Wegwerp-relaties… Bedankt en vaarwel he?

Ik heb er heel wat. Verbroken relaties. Jij waarschijnlijk ook. Klinkt wel wat heftig en meestal ervaar ik het niet zo zwaar. Maar gisteravond na een goed gesprek met Susanne over vriendschappen en ‘verbindingen aangaan’ met anderen kwamen er toch heel wat namen voorbij. Namen van mensen die nog steeds een warm gevoel bij me oproepen. Omdat we een tijd samen opliepen, best hecht waren. Vrienden. Maar tegelijkertijd zijn het allemaal mensen met wie ik vandaag geen contact meer heb. Niet omdat er ruzie was of zoiets, maar gewoon omdat er een nieuwe fase kwam. Ik verder ging…

“Gedreven door ambitie, ren ik als een dolle man. Een die altijd ergens komen wil, maar nooit lang blijven kan”.

Misschien is het man eigen? Minder op relaties gericht zijn? Meer taakgericht. Of zou het een persoonlijk ding zijn. Of iets van deze tijd. Waarschijnlijk is het een combinatie van dit alles. In onze consumptiemaatschappij waarin we achter ons wegwerpen wat niet meer voldoet of het inruilen voor het nieuwe aantrekkelijke model hebben veel van ons misschien ‘weg-werp-relaties’. Leuk voor een tijd. Maar niet voor altijd. Ons werkelijk verbinden aan een ander in een blijvende (vriendschaps)band is toch wel iets anders. Ik denk dat ik in ieder geval een spoor van losse-eindjes heb achtergelaten in mijn leven.

In de vakantie luisterde ik een aantal preken van Ajith Fernando (Youth for Christ India). Hij spreekt over ‘lijden’ voor een hele groep voorgangers. Een groep die niets anders doet dan ‘werken met mensen’.. Het raakte me dat hij vertelde dat de grootste pijn in zijn leven niet werd veroorzaakt door rampen als de Tsunami of de ellende van oorlog die hij van dichtbij meemaakte. Hij zei dat hij de meeste pijn heeft ervaren door zijn relaties met mensen. Omdat voor hem een relatie draait om trouw en toewijding. Als je jezelf echt geeft aan een ander, ben je enorm kwetsbaar. Een vriend(in) of iemand in je familie die dichtbij je staat kan je raken op een manier zoals maar weinigen dat kunnen. Hij vertelde over vrienden in de bediening die afscheid namen. Over teleurstellingen als mede-gelovigen ineens een andere kant opgingen en nare dingen zeiden over hun tijd samen. Maar juist omdat hij trouw wil zijn aan de kerk, zijn vrienden, kiest hij niet voor ‘wegwerpen’ maar gaan voor blijvende relaties. Hij zegt dat jongeren van nu dat haast niet meer zien. Toewijding. Blijvende relaties. Trouw. Ook door de heftige stormen. Hun verlangen naar zulke relaties en de veiligheid die zulke banden biedt is enorm en de eenzaamheid en onveiligheid door onzekere relaties is net zo groot. Ajith vertelde dat relaties waar je echt voor hebt gekozen (en in hebt geïnvesteerd) uiteindelijk ook de diepste bevrediging geven. Luister zijn verhaal hier terug (deel 2 van een serie van 3). Het raakte me wat hij zei. Jezus is het voorbeeld van een ‘Vriend’ die blijft. Die trouw is. Die Zijn leven geeft voor Zijn vrienden. Voor Zijn kerk. Blijvende liefde. Het is zo schaars en we verlangen er zo naar. Maar misschien zijn we het verleerd om echte intieme banden op te bouwen?

Want wat hebben we veel wegwerp in onze cultuur. Wegwerp opleiding. Wegwerp baan. Wegwerp kerk. Wegwerp huwelijk. Wegwerp leiders. Wegwerp kinderen zelfs… Zo lang het leuk is en makkelijk gaat.

Maar goed, terug naar waar ik begon. De losse eindjes. De verbroken relaties. Soms niet eens bewust, maar omdat ‘het zo liep…’. Ik droomde gisteravond voor me uit over een tuinfeestje waar ik al deze mensen bij elkaar breng. Een toost op ze uitbreng met een goed glas wijn. Dat ik ze zou toespreken en vertellen dat ze allemaal stuk voor stuk belangrijk voor me zijn geweest. Roos, Carmen, Peter, Wim, Efron, Bert, John… Samen herinneringen ophalen. Bijpraten. Wat drinken. Volgens mij wordt het met deze leuke mensen een heel gezellig feestje. En misschien zou ik ze uitleggen dat ik het zo jammer vind dat we elkaar niet meer zien. Susanne keek me even aan en zei. Misschien kan je beter beginnen met eentje opbellen en een afspraak maken. Soms heeft ze zo vervelend gelijk…

“Ik zal mijn vrienden niet vergeten
Want wie me lief is blijft me lief
En waar ze wonen moest ik weten
Maar ik verloor hun laatste brief…”(Ramses Shaffy in ‘Laat me’)

10 thoughts on “Wegwerp-relaties… Bedankt en vaarwel he?

  1. Wel grappig dat je dit schrijft. Zelf heb ik nog steeds vriendinnen uit de verschillende fases van mijn leven, van kleuterschool tot nu, terwijl mijn man dat echt helemaal niet heeft. Dus misschien wel enigszins man-eigen… maar toch popt er bij mij ook meteen een naam in mijn gedachten, iemand aan wie ik de laatste tijd vaak gedacht heb en die ik ook uit het oog verloren ben omdat ik te druk was… Misschien moet ik ook gewoon met die ene beginnen (en vrouwen zijn altijd wijs, weet je 😛 ).
    Afgelopen vakantie heb ik “Het huwelijk” van Tim Keller gelezen, dat gaat eigenlijk ook voor een groot deel hierover, over trouw zijn in relaties. En over jezelf weg te durven geven in een relatie, zonder dat je er iets voor terug krijgt. Inspirerend en genoeg stof om over na te denken.

      1. Ik denk dat je wel een beetje op hem lijkt, Martin! Jullie hebben allebei de gave om moeilijke dingen makkelijk uit te leggen met een flinke dosis humor en zelfspot. Jullie houden de schijn niet op, houden jezelf niet buiten schot en reageren zonder te veroordelen, in liefde en waarheid. En om met Arie de Rover te spreken: volgens mij is bij jullie allebei de genadeklap flink hard aangekomen! Dusse… wanneer komt je boek uit? 😉

        1. Oh ja, nog een overeenkomst: jullie hebben allebei een wijze vrouw achter jullie staan… Tim Keller was zo wijs om zijn vrouw een hoofdstuk in zijn boek over het huwelijk te laten schrijven… 😉

  2. Hallo Martin,

    Mooi stuk, en wat hebben we elkaar nodig Martin, man en vrouw,
    zo heeft de Heere het ingesteld.We mogen elkaar aanvullen, en ook bij jullie is dat zo mooi te horen, dat Susan, zulke wijze tips geeft. Veel wijsheid, in hetgeen je gaat ondernemen met je vriendschappen.

  3. Juist gisteren samen met mijn vriendin onze 55 jaar vriendschap gevierd…. met gebak, een glaasje en een toastje. In vriendschap hoeft ook afstand geen belemmering te zijn, zij verhuisde naar Zuid- Afrika kwam terug naar Nederland verhuisde opnieuw… en nu naar Engeland. Alhoewel er ook wel eens een hele tijd geen contact was omdat we ieder druk waren met ons eigen gezinnetje bleef de vriendschap en pakten we iedere keer de draad weer op. Zo ook gisteren….samen oude plekjes bezocht, onze ondeugden samen herinnerd, gegierd van het lachen maar ook tranen gedeeld omdat ook haar( 2e) man dit voorjaar overleed….zo geweldig waardevol onze vriendschap! Alhoewel zij God niet kent en gelooft in “iets” kunnen we er toch samen over praten, natuurlijk zou ik dat graag anders zien…. toch schept het geen afstand in onze vriendschap omdat er respect is. Met weemoed hebben we weer afscheid genomen maar ook elkaar belooft contact te blijven houden….iets voor meiden?…misschien, toch denk ik dat ook veel mannen waardevolle vriendschappen kennen maar je moet het samen vast willen houden en…. ja dat kost iets aan inzet.

  4. Martin wat een bijzonder verhaal dat je hier optekent. Zo open zo puur dat je het altijd schrijft. Heel fijn dat je een wijze vrouw als Suzanne hebt. Zo heeft God jullie aan elkaar gegeven. Als steun en toeverlaat aan elkaar.
    Ja je hele leven door heb je vriendschappen, die soms heel lang kunnen duren.
    Ook ga je een tijd met iemand optrekken, maar moet je het soms weleens verbreken, omdat je uit elkaar groeit of omdat dingen anders gezien worden en de ander niet “geholpen” wil worden. Dat kan dan ook weleens een opluchting worden.
    Toch heb ik een vriendin, waar ik al meer dan veertig jaar bij ben. Via het kantoor waar we toen werkten en met nog 2 andere (collega)vriendinnen gaan we ieder jaar nog samen een zaterdag erop uit of een weekend met ons vieren. We zitten nooit zonder gespreksstof en pakken altijd de draad zo weer op. Leven mee met elkaar, maar het blijft uniek.

    Bedankt Martin, zo zien we maar weer dat mensen ook niet zonder elkaar kunnen of ze wel/niet in God geloven. Als christen kun je wel laten zien wat het geloof voor je betekend ook aan niet christen. Vriendschappen zoals jij het omschreven hebt is zeker een eye opener om daar goed en zorgvuldig meer om te gaan.

  5. Zo herkenbaar, ook als vrouw. Ik heb ook al heel wat verbroken relaties achter de rug. Soms met heel duidelijk aanwijsbare redenen, maar vooral omdat het lijkt dat mensen niet meer kunnen of misschien zelfs willen investeren in een relatie.
    Ik sta nu net weer in de kinderschoenen van een nieuwe relatie en deze relatie is gebaseerd op de relatie die we allebei met God hebben en vanuit dat oogpunt gaan we met elkaar om. Ik ervaar dit als heel bijzonder, ineens is er iemand die wel tijd voor me neemt een eerlijk en open is, maar aan de andere kant ook precies aanvoelt waar we als christenen grenzen moeten stellen.
    Geen geroddel, geen onvriendelijkheden, maar bouwen aan een relatie vanuit liefde. Ik hoop dat dit een blijvende vriendschap mag worden!
    Overigens ben ik een heel gezegende vrouw die al 15 jaar, waarvan 11 jaar getrouwd, bij een man is waarbij ons huwelijk ook gebaseerd is op diezelfde Persoon die ons leert lief te hebben. Laten we met elkaar die liefde uitstralen naar de mensen om ons heen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s