Bekende gospelartieste komt uit de kast


Gisteravond las ik over de coming out van zangeres/theologe Vicky Beeching
. Eerlijk gezegd had ik nooit eerder van haar gehoord, maar de kans is groot dat ik een van haar worship songs wel hoorde of heb gezongen. Ze is namelijk een prominente christen en ze voerde jarenlang een eenzame strijd. Ze wist dat ze bedolven zou worden onder commentaar. En dat gebeurde ook. Zelfs ik schrijf nu iets over haar, voor het eerst in mijn leven.

Haar verhaal is inmiddels te lezen op talloze plekken op het internet met nog meer reacties op haar keuzes en opvattingen. Zo gaat dat met hoge bomen. Die vangen veel wind. Ze is een bekende christen en daarom ligt haar leven onder een vergrootglas. Het publiek verlangt van haar dat ze een voorbeeld is van het leven als gelovige. Hoe een goed voorbeeld er uitziet, leeft, gelooft en zich uit is niet helder. Elke kerk en zelfs ieder persoon heeft andere standpunten en ‘stokpaardjes’ en onze voorbeelden moeten daar gestalte aan geven.

Ik heb dit in het klein wel meegemaakt. Ik las tijdens een dienst eens voor uit de Bijbel vanaf mijn telefoon en ontving vervolgens twee emails. In het ene mailtje stond te lezen

‘…ik vind het niet kunnen dat jij Gods heilige woord leest uit je telefoon. Al die jongeren hebben het gezien en zitten al zo veel met die mobieltjes te klooien. Ik vind dat je de Bijbel ter hand moet nemen. Je moet je wel realiseren dat je een voorbeeld bent’.

Ik dacht er het mijne van… Vervolgens las ik het andere mailtje waarin iemand schreef: ‘Je sprak bij ons in de kerk en opende de Bijbel op je telefoon. Ik vond dat geweldig om te zien. Zo zien onze jongeren dat je ook Gods woord op je telefoon kunt lezen en het zo altijd bij je kunt dragen. Mooi, je bent een goed voorbeeld.’ Tja, als ik dus moet doen wat van mij als voorbeeld wordt verwacht, dan krijg ik een lastig leven. Want iedereen wil iets anders van ‘zijn of haar voorbeeld’. Ons idool is ons idool of voorbeeld zo lang hij of zij doet wat wij verwachten van hem of haar. Onze liefde voor hen is er zo lang ze doen wat we verwachten. Dat heeft Vicky wel ervaren in de evangelische wereld helaas.

Vicky maakt een keuze waarvan ze weet dat het voorgoed een einde zal maken aan het beeld van ‘de superchristen’. Ze vertelde dat ze al vanaf haar tienerjaren op vrouwen valt en dit nooit heeft durven zeggen. De reden is angst voor afwijzing. In het geval van Vicky wist ze dat ze ook nog een groot deel haar werk en inkomen zou verliezen omdat ze werkt voor de kerk en gelovigen. Haar gevoelens liggen gevoelig in haar achterban. Al heel jong leerde ze dat haar gevoelens ‘zonde’ waren en tijdens een jeugdkamp waar ze iets met een leider had gedeeld, werd geprobeerd om de demonen uit te drijven. Als ik me deze situatie probeer voor te stellen word ik erg verdrietig.

En in haar geval zouden nu miljoenen mensen er iets over gaan roepen. Over iets heel persoonlijks en kwetsbaars zou de hele christelijke wereld een openbaar oordeel vellen. Ze is tenslotte een voorbeeld. Dan mag dat.

Ze ontving al gelijk mailtjes van o.a. grote kerken waarin ze te horen kreeg dat haar liedjes ‘op de zwarte lijst staan’. Ze kreeg mails van mensen die lieten weten hoe teleurgesteld ze in haar waren. Ze is uitgescholden en beledigd. Op televisie zei een dominee dat ‘ze de wereld is gaan liefhebben’ en dat ze haar homoseksualteit kan overwinnen.  Er zijn ook veel christenen die juist heel positief en warm reageren op Vicky’s persoonlijke verhaal omdat zij vinden dat de kerk moet openstaan voor homoseksualteit binnen een relatie van trouw. Zij beginnen dus te schelden op de behoudende kant van de kerk. Iedereen kiest positie rondom het thema, maar het gaat niet alleen om een thema. Het gaat om een jonge vrouw die een hele eenzame strijd heeft moeten voeren omdat ze bang was voor afwijzing.

Vicky heeft nog niet eens een relatie met een vrouw. Ze vertelde alleen over haar gevoelens, maar dat was al reden genoeg voor velen om haar af te schrijven als volgeling van Jezus. Een voorbeeld is ze zeker niet (meer) volgens hen.

Ik hoor de lezers van dit blog al denken: maar wat vind jij er dan van Martin? Mag dit dan zomaar? Ze is toch een voorbeeld? Wat vind jij nou van homoseksualiteit? Het is toch laf om van alles te schrijven over het onderwerp en zelf niet ‘stelling in te nemen’. Ik wil helemaal niet schrijven over dit onderwerp. Ik heb helemaal geen behoefte om te zeggen wat ik ‘goed’ of ‘fout’ vind. En wat wel mag en niet mag. En hoe ver ze mag gaan. Waar de grenzen liggen… Eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed. Ik geloof dat we geschapen zijn als man en vrouw om elkaar aan te vullen. Ik geloof in de bijzondere eenheid die man en vrouw samen kunnen zijn. Ik weet dat het huwelijk een illustratie is van Jezus en de gemeente. De Bruidegom en de bruid. Ik weet het en geloof het van harte. Ook het feit dat een man en vrouw samen door God worden gebruikt om ‘leven’ voort te brengen is geweldig en laat ons iets zien van de bedoeling van onze Schepper. Hij schiep man en vrouw om samen iets van Zijn grootheid te laten zien. Adam werd geschapen en Eva werd aan hem gegeven als ‘helper die bij hem past’.  Toch… We hebben te maken met het ideaal en de praktijk van het leven. Wat we daar ook van mogen vinden of geloven.

De praktijk in onze wereld is dat er ook waardevolle en mooie mensen zijn die worden geboren met verlangens die afwijken van ‘het gewone’. Ik denk dat onze roeping om lief te hebben en mensen vast te houden belangrijker is dan mensen af te wijzen en van ons af te duwen om iets waar ze vaak zelf ook niet voor hebben gekozen.

Ik hoor of lees regelmatig interviews waarin homo’s zeggen dat ze veel liever ‘normaal’ waren geweest. Dat zou hun leven zo veel makkelijker maken. Ze zouden niet hoeven vechten voor liefde en acceptatie. Maar als persoon ‘gewoon’ zijn. Ik ken iemand die zeer gelovig werd opgevoed en altijd al wist dat hij homoseksueel is. Omdat dat natuurlijk helemaal niet mocht heeft hij geprobeerd al zijn gevoelens weg te duwen. Uiteindelijk werd hij ziek en zeer ongelukkig. De kerk en geloof heeft hij terzijde geschoven al heeft hij nooit een relatie gehad. Daar mocht ik er niet zijn… Als homoseksualiteit echt een keuze was, wie zou daar dan voor willen kiezen? Het maakt alles ingewikkelder en vaak erg pijnlijk.

Ik geloof dat wij allemaal, allemaal, worstelen met verborgen en zichtbare kanten van ons leven. Ik vind het heel verdrietig dat er een openbaar oordeel wordt geveld over een mens waarvan ik het idee heb dat ze heel oprecht en kwetsbaar iets deelt over haar pijnlijke jarenlange worsteling, eenzaamheid en strijd. Ik geloof dat Vicky van God houdt. Ik lees in interviews dat ze Jezus lief heeft. Ja maar… Dan moet ze… Als ze echt… Ik denk dat wij in moeten binden met onze felle en boze woorden naar iemand die niet doet wat we goed vinden. We zijn geroepen om lief te hebben. En zeker niet haastig een oordeel uit te spreken over een persoon en een strijd die we zelf niet kennen.

En ik hoop van harte dat er liefdevolle en wijze volgelingen van Jezus zullen zijn die zich in deze tijd over Vicky zullen blijven ontfermen en met haar zullen wandelen door deze tijd met veel moeilijke vragen. En ik zal eens naar haar muziek gaan luisteren. Ik wil best met haar meezingen over God die groot en goed is! En als ze zingt over haar verlangen om Jezus te dienen en te eren zal ik niet denken ‘jaja…’

maxresdefault

*Reageren op dit artikel mag natuurlijk, maar laten we er geen strijd van maken wat wel en niet mag… Laten we nou eens eerlijk spreken hoe we om moeten gaan met mensen die deze strijd voeren. Wat als het je zoon of dochter was? Of je beste vriend? Het gaat om mensen die vaak veel verdriet hebben rondom hun ‘verboden gevoelens’. 

Hier is een tv interview met Vicky en een dominee: