Wegwerp-relaties… Bedankt en vaarwel he?

Ik heb er heel wat. Verbroken relaties. Jij waarschijnlijk ook. Klinkt wel wat heftig en meestal ervaar ik het niet zo zwaar. Maar gisteravond na een goed gesprek met Susanne over vriendschappen en ‘verbindingen aangaan’ met anderen kwamen er toch heel wat namen voorbij. Namen van mensen die nog steeds een warm gevoel bij me oproepen. Omdat we een tijd samen opliepen, best hecht waren. Vrienden. Maar tegelijkertijd zijn het allemaal mensen met wie ik vandaag geen contact meer heb. Niet omdat er ruzie was of zoiets, maar gewoon omdat er een nieuwe fase kwam. Ik verder ging…

“Gedreven door ambitie, ren ik als een dolle man. Een die altijd ergens komen wil, maar nooit lang blijven kan”.

Misschien is het man eigen? Minder op relaties gericht zijn? Meer taakgericht. Of zou het een persoonlijk ding zijn. Of iets van deze tijd. Waarschijnlijk is het een combinatie van dit alles. In onze consumptiemaatschappij waarin we achter ons wegwerpen wat niet meer voldoet of het inruilen voor het nieuwe aantrekkelijke model hebben veel van ons misschien ‘weg-werp-relaties’. Leuk voor een tijd. Maar niet voor altijd. Ons werkelijk verbinden aan een ander in een blijvende (vriendschaps)band is toch wel iets anders. Ik denk dat ik in ieder geval een spoor van losse-eindjes heb achtergelaten in mijn leven.

In de vakantie luisterde ik een aantal preken van Ajith Fernando (Youth for Christ India). Hij spreekt over ‘lijden’ voor een hele groep voorgangers. Een groep die niets anders doet dan ‘werken met mensen’.. Het raakte me dat hij vertelde dat de grootste pijn in zijn leven niet werd veroorzaakt door rampen als de Tsunami of de ellende van oorlog die hij van dichtbij meemaakte. Hij zei dat hij de meeste pijn heeft ervaren door zijn relaties met mensen. Omdat voor hem een relatie draait om trouw en toewijding. Als je jezelf echt geeft aan een ander, ben je enorm kwetsbaar. Een vriend(in) of iemand in je familie die dichtbij je staat kan je raken op een manier zoals maar weinigen dat kunnen. Hij vertelde over vrienden in de bediening die afscheid namen. Over teleurstellingen als mede-gelovigen ineens een andere kant opgingen en nare dingen zeiden over hun tijd samen. Maar juist omdat hij trouw wil zijn aan de kerk, zijn vrienden, kiest hij niet voor ‘wegwerpen’ maar gaan voor blijvende relaties. Hij zegt dat jongeren van nu dat haast niet meer zien. Toewijding. Blijvende relaties. Trouw. Ook door de heftige stormen. Hun verlangen naar zulke relaties en de veiligheid die zulke banden biedt is enorm en de eenzaamheid en onveiligheid door onzekere relaties is net zo groot. Ajith vertelde dat relaties waar je echt voor hebt gekozen (en in hebt geïnvesteerd) uiteindelijk ook de diepste bevrediging geven. Luister zijn verhaal hier terug (deel 2 van een serie van 3). Het raakte me wat hij zei. Jezus is het voorbeeld van een ‘Vriend’ die blijft. Die trouw is. Die Zijn leven geeft voor Zijn vrienden. Voor Zijn kerk. Blijvende liefde. Het is zo schaars en we verlangen er zo naar. Maar misschien zijn we het verleerd om echte intieme banden op te bouwen?

Want wat hebben we veel wegwerp in onze cultuur. Wegwerp opleiding. Wegwerp baan. Wegwerp kerk. Wegwerp huwelijk. Wegwerp leiders. Wegwerp kinderen zelfs… Zo lang het leuk is en makkelijk gaat.

Maar goed, terug naar waar ik begon. De losse eindjes. De verbroken relaties. Soms niet eens bewust, maar omdat ‘het zo liep…’. Ik droomde gisteravond voor me uit over een tuinfeestje waar ik al deze mensen bij elkaar breng. Een toost op ze uitbreng met een goed glas wijn. Dat ik ze zou toespreken en vertellen dat ze allemaal stuk voor stuk belangrijk voor me zijn geweest. Roos, Carmen, Peter, Wim, Efron, Bert, John… Samen herinneringen ophalen. Bijpraten. Wat drinken. Volgens mij wordt het met deze leuke mensen een heel gezellig feestje. En misschien zou ik ze uitleggen dat ik het zo jammer vind dat we elkaar niet meer zien. Susanne keek me even aan en zei. Misschien kan je beter beginnen met eentje opbellen en een afspraak maken. Soms heeft ze zo vervelend gelijk…

“Ik zal mijn vrienden niet vergeten
Want wie me lief is blijft me lief
En waar ze wonen moest ik weten
Maar ik verloor hun laatste brief…”(Ramses Shaffy in ‘Laat me’)