KERST: Een afgang voor God?

God ging af. Degradeerde. Het was vernederend. Schokkend. En Hij koos er zelf voor. Dat is nog het meest bijzondere. Ik schreef vorig jaar een liedje met Henk Doest dat veel mensen raakte. Sommigen waren boos. Anderen verdrietig. Anderen werden er stil van en vonden het indrukwekkend.

Niet alle liedjes maken mensen simpelweg blij, dat is wel duidelijk. Soms komt er meer los. En ik denk ook niet dat de Bijbel alleen maar vol staat met gebeurtenissen om ‘vrolijk’ over te doen. Waar heb ik het over? Over kerst. Waarom denk ik over kerst na terwijl (het zwaar beladen) Sinterklaas feest nog moet komen? Nou, vooral omdat ik bezig ben met de opname van een kerstlied. Met een schokkende titel: ‘God had honger’.

Huh? Wat is het probleem! Kerst is toch een mooi en vrolijk feest. Een warm familie gebeuren. Met kinderen die het vertrouwde kerstverhaal naspelen, honderden Jozefs en Maria’s met honderden ezels (wie moet dit jaar…) op honderden scholen en in kerken komen weer terecht in hun jaarlijkse onderkomen waar ook dit jaar weer honderden poppen in geïmproviseerde kribbe’s worden gelegd. Het is een ‘kerstspel’ waar we met een glimlach naar kijken. Het vertrouwde kindje in de kribbe. Wat is daar nou vernederend aan. We hebben er iets romantisch en gezelligs van gemaakt. Zie dat plaatje ook hierboven. Maar er gebeurde op dat moment in Bethlehem iets groots en ongehoords.

Het raakt me dat het kindje in de Kribbe de mensgeworden Zoon van God is. Dat Hij die alles had, die betrokken was bij de schepping van het heelal en alles wat leeft nu deel van die schepping wordt en als mens(je) verschijnt.

Hij gaat het leven en het lijden op aarde aan den lijve ondervinden. Het is voor Hem een enorme afdaling. Van God in de hemel naar kindje op aarde. Als ik nadenk over het feit dat Maria Hem moest verschonen (ja Jozef misschien ook dames, maar ik weet niet hoe de verzorgende taken in die tijd werden verdeeld) en op moest voeden klopt er bij mij iets niet. Hij was God! En nu wordt ‘God’ opgevoedt door een mens?!

Nee, zeggen sommigen. Jezus was niet God. Hij was en is de Zoon van God. Jezus was een mens toen hij op aarde kwam. Tja, dat is het grote mysterie waar theologen en gelovigen al eeuwen over spreken. Jezus was (en bleef) God en werd ook mens. Zonder zonde, vol van Gods aanwezigheid en kracht. En toch ook mens. Die zich liet aanraken door herders uit het veld… Meet en greet… God.

Ik deel hier de liedtekst met je… Ik krijg er gemengde reacties op. Het zou niet eerbiedig zijn. Het raakt en schuurt… Dat klopt. Want ik denk dat de degradatie waar Jezus zelf voor koos het grote, stil makende, wonder van Kerst is. Nee, er was niet zoveel heilig en verheven aan die stal en voederbak… En het is schokkend dat God daar wilde liggen, afhankelijk van de zorg van twee aardse ouders.

Zo groot was de liefde van God. Zo ver wilde Hij gaan. Van Zijn Troon komen. Om jou en mij terug te brengen bij Zijn (en nu ook mijn) Vader in de hemel. God een gezicht te geven voor ons mensen. Ergens ben ik geneigd om de tekst minder ‘aanstootgevend’ te maken, om zo minder mensen te kwetsen… Ik zou kunnen zingen  ‘het kind had honger’ of ‘Hij had honger’… Maar ja, dan zou ik kern van het liedje ook kwijt zijn…   Wat het was God. Hij maakte zich klein en degradeerde. Dat kan ik niet minder aanstootgevend maken. Het zou zijn offer geen recht doen.

En daardoor ben ik juist geraakt en buig ik graag voor Hem die na de vernedering door God werd opgenomen en (weer) plaatsnam op de Troon.

Naar liedtekst