Skip to content

Hedde Efkes lieven Heer (afscheidslied)

Gerard van Maasakkers is een troubadour met prachtige doorleefde liedjes. Over zijn lied ‘Hedde Efkes lieven Heer’ zal ik over twee weken spreken in de Basis, mijn thuisgemeente in Apeldoorn. Hij zingt in dat lied over zijn geleidelijke afstand nemen van God en het moet nu maar hardop worden afgesproken ‘eigenlijk is het over tussen ons’. Een eerlijk lied. Hij zingt ook over het grondpersoneel van God dat ‘ook niet echt helpt’ om te blijven geloven.

Luister hier naar het lied. Wat maakt het bij jou los? Wat zou jij mensen zoals Gerard willen zeggen? Herken jij iets van zijn woorden? Wat zou God terugschrijven? Of staat dat antwoord al geschreven?

13 thoughts on “Hedde Efkes lieven Heer (afscheidslied) Plaats een reactie

  1. Ik heb de songtekst nagelezen en kan me helemaal vinden in zijn woorden.Ik,39 jaar, ben gelovig opgevoed.Mij is ingeprent dat God groot en machtig en vol liefde is. Zo’n 35 jaar dagelijks gebeden, contact gezocht met HEM. De afgelopen jaren vreselijke dingen meegemaakt (moeder jong verloren door een ‘mensonterende ziekte’ Alzheimer en in 2012 is ons lieve dochtertje na heel veel strijd en leed overleden, ze werd maar anderhalf jaar oud). Juist in deze periode veel gezocht naar troost en hulp bij HEM, gebeden,gesmeekt…ik heb echter geen troost en hulp ervaren..Als ‘christen’ zou ik me ‘gedragen’ moeten voelen in de moeilijke tijden, helaas voelde het alleen maar als ‘stof happen’. Zijn ‘volgelingen’ zijn de eerste tijd aardig, belangstellend en begripvol, maar na een tijdje verwatert dat.Nee, Hij geeft mij geen troost, geen gevoel dat Hij om me geeft. Ik heb afstand van Hem genomen, heb Hem dit ook verteld…dat ik teleurgesteld ben…en dat het me veel te veel energie kost om te blijven bidden. Ik leef nu mijn leven op een manier die goed voor mij voelt, luister naar mijn eigen gevoel. Ook ik steek af en toe een kaarsje aan voor mensen die mij aan het hart gaan..Mijn geloof in God is flink beschadigt, geloof is momenteel verandert in Hoop. Ik geloof dat God de aarde heeft gemaakt,maar geloof niet dat hij mij hier op aarde stuurt/helpt/troost etc. Ik HOOP dat er wel een hemel is waar mijn moeder en ons lieve dochtertje is en dat we elkaar ooit weer zien. Het is fijn om zo’n songtekst te lezen, dat anderen ook deze twijfels hebben…Mensen die zich strak houden aan de woorden die in de Bijbel staan, daar kan ik niets mee. En als God werkelijk van mij houdt dan begrijpt hij mijn gedachten en gevoelens…
    Wat God terug zal schrijven? Ik verwacht niets…

    • Bedankt voor je openhartige reactie Rina. Wat jij hebt meegemaakt is te groot voor mijn woorden. Je moeder op zo’n manier verliezen moet vreselijk zwaar zijn. En een kind aan de dood verliezen in voor een ouder iets waar je niet eens aan durft te denken. Verdriet, boosheid, desillusie en pijn zijn echt. Susanne en ik kunnen ook meepraten over de moeilijke kant van het leven. Misschien heb jij met het woord ‘HOOP’ wel de mooiste definitie van geloven gegeven. We hopen op licht aan de horizon. We hopen op de hemel. We hopen op een God die er voor ons is. Deze hoop is mijn houvast geweest in de moeilijke tijd. En soms slaat de hoop om in blijdschap omdat mijn hart en verstand (weer?) durven te vertrouwen op die ongrijpbare hoop op God en zijn beloften. Ik ben blij dat je hier reageerde. En ik HOOP (om dat woord maar weer te gebruiken) je hier vaker te ontmoeten. Ik heb trouwens wel meer geschreven over dit onderwerp op deze site.
      Stilte
      Als ik dat geloofde

  2. Allereerst prachtige muziek en gezongen vanuit het hart, heel mooi!
    Voor mij persoonlijk is dit gedeeltelijk herkenbaar… Er zijn soms meer momenten dat ik mijn “eigen ding doe” mijn eigen leven leid, naar wat ik denk dat goed is… dan dat ik dicht bij God ben. Maar om te zeggen dat het afgelopen is tussen ons, nee dat niet gelukkig niet! Ik voel me toch elke keer weer omringd door Zijn kracht!
    Wat Gerard in het tweede couplet zingt is vooral heel herkenbaar… de Bijbel is een prachtig boek, het zijn de regeltjes die wij eraan hebben “gehangen” wat al het moois wat erin vermeld staat doet verbleken soms…
    Een klein voorbeeld Ik heb een aantal jaren terug openbare belijdenis gedaan en vind het een feest om aan het avondmaal te mogen gaan, God nodigd ons immers uit aan Zijn tafel! Elders in ons dorp gebeurt het dat er misschien maar een handvol mensen aan tafel gaan, terwijl er honderden belijdenis hebben afgelegd… Dit is onder andere veroorzaakt door de regeltjes of gedachten die hier zelf door mensen bij zijn bedacht… Aan tafel, ik ? Zondaar? Ja! Juist voor jou! Jezus is voor onze zonden gestorven! Zo wordt er hier helaas niet over gedacht en dit wordt ook zo verkondigd! Ik vind dit zo’n gemis voor de mensen die daar kerken….
    Om terug te komen op Gerard het zijn ook vaak deze mensen, en hierbij bedoel ik niet zozeer die gemeente, maar mensen die hun eigen regels op de Bijbel nahouden, die ervoor zorgen dat mensen juist bij de kerk weggaan!
    Ik denk dat je mag genieten van het leven, als je maar probeert naar zijn wil te leven, en vooral ook eerst naar je eigen geloof te kijken alvorens te zwaaien met een vinger naar de ander! Het is vooral denk ik heel belangrijk om “liefde ” naar elkaar uit te dragen!
    En verder , ook al zegt Gerard “vaarwel” GOD LAAT NOOIT LOS WAT ZIJN HAND BEGON!
    Mvg Anneke Hoek

    • Herkenbaar. Jezus was tijdens zijn leven op aarde al fel tegen (acties van) mensen die het voor anderen moeilijk maken om ‘binnen te gaan’ in Gods koninkrijk. Die anderen een juk opleggen dat onhoudbaar is. Genade is een risico (is trouwens ook een mooi boek van Swindol) en daarom is het makkelijker om elkaar de wet voor te schrijven. Laten we proberen om met vallen en opstaan kanalen van Gods liefde en uitnodigende genade te zijn Anneke.

  3. Denk dat God het onmiddellijk met Gerard eens is dat christenen vaker geen dan wel reclame maken voor Degene wiens naam ze dragen. En zou zeggen; Ik begrijp je en toch…. Ik blijf van JOU houden!

  4. Het lied raakte mij, voelde verdriet in mijn hart.
    Ik maak van heel dicht bij mee hoe er geworsteld wordt met God/geloof/ kerk. Het ‘grondpersoneel’ werkt hierin vaak niet mee: de reactie of nog meer: juist geen reactie. Wat lijkt ‘grondpersoneel’ het moeilijk te vinden om te reageren op mensen die worstelen met God/geloof en kerk. Terwijl diegene die moeite heeft met het geloof, dit juist wel van hen verwacht. Van tijd tot tijd heb ik het hier zelf ook moeilijk mee. Dan moet ik weer beseffen dat ook het ‘grondpersoneel’, mensen zijn van vlees en bloed met gebreken en tekortkomingen, net zoals ik dat zelf ook ben.
    Ik probeer kerkelijk actief te blijven om juist in dit alles een positieve bijdrage te kunnen leveren, al is het maar in het klein.
    Wat de reactie betreft van God op mensen die afstand van Hem nemen: door de doop heeft God een eeuwig verbond met je gesloten. Hij laat je nooit los en altijd mag je bij Hem terug komen! Hij wacht op je.

  5. Ha Martin,
    ik ken Gerard van “Bloemen zijn Rood’: ieder mens is uniek met zijn/ haar eigen talenten!( past prachtig bij de Jenaplangedachte) God zou zeggen ik raak niet in de war van jouw vragen , blijf zoeken,ik raak je nooit uit het oog: ‘Onvoorwaardelijk’.Zo heb ik me ooit afgekeerd, was zat van al die mensen die het zo goed weten,, recht in de leer en met al die gemaakte en bedachte regels,,…Zie hoe die ene mevrouw reageerde met De Dordtse leerregels op jou….Word ook daarvan verdrietig…..Mijn lieve oom, die bij zijn begravenis nog ( slaand met een stok op de kist)een hel- en verdoemeniswoord mee kreeg op reis naar de hemel ( Hendrik Ido Ambacht), incestverleden enz. enz. en toch…God verlaat niemand…..weinig gemerkt van Zijn aanwezigheid tijdens de borstkankerperiode…..nee,ik moet het anders zeggen: ik ZaG en Herkende het niet, in de kleine fijne dingen en lieve warme mensen om me heen! Door ontmoetingen, mooie liedjes en juiste teksten is het ontluikt, ben zoekende. Er zullen bijbelteksten zat zijn,Martin,daar ben jij beter in dan ik, waarin de liefde van God en Jezus voor ALLE mensen staat beschreven, ook voor Gerard ,een pracht mens, in het theater ontmoet!Kom zeker luisteren

  6. Hoi Martin

    Ik snap het lied helemaal. Bijna 2 jaar geleden overleed een kennis van ons aan kanker en daardoor was ik boos op God en kon ik even niet verder met geloof. In die tijd moest ik veel denken aan mijn zus, mijn oma, en opa`s die zijn overleden.
    Ik zat er ruim een jaar mee toen jij de kerstviering deed op school (Emelwerda college 2013) op dat moment besefte ik voor het eerst dat ik God miste en nodig had. Daarom wou ik na die tijd even met je praten en dank je wel voor je mooie woorden Martin!!
    Denk er nog vaak aan!! Nu zit er nog steeds mee over het geloof, ik wil geloven maar ik vind bidden lastig. En ik vind het lastig om met mijn ouders erover te praten. Waarschijnlijk heb ik dit schooljaar een gesprek met Sjoed Bakker (godsdienstleraar van school die jongeren helpt met Geloven, was ook presentator van de kerstviering) Maar door jouw woorden ben ik gaan denken aan belijdenis maar ik weet het nog niet helemaal zeker. Geloven als je 13 bent is best moeilijk. Ik hoop je nog een keer te zien!

  7. Heb verschillende keren het liedje beluisterd en telkens met tranen want het is zo herkenbaar. Heb zopas je toespraak geluisterd en je hebt terug een sprankje hoop in mijn hart gebracht. Ik laat af en toe een kaarsje branden en dat zegt Here ik probeer en vereer je met dit simpele kaarsje. Amen

    Dank u Martin voor je woorden!!!

  8. Wat laat, maar ik lees nu pas dit verhaal en luister naar deze prachtige oprechte tekst van de zanger. De emotie neemt het van me over, want als je mij een paar jaar geleden gevraagd had wat ik er van vond, was mij antwoord hetzelfde geweest ! En ook de moed… want net als de zanger, schuilt er iets vreemds in de tekst, namelijk; je erkent Zijn bestaan, anders zou je Hem niet schrijven of aanspreken…toch? Ik heb een scheiding, schulden, en meer, affijn, een moeilijke periode achter de rug, maar ook het geluk terug gevonden met mijn huidige vrouw. Die me naast haar liefde, ook de liefde van God terug gaf. Na meer dan 15 jaar uit de kerk, zit ik er nu weer vol overgave, maar dat ging niet vanzelf!

    Mijn gevecht met het verleden, het diepe verdriet en de littekens op mijn ziel. Zelfs mijn lieve vrouw kon ze niet helen. Dus zocht ik het Hogerop. Maar juist toen, net nadat ik hoopte dat God mijn leven wel op orde zou brengen nu ik voor Hem gekozen had, net toen liep alles opnieuw anders dan ik had verwacht. Tegenslagen, oude schulden en gevoelens kwamen boven en als klap op de vuurpijl werd onze kinderwens niet verhoord door Hem! hoevaak ik toen niet zo’n afscheidsbrief aan Hem had willen schrijven! Maat toch… realiseer ik me nu… was ‘schreeuwen naar Hem altijd nog beter dan helemaal niet met Hem praten…”

    Van broeders en zusters leerde ik later dat het ook vanaf de verkeerde kandt kwam! Niet ik moest kiezen voor Hem, maar Hij koos allang voor mij! Niet mijn wil geschiede… enzovoort… Het leerde me om de boel om te draaien, En op de vraag hoe ik dit moest doen, antwoorde mijn dominee treffend; ‘gewoon ogen dicht, handen open en vraag het maar…”

    Het heeft me veel geleerd, vooral over Zijn genade én juist Zijn aanwezigheid! Maar als ik aldoor met mezelf bezig ben, hoe kan ik dan luisteren naar Zijn stem?

    Dat het moeilijk was, blijkt wel uit dit gedicht dat ik in die tijd schreef, wellicht kan het een ander (de zanger wellicht) helpen en steunen ? Zegen!

    Deal

    U zou mij toch helpen
    U zou mijn kruis toch dragen
    U zou toch antwoord geven
    ‘k hoefde U toch slechts te vragen?
    U zou mij toch dragen
    U was toch van die stappen in het zand
    zeg me dan Heer
    waarom ik weer
    in dit dal ben beland?

    Hier ben ik weer Heer
    met al mijn vragen
    U zal wel denken, hij alweer
    Maar Heer, zo tijdens deze dagen
    gaat mijn leven zo tekeer
    maar ik heb toch voor Uw weg gekozen
    en U heeft mij toch aangeraakt
    hoe kan het dan dat ik zo vaak weer
    van het goede pad afraak….

    Nog maar een keer Heer
    mijn handen samen
    maar mijn hoofd is zo terneergeslagen
    Ik verlies Heer, steeds weer mijn vertrouwen
    in deze zware dagen
    U had mij toch opgenomen
    in uw sterke hand
    maar als ik achteruit kijk Heer
    zie ik enkel mijn stappen in het zand…

    We hadden toch een deal Heer Jezus
    Mijn oude leven was geweest
    Help me dan, oh HEER mijn God
    en zend mij weer Uw Heilige Geest
    Ik wil Uw vertrouwen niet beschamen
    maar ik kan het simpel niet alleen
    Dus laat me Heer, in banger dagen
    alstublieft niet meer…alleen….

    Laurens van der Graaf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: