Volwassen geworden? (of iets kwijt geraakt)…

Ik zat met oude vriend en gitarist Wouter Nohlmans in de auto onderweg naar Uithuizermeeden (Groningen). Een flink stuk rijden, dus tijd genoeg om eens uitgebreid bij te praten. Hoe het thuis was. Natuurlijk hoe het nu met de gezondheid gaat. De liefde. Het vaderschap. De muziek. Het werk.

The early years…

Het was leuk om samen met Wouter terug te kijken en met een glimlach vast te stellen dat we samen heerlijk hebben gezweefd toen we ruim 11 jaar geleden al aan het optreden waren geslagen. Begin twintig en vol enthousiasme voor Jezus. Het was toen geen uitzondering dat we uren lang samen konden bidden.

Ik kan me nog een keer herinneren dat Wouter me na een optreden ’s nachts ‘thuis’ bracht bij Youth for Christ waar ik in 2003 een tussenjaar deed. Onderweg hadden we weer eens lang over onze grote toekomstdromen gesproken. Over ons voorbeeld Keith Green. Over onze vriendinnen en dromen over een huwelijk. Over een leven als muzikant voor God. Over de Bijbel en wat we de laatste tijd hadden geleerd. Alles lag nog voor ons en we hadden het gevoel dat we nog moesten beginnen aan het grote dat nog moest komen. Daar moest dus voor gebeden worden.

Bij YfC in Driebergen was ook een kleine kapel. We knielden daar neer en stortten urenlang ons hart uit. Wouter kon dat als geen ander. En ook ik had altijd genoeg woorden.. 😉 Het was in die periode dat ik ‘Heer laat me vol zijn van U’ schreef. Het was mijn lijflied. God zoeken was het belangrijkste in mijn leven.

Ik merk dat ik een glimlach en een warm gevoel terugkijk. Dromen is mooi. Passie is belangrijk. Liefde voor en verlangen naar God is prachtig. Maar ergens vind ik die Martin van toen ook onvolwassen, uit balans en naïef. Ik was zo gericht op de ervaringen met God en het geestelijke leven, dat ik het gewone dagelijkse leven veel te gewoon vond. Ik snakte in die tijd steeds weer naar geestelijke kicks. Geloof in God was totaal nieuw voor me en ik was zonder enige terughoudendheid in die nieuwe wereld gedoken. Spannend. Bovennatuurlijk. Jezus die iets met ons wil.

Nu ben ik ruim 11 jaar verder en inmiddels al weer 8 jaar met die vriendin van toen getrouwd. We hebben twee prachtige kinderen en we wonen in een fijn huis. Ik ben gospelartiest en spreker geworden en veel van de dromen van toen in de kapel zijn uitgekomen. Dat maakt me een dankbaar mens. Ik geniet van het leven dat ik heb. Ik denk dat ik ook heb geleerd om meer in balans te leven. Ik ben meer met beide benen op de grond gekomen en kan het me niet meer veroorloven in mijn volwassen leven om de hele dag met mijn hoofd in de wolken (hemel) te lopen. Ik heb meer kennis van de Bijbel dan 11 jaar geleden. Ben in honderden kerken geweest en heb er veel geleerd. Hoorde honderden preken en las tientallen boeken. Inmiddels dus eens stuk ouder en wijzer dan toen (mag
ik hopen)

Maar toch…
Toch liet iets van ons gesprek in de auto me niet helemaal los. Wouter vroeg me vol interesse naar mijn dromen, verlangens en relatie met Jezus. Wat er nu in mijn hart leefde. Wat mij de laatste tijd was geopenbaard… En ik was eigenlijk blanco. Ik merkte dat ik op dit moment eigenlijk geen hele grote dromen heb. Nou ja… Ik heb het grote verlangen om een fijn en stabiel gezinsleven op te bouwen met Susanne en onze kinderen. Ik wil graag leren meer te investeren in mensen om me heen. Sterke(re) vriendschappen en familiebanden. En Jezus? Die is er altijd en ik vertrouw op Hem… Wil bruikbaar zijn voor Hem en doorgaan met waarvoor ik me geroepen voelde 12 jaar geleden. Ik leef met meer rust in mijn geloof. De grote droom naar ‘iets nieuws dat nog moest komen’ heeft plaats gemaakt voor verlangen naar diepgang en rust.

Ergens in mij is toch ook een raar soort weemoed als ik terug denk aan die twee jongens in de kapel. Ik vind balans en volwassenheid prima. Maar verlang ook naar de passie en het vurige verlangen naar God en de enorme focus op het kennen van Hem. Maar goed, ik moet deze blog gaan afronden. Want de afwas moet nog worden gedaan en ik hoor boven een kindje huilen… Times change…

3 thoughts on “Volwassen geworden? (of iets kwijt geraakt)…

  1. is het niet en , en, niet of dit of dat? je verlangen naar die innige relatie is vanzelfsprekend heel goed, Maar Paulus leert ons ook dat we door het gezinsleven in beslag worden genomen, en dat klopt helemaal. Dus zoeken naar die stukjes “stille tijd” die soms helmaal niet stil waren, is heel positief.

  2. Verlangen naar het elan en bevlogenheid van weleer , ach iedereen kent dat soms . Maar we zijnniet dezelfde persoon van jaren voorheen In alles zit een groei,een verandering en dat is goed .God gebruikt de dingen in ons leven, heel vaak op een manier tot verdieping van ons geloof . En ook dat we daardoor weer anderen beter tot steun kunnen zijn . Stilstand, zou niet goed voor ons zijn !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s