus? Een beetje. Stap voor stap. En ooit zal ik Hem zien. Dan zal ik Hem kennen zoals ik nu al door Hem gekend ben. Ik aanbid een God die ik niet begrijpen kan. Met heel mijn hart.