Vuur en Vlam tour raakt me persoonlijk

De vuur en vlam kerkentour met de Verre Naasten is voor mij een geschenk uit de hemel. Door het voorbereiden van deze avonden rondom het pinkstervuur en het nadenken en delen over de missie van Jezus wordt ik zelf ook uitgedaagd om mijn leven als leerling van de Meester. Ik luister naar veel onderwijs over ‘het Koninkrijk vertegenwoordigen’ en dat doet me goed en daagt me uit. Jezus was een en al Leven. Hij had geen ‘tijd van bediening’ en daarna weer lekker terug naar zijn anonieme prive bestaan met flinke muren daaromheen. Ik zelf heb mijn leven nog wel in compartimenten verdeelt. Als spreker/zanger voor groepen mensen ben ik open en deel in mijn geloof. Maar ja, dan is dat ook de verwachting en de reden van mijn (zelfs betaalde) komst naar een kerk of organisatie.

Wat mij meer en meer stoort is de overgang van ‘het geestelijke moment (dienst, bidstond, concert etc) naar het dagelijkse’. Die overgang is mij te groot. Daar zou ik in willen veranderen, groeien. Om het met een voorbeeld duidelijk te maken. Als ik ergens een concert geef ben ik in de ‘bediening-stand’. Ik spreek, zing, bid en na afloop praat ik met mensen na. Soms bidden we dan ook nog met elkaar. Vervolgens zit ‘de taak’ erop en stap ik tevreden en gelukkig in de auto. Het is enorm bevredigend om te weten bewust in Gods dienst te staan en zo in Jezus’ Naam tot zegen te zijn van mensen. Onderweg naar huis moet ik tanken en maak ik dus een tussenstop. Ik sta op een tankstation en zie allerlei mensen lopen. Zij kennen me niet en hebben geen idee dat ik net over Jezus heb gedeeld. Het kan ze misschien ook niet zo veel schelen. Ze zijn met zichzelf bezig en ik ook. Ik kijk niet naar ze. Niet echt… Niet zoals ik tijdens een dienst biddend naar ‘het publiek’ kijk.

Vervolgens ga ik naar binnen om af te rekenen en heb ik een praatje met het personeel. Het komt niet in me op dat het mensen zijn die ook Jezus nodig hebben. Ik ben ‘klaar’ met werken. Nu ben ik gewoon weer Martin die een bak koffie haalt en de diesel komt betalen. De evangelie-deel-pet is weer af. En dat zit me dus niet lekker. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil niet de hele dag alleen maar over God spreken met iedereen die ik tegen kom. En ik wil mezelf (en jou) ook helemaal geen schuldgevoel of dwingende eis opleggen. Ik denk alleen dat er een verschil is tussen Jezus’ benadering van bediening en Leven uitdelen en de mijne. Jezus IS  leven en deelde dat dus ALTIJD.  Hij had heus wel eens rust en nodigde zijn discipelen ook uit om af en toe uit te rusten. Even bij te komen van de werkzaamheden in de verkondiging. Maar de Zoon van God bleef altijd mensen ZIEN. Hij was bewogen met mensen. Niet alleen tijdens de toespraken en als hij ‘aan het werk’ was. Hij was verbonden met Gods hart en de zoekende liefde was in Hem aanwezig.

Ik hoorde laatst van een spreker die ergens koffie had gedronken in een wegrestaurant en de overtuiging kreeg dat de ober gebed nodig had. Hij heeft de cappuccino afgerekend en ook gebed aangeboden. Het werd dankbaar aangenomen. Ik vond dat prachtig en ook erg moedig. We leven immers in een maatschappij waar geloven vooral een privezaak moet zijn en we denken dat de meeste mensen ‘er simpelweg niet op wachten’. Misschien is dat laatste niet zo. Mogen we onze schroom overwinnen en leren delen wat we ontvangen hebben. En niet alleen in de kerk met veel gelijkgestemden. God houdt van mensen en iedereen heeft Zijn liefde nodig en komt pas echt tot leven als Hij in beeld komt. Dat is mijn stellige overtuiging. Met die bril mag ik naar mensen leren kijken. Iedereen die ik ontmoet is een persoon waar God vurig naar verlangt.

Ik wil ook beschikbaar  zijn. Pinksteren is het feest van de Geest van God die mensen in Vuur en Vlam zet. Gods Koninkrijk zichtbaar en vervolgens ‘deelbaar’ maakt door mensen heen. Ik verlang naar meer zien daarvan. Niet omdat het moet. Maar omdat niets mooier is dan dat. Ik wil eigenlijk gewoon Leven. En de Heilige Geest uitnodigen om me ook vandaag in te zetten in Zijn goede plannen. Nogmaals, niets is mooier en eervoller en belangrijker. Morgenavond zijn we met de tour in Zwijndrecht. Kom ook (en vergeet niet te tanken, je weet nooit…)

18 ‘De Geest van de Heer rust op mij,
want hij heeft mij gezalfd.
Om aan armen het goede nieuws te brengen
heeft hij mij gezonden,
om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken
en aan blinden het herstel van hun zicht,
om onderdrukten hun vrijheid te geven,
19 om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’