Je lichaam weer vertrouwen? Lastig…

Een heel jaar geen hartstilstanden en reanimaties meegemaakt (behalve dan tijdens de opgewekte ritmestoornis in het ziekenhuis tijdens mijn operatie januari 2014). Iets om dankbaar voor te zijn! En inderdaad, de angst verdwijnt naar de achtergrond. Het leven, de plannen, het werk, de heerlijke (en soms uitputtende) hectiek van een jong gezin nemen het weer over. Gelukkig! Het leven is kostbaar en zeer de moeite waard. ‘Dat ik dit nog mag meemaken’ is een uitspraak van oude mensen. Maar ik hoor het mezelf ook vaak denken en soms uitspreken. Vooral als Suus en ik genieten van de ontwikkeling van onze kinderen.

Weerloos
Soms is daar ineens die onzekerheid. Een herbeleven van dat hulpeloze gevoel van het hartfalen voelen aankomen en er niets aan kunnen doen. Vooral in de auto als ik op de bijrijdersstoel zit. Net als de laatste keer dat het gebeurde… Het was heel angstig om een aantal keren bewust een hartstilstand te ‘ondergaan’. Weten dat je ‘sterft’ en hopen dat je 10 seconden later weer terugkomt  door een schok van mijn ICD (soort pacemaker). Slechts tijd voor een kort schietgebedje terwijl ik me licht voelde worden in mijn hoofd. In mijn geval was het meestal een kort: ’Here Jezus’. Ik weet nog dat ik in het ziekenhuis naast mij de hartmonitor hoorde ‘piepen’ en het ritme alle kanten op zag schieten.

Ik keek de zuster aan die aan kwam rennen. Ik zei ‘daar gaan we weer he?’. Zij keek me aan en knikte meelevend. Daarna werd het weer zwart.

Bellend met Susanne en halverwege een zin wegvallen zonder iets te kunnen uitleggen… Het is vooral het weerloos zijn. Ik heb dingen graag onder controle, maar dit is niet te sturen. Eigenlijk komen de meeste mensen er met het ouder worden achter dat er maar weinig controle is. We houden van het gevoel van sturen. De touwtjes in handen hebben. Maar eigenlijk overkomen de meeste grote dingen ons  zonder dat we daar echt veel invloed op hadden.

Je lichaam weer vertrouwen?

Dat soort ervaringen hakken er diep in. En ik denk ook niet dat herinnering (en soms herbeleving) de angst en onzekerheid helemaal zullen verdwijnen. Een goed bedoeld advies dat ik vaak hoor is ‘je moet je lichaam weer leren vertrouwen’.

Tja, ik kan mijn lichaam dus niet vertrouwen. En velen die hun zwakte of ziekte hebben ervaren zullen hetzelfde denken. Als het alleen aan mijn lichaam had gelegen, zonder menselijk ingrijpen, was ik er niet meer geweest. En de genetische ziekte die is ontdekt is niet weg te nemen door artsen. Het is een onzekerheid voor het leven dit je enkel kunt accepteren. Ik ben niet ‘beter’ en mag vooral dankbaar zijn dat ik deze dag mag beleven. Gelukkig ben ik geopereerd en zijn de artsen opgetogen over het resultaat. “Maar” werd erbij gezegd “we hebben nu een zwakke plek in je hart weg kunnen halen, maar de ziekte kan zich daarna op een andere plek opnieuw openbaren. Dat is het nare van je genetische afwijking”.

Dus mijn lichaam vertrouwen is een lastige opdracht. En volgens mij ook niet zo reeel. Voor niemand eigenlijk. Ik heb ook zo vaak gehoord: ‘wat fijn dat jij er nog bent’. Ik begrijp het wel natuurlijk. En ik ben blij met alle lieve woorden. Maar de meeste mensen zien misschien niet zo helder dat hun eigen opstaan die ochtend ook een groot wonder is. Dit is de dag die ons is geschonken. Morgen is voor iedereen een vraagteken.

Ik ben op zoek gegaan naar meer vaste grond. En ik merkte dat mijn geloof dit kon zijn. Want daarin gaat het om beloften van veiligheid, geborgenheid en eeuwig leven, zelfs over de menselijke grens van de dood heen. Ik vertrouw op de belofte van God. Dat mijn ziel bij Hem veilig is. Bij leven en sterven. Mijn wezen is veilig in Zijn Hand. Het is een beeld waar ik rustig van word. Ik hoor bij Jezus en Hij brengt me thuis.

Wishful thinking? Een houvast voor bange mensen? Zeker. En ik ben er reuze blij mee! Deze gedachte wilde ik even met je delen. Nu ga ik weer verder met het mooie en kostbare dagelijkse leven. En met veel plezier, by the way! Ik wens jou ook veel vertrouwen en vrede toe!