Skip to content

Trots op mijn zoon (die mijn hulp niet wilde)

Gisteren hadden we een leuke middag met ons gezin. Feline (6 maanden) ging voor het eerst mee naar het zwembad en Noah (ruim 3 jaar) vindt zwemmen altijd geweldig. Na een beetje spetteren in het ‘kinderparadijs’ vond Noah het wel tijd voor het betere werk.

Hij stond ongeduldig bij het hekje en riep ‘Papa! Zullen we nu naar het grote bad?’. Met dat kleine lijfje, een nijntje zwembroek aan en twee zwembandjes om zijn armen stond hij te springen….Papa had het pierenbadje eigenlijk ook wel even gezien, dus de meiden bleven achter en de mannen dingen op zoek naar avontuur. “Zullen we naar de hele grote glijbaan papa? Ik kan het wel hoor…” Ik luister glimlachend naar zijn vrolijke geklets en ben enorm trots op mijn zoon. Vader zijn is het mooiste dat er is.

Noah liep voor me uit. Hij had het ‘grote bad’ ontdekt en ging op de rand staan. Hij keek om en riep dat hij ging springen. En gelijk voegde hij de daad bij het woord. Plons, hij verdween helemaal onder water. Dat was het moment dat ik het ook wel een goed idee vond om te water te gaan… Een moment later kwam Noah proestend maar opgetogen weer boven. Het water kwam uit zijn neus en zijn ogen waren rood van het chloor. “Gaat het?” vroeg ik. “Moet ik je even tillen? Of wil op mijn nek?” “Nee papa, ik kan het zelf hoor” Noah wees naar de plastic flappen waarachter het buitenbad was. “Zullen we daarheen zwemmen papa?” zei hij. Hij zette het op een ‘spartelen en trappelen’. Echt vooruit kwam hij niet… Wel verdween hij regelmatig even onder water met zijn mond.

“Zal papa je even helpen Noah? Pak mijn hand maar, dan zal ik je slepen… Leuk joh, lekker hard” Noah bleef duidelijk. “Nee papa… Ik doe het zelf wel.” Ik zag hem rondjes draaien en zeker niet dicht bij ‘de flappen’ komen. Maar fanatiek bleef hij spartelen in het water… Het moest en zou hem zelf lukken.

Toen ik hem zo zag spartelen kwam in mij, zoals zo vaak, een warm gevoel van trots boven. Ik vind het geweldig dat Noah zo ondernemend is en van alles zelf wil ontdekken en doen. En dat hij dingen zonder mijn hulp wil proberen vind ik ook mooi. Ik herken ook wel iets in dat ‘laat me zelf maar klooien’. Hulp vragen en accepteren is nooit mijn sterke kant geweest. Soms heb ik veel te lang zelf lopen ‘spartelen’ in een situatie of met een probleem omdat ik te trots was om anderen om hulp te vragen of mijn worsteling te delen. Dat ik niet alles ‘zelf kan redden’ vind ik nog altijd een lastig punt. Terwijl ik Noah zo zijn best zag doen maar ook zag dat het hem niet ging lukken (vandaag tenminste) kwamen deze gedachten bij me op.

Ik denk dat we in een maatschappij leven waarin afhankelijkheid en ‘zwakte’ als negatief worden gezien en zelfstandigheid en flinkheid/kracht zijn positief. De meeste mensen ‘doen flink’ en we willen het allemaal graag goed doen. Zelf doen. En als het niet lukt… Tja, dan spartelen en modderen we nog wel even door. Hulp vragen blijkt voor vele volwassenen net zo lastig als voor mijn 3 jarige zoon. We zien het in huwelijken die het niet redden en waar veel te laat aan de bel wordt getrokken na jaren van ongelukkig zijn (terwijl de buitenwereld dacht dat…). We zien het in de vele situaties van financiële problemen waar mensen pas hulp vragen als het eigenlijk al te laat is. We zien het in werksituaties waar problemen ontstaan omdat iemand niet durft te zeggen dat het ‘teveel wordt’  We zien het eigenlijk overal waar mensen zijn. Onvermogen toegeven is moeilijk. En schaamte houdt de meesten van ons tegen. We belanden snel in eenzaamheid als we onszelf verstoppen achter ‘het lukt wel hoor’.

Ook in geloof gaan veel van ons pas naar God in gebed als alle andere opties zijn vervallen. Terwijl Hij in dagelijks contact ons zo graag zou willen leiden en helpen. Zoals ik Noah mijn hand aanbood.

Toen Noah na 10 minuten toestond dat ik hem hielp ‘alleen een keertje hard duwen papa’ dacht ik bij mezelf: ‘Ik hoop dat ik jou ook kan leren om anderen toe te laten. Dan kom je een stuk verder en sneller bij je doel. Of het nou plastic flappen zijn of andere belangrijke zaken… 😉

Misschien een goed idee om niet in rondjes te blijven spartelen en vandaag je hand naar iemand uit te steken? Er zijn vast mensen die je willen helpen. Maar je moet het wel toelaten.

4 thoughts on “Trots op mijn zoon (die mijn hulp niet wilde) Plaats een reactie

  1. Heel mooi, ik herken hier heel veel van. Ik heb ook jarenlang gesparteld, vond het ook niet nodig om hulp te zoeken. Vond mezelf altijd heel stoer dat ik geen professionele hulp nodig had omdat ik het zelf zo goed kon. Nu, daar ben ik van teruggekomen. Ik ben keihard op m’n ……terecht gekomen. Het ging niet meer, al het oude zeer van vroeger kwam naar boven. M’n negatieve opvoeding begon z’n tol te eisen en nog veel meer dingen. Nu loop ik al bijna een jaar bij In de Bres en gaat het langzaam beter.
    Ook het veranderen van gemeente heeft daar een grote rol in gespeeld.
    Nu weet ik beter, ik mag elk moment van de dag bij God aankloppen, ik mag Hem elk moment dat ik me rot voel aanroepen. Maar ook als ik weer eens blij kan zijn om kleine dingen, dan dank ik God daarvoor. Ik kan weer heel dankbaar zijn dat het goed gaat met onze kinderen, ook al komen ze niet meer in de kerk. Dat we gezegend zijn met hele lieve kleinkinderen. Kortom, ik kan weer wat lachen en tel mijn zegeningen meer en meer.
    Wens jou veel zegen met je gezin.

  2. Als spartelende 40-er: Hulp vragen vereist moed. Hulp vragen is aangeven dat je je wilt verbeteren; erkennen waar je zwakke punten liggen en er aan willen werken. Hulpvragen is geen onvermogen. Blijven spartelen is onvermogen en loopt uit in falen; uiteindelijk loop je toch vast. Hulp en kracht vragen aan God is een must om het vol te kunnen houden in het leven. Als God het dan beschikt om anderen op ons pad te brengen, al dan niet zelf gezocht, wie zijn wij dan om deze hulp te negeren door: ‘neeeej selluf doen!’ te roepen?
    Opwekking 888: Ik ben absoluut geen fan van Paling & Co maar in deze context(met teksten) vind ik dit toch een bijzonder lied.

    Ik moest bij het verhaal over Noah aan mijn eigen zoon denken: hij had z’n bandjes als 5 jarige juist afgedaan omdat we naar huis zouden. Hij wilde toch nog even in het diepe springen want zei hij: ‘ik kan al wel zwemmen hoor’. Maar goed dat ik er zelf bij was: het zwemmen ging hem prima af maar het ademen wat minder. 😉 Dus … Soms moet je op je plaat gaan om te beseffen dat je hulp nodig hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s