//augustus

Deze week kwam ik twee verschillende mensen tegen die beiden 'vast liepen' door de tsunami aan slecht (wereld)nieuws die de afgelopen maanden over ons heen komt. "Ik begin bang te worden voor de Islam en radicale moslims in Nederland" sprak de man uit. "Ik ben boos en bang tegelijk, en ik zie de toekomst niet positief tegemoet. Mijn schouders ophalen kan ik niet, het houdt me dagelijks bezig. Mensen om me heen storen zich aan mijn humeur".

Hoe vaak liep een persoonlijk gesprek over geloofservaringen niet uit op een vage (soms verhitte) discussie. Sommige christenen zijn zo bang voor een moeilijk gesprek met vragen die ze niet kunnen beantwoorden dat ze maar helemaal niet meer vertellen over hun leven met God. Het roept toch maar discussie op. Ze begrijpen het toch niet. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Laat een ander dat maar doen. Het hele 'parels voor de zwijnen' argument wordt ook te pas en te onpas van stal (toepasselijk) gehaald om maar te kunnen zwijgen.

Ik heb er heel wat. Verbroken relaties. Jij waarschijnlijk ook. Klinkt wel wat heftig en meestal ervaar ik het niet zo zwaar. Maar gisteravond na een goed gesprek met Susanne over vriendschappen en 'verbindingen aangaan' met anderen kwamen er toch heel wat namen voorbij. Namen van mensen die nog steeds een warm gevoel bij me oproepen. Omdat we een tijd samen opliepen, best hecht waren. Vrienden. Maar tegelijkertijd zijn het allemaal mensen met wie ik vandaag geen contact meer heb. Niet omdat er ruzie was of zoiets, maar gewoon omdat er een nieuwe fase kwam. Ik verder ging…

Gisteravond las ik over de coming out van zangeres/theologe Vicky Beeching. Eerlijk gezegd had ik nooit eerder van haar gehoord, maar de kans is groot dat ik een van haar worship songs wel hoorde of heb gezongen. Ze is namelijk een prominente christen en ze voerde jarenlang een eenzame strijd. Ze wist dat ze bedolven zou worden onder commentaar. En dat gebeurde ook. Zelfs ik schrijf nu iets over haar, voor het eerst in mijn leven.

Gisteravond ontmoette ik Lisa (18) na een concert in Hardenberg. Ze wilde even praten en vroeg om gebed, ze had haar moeder meegenomen. Ze vertelde dat ze de laatste jaren veel verdriet had meegemaakt. Ze had in korte tijd verschillende familieleden en vrienden verloren en voor zo'n jonge meid veel te veel 'dood' gezien. Haar ouders hadden haar gevraagd of ze mee wilde gaan naar het concert. Eigenlijk had ze niet zo'n zin. Maar toch besloot ze te gaan.

You don't have permission to register