De ‘neem-een-beslissing-kerk…’

De laatste tijd ben ik enthousiast geraakt over de toespraken en boeken van Bill Hybels. Voorganger (of ‘senior pastor’, zoals ze dat met respect noemen in zijn gemeente)  en oprichter van Willow Creek in Amerika. De toespraken en boeken van Bill zijn praktisch, herkenbaar en gaan over het leven van alledag. Ze wijzen op de alles veranderende relatie met Jezus zelf en het navolgen van Hem in de praktijk.

Het lezen van de boeken en luisteren van de preken roepen bij mij iets op waar ik sowieso erg vatbaar voor ben… Namelijk het verlangen naar verandering, verbetering. Welke christen wil nou geen ‘betere’ versie van zichzelf worden (meer op Jezus lijken – en wat minder op mezelf). Ik heb er heel wat liedjes over geschreven. De toespraken over agenda-beheer, betrouwbaarheid, vergeving, vaderschap, financiën, gebed, stilte, bijbel lezen vallen bij mij stuk voor stuk in vruchtbare grond.

De opbouw van de preken is zoals een goede vertegenwoordiger/verkoper iets aan de man brengt. Vaak wordt eerst het gemis geschetst. Het probleem. Bijvoorbeeld ‘ken je die onrust in je leven. Dat je altijd te druk bent. Overweldigd door alle eisen en actiepunten? Ben je vaak moe en voel je je leeggezogen?’ Veel christenen, waaronder ook ik, zeggen ‘ja Bill!’. Vervolgens wordt het ideaal neergelegd. Een leven in balans. Tijd voor inspiratie en een bloeiende relatie met God en naasten. Diepgang en glans. Willen we daarheen? Dat bereiken? Wederom een diep gevoeld ‘ja Bill!’.

Vervolgens begint Bill uit te leggen welke KEUZES er gemaakt moeten worden. Waar we niet langer aan toe moeten geven. En natuurlijk met de hulp van Jezus en door de kracht van de Geest. Er komen mooie getuigenissen van mensen die ‘de keuze’ maakten en nu gelukkiger zijn dan ooit. Bill verteld veel over zijn eigen leven en de (in de toespraken die ik hoorde) goede keuzes die hij heeft gemaakt in de loop van zijn leven en bediening. Uiteindelijk de oproep. En er wordt een keuze gemaakt ‘voor het aangezicht van God’.

Bijvoorbeeld ‘ik zal mijn kinderen dagelijks laten horen en zien hoeveel ik van ze houd’, ‘ik zal kiezen voor reinheid’, ‘ik zal…’ En ja, natuurlijk door de kracht van God en met hulp van de Here Jezus. Ik vind het echt prachtig en de afgelopen weken heb ik meer dan eens, soms ontroerd en met tranen in mijn ogen, meegebeden en mijn verlangen naar groei, verandering, bekering, heiligheid, voor God uitgesproken. Prachtig natuurlijk.

Afgelopen donderdag liet ik goede vriend Henk Doest een toespraak van Bill horen. Natuurlijk zou hij ook enthousiast reageren op zulke herkenbare en praktische toespraken. De bewuste preek ging over ‘moedig vaderschap’ en de keuzes (uiteraard) die daar bij horen. Henk werd er een beetje moe van… Hij voorzag dat mannen die de toespraak hoorden en probeerden toe te passen iets zouden gaan doen op ‘beslissing’ en ‘wilskracht’ maar buiten hun karakter of zelfs geestelijke leven om. Dat het geforceerd en vermoeiend zou zijn om om die manier te leven.

Tja, we kregen in ieder geval een goed en interessant gesprek naar aanleiding van de preek. En uiteindelijk kwamen wij tot de conclusie dat we beiden ‘gelijk’ hadden. Een leven zonder beslissingen, idealen nastreven en groei door bewust omkeren, bijsturen en ‘niet spontaan bouwen aan nieuwe goede gewoontes’ is een leven waarin groeien lastig wordt. Maar een leven dat door allerlei (opgelegde?) keuzes wordt gekozen kan enorm kunstmatig worden en een echte verbondenheid, relatie met bijvoorbeeld je kinderen in de weg staan. Je bent dan meer bezig met ‘het goed doen zodat je een goed gevoel kunt hebben’ dan God daadwerkelijk ontspannen weerspiegelen door Zijn werk in jou. En jouw vertrouwen op Hem.

Herken je het spanningsveld? Hoe ga jij om met goede voornemens en de wekelijkse oproepen in de kerk? Hoe groei jij? En was/is die groei blijvend? Wat is opgroeien in geloof en hoe komen we daar? Liefst geen idealen delen maar even iets uit de echte praktijk. Ben erg benieuwd. Want ik wil graag leren. Dat is in ieder geval duidelijk… 😉

PS. Ben nog steeds ‘fan’ van onderwijs van Bill Hybels & Friends. Dit blog gaat meer over het gezond toepassen ervan… 😉

Nog even een liedje?

6 thoughts on “De ‘neem-een-beslissing-kerk…’

  1. Hoi Martin, ben enthousiast over deze man, op recht, Jezus op de eerste plaats, mensen op hun bestemming brengen en resultaten zijn er naar…..dus voor we nederlands kritiek hebben op deze kerk, eerst maar eens in verdiepen in wat ze doen!
    heb het met eigen ogen gezien en de sfeer daar geproefd! Hij is 40 jaar bezig dit jaar ! In november kun je naar de Leaderships Summit, geweldig om mee te maken! Op Willowcreektv kun je de dienst meemaken en de sfeer proeven!!
    ! Kunnen we nog een hoop van leren!! groetjes Annelies Kuiper

    1. Ha Annelies. Ben ook enthousiast over Bill en wat hij en zijn team uitdragen. Daar ging mijn vraag of blogje ook niet over. Maar meer over de vraag, hoe veranderen mensen. Door beslissingen? In hoeverre kunnen mensen, met de beste bedoelingen, zichzelf veranderen. Is wilskracht de sleutel? Dat de diensten in Willow Creek geweldig zijn en de preken ook is helder. 😉

  2. Beste Martin,
    Zou het niet zo zijn dat er sowieso al iets van een intrinsieke motivatie in je zit als je je al aangesproken voelt door een toespraak, en daardoor bereid bent om een keuze te maken en daarmee iets te veranderen in je leven? (Behalve als de keuze letterlijk opgelegd wordt en het niet echt meer een “keuze” is). Als dat zo is zou het niet zo waarschijnlijk zijn dat je “zomaar” iets doet omdat het door iemand wordt gezegd die je bewondert.
    Maar alleen de keuze (willen) maken en je daar bewust van zijn is denk ik vaak niet genoeg om echt te veranderen– in elk geval voor de meeste mensen (inclusief ikzelf 😉 ) niet. Zoiets als goede voornemens in januari: een heleboel procent daarvan zal uiteindelijk niet gebeuren terwijl we het wel écht willen en de wilskracht er dus wel is, maar toch lukt het niet. De vraag is dan hoe je wel echt kunt bereiken om iets te veranderen. Dat begint denk ik met bij jezelf nagaan waaróm je iets wilt veranderen. Wat is er op dit moment niet/minder goed, en wat zullen de gevolgen van de keuze zijn? Een plan maken met wat je doet als je dreigt in oude patronen terug te vallen (denken aan waarom je dit ook alweer wilde 🙂 ), en alvast situaties bedenken waarin dat zou kunnen gebeuren. Kortom: nadenken waarom je een patroon wilt doorbreken, en er dan actief en concreet mee aan de slag gaan.
    Toch wel idealistisch (er zrullen altijd ups en downs zijn 🙂 ) en misschien niet precies in antwoord op je oproep, maar ik wilde dit toch delen!
    Fijne avond,
    Groeten Anouk

  3. Martin, bedankt voor de tip/reminder. 😉
    Ik zal deze toevoegen in mijn eigen rijtje van podcasts.
    Mocht je meer tips hebben, dan hoor ik dat graag.

    Zelf ben ik dus ook (sinds kort) aan het zoeken in podcasts naar groeimiddel. Lekker makkelijk tijdens lange autoritten.
    Momenteel zelf bezig met “Christenen achter Jezus aan”.
    Daarnaast ben ik van plan weer te gaan zingen in een klein koortje binnen onze gemeente.
    Afgelopen zondagmiddag bij een vriendin geweest die geen hulp durft te vragen, omdat ze altijd de steunpilaar van iedereen was/wil zijn om haar heen. Samen gesproken over loslaten en na een intense blik en stilte bij beide iets losgemaakt.

    Hoe mensen veranderen?
    Volgens mij door je open te stellen, je hart te volgen, en verstandig te sturen.
    Niet teveel naar het water kijken, maar naar het doel.
    Reflectie, 15 min per dag in een schommelstoel (“The House That Built Me”)
    Step by step.

    Opgroeien in geloof?
    Zaken durven los te laten, en over te laten aan God als je zelf niets meer kunt doen.
    Lees je bijbel bid elke dag (voor een ander).
    Met Liefde.
    Agape.

  4. Hoi Martin!
    Wat een mooie blog. En doet me denken aan het gesprek met ons drieën van een tijdje terug. Ik herken me in beide ‘partijen’. Soms voelt het ook vermoeiend om steeds beter te willen, hogerop te moeten komen, geestelijker te worden o.i.d. Maar ik dacht ineens: dat ook niet een maatschappelijk issue? In de tijd waarin wij opgroeien is stilstand, achteruitgang. De invloed van het competentiegerichte onderwijs op scholen is mij ook niet in de koude kleren gaan zitten: je moest, wilde je slagen, op iedere competentie minstens een ‘+’ scoren. Dat voelt als: alle onvolkomenheden recht trekken en overal goed in moeten zijn, of op z’n minst daar naar streven. Dat is eigenlijk raar, vind ik. En ik ervaar het nu soms als een last dat ik die drive nog steeds in alles heb. Ook op geestelijk gebied. En eerlijk is eerlijk: dat stelt ook teleur. Want dan ‘lukt het weer niet’ of ‘houden we het maar een dag vol’ en baal je weer van jezelf. Herkenbaar?

    Conclusie voor mij is op dit moment:
    – Houd jezelf niet voor de gek. Doen alsof alles lukt en iedere keuze om te verbeteren een succes is, terwijl het niet zo is of niet zo voelt, gaat uiteindelijk tegen je werken. Erken dat het soms niet gaat. Ik vraag me af of de verandering authentiek, laat staan blijvend is, als je het forceert? Wat maakt dat je wilt veranderen? Voor wat/wie?
    – Wij zijn niet onze eigen Maker. Dus de vraag is inderdaad in hoeverre wij in staat zijn om onszelf te veranderen. Ik geloof dat ik in verandering op hartsniveau van God afhankelijk ben. Gelukkig maar 🙂 dat ik mijn puinhoopjes aan Hem mag geven. Gek genoeg kijk ik vaak terug op bepaalde situaties en zie ik dat er dingen veranderd zijn. Door in gebed me aan de zorg van Jezus toe te vertrouwen en door ook gewoon eerlijk naar mezelf te kijken met gezond verstand: wat kan ik doen?
    – Drang naar verbetering/verandering heeft mij al veel gebracht in het leven tot nu toe 🙂 het hééft me ook echt veranderd, namelijk in mijn karakter. Mijn karakter is in de loop van de jaren veranderd en gevormd. Hoe? Door er voor te kiezen om (soms extreem moeilijke/pijnlijke) situaties mij te laten vormen. Te kiezen om alles als winst te zien, omdat het een ervaring is die je iets leert voor een later moment. En dat is geen oosterse vaagheid(excuses), maar God die me dat laat zien, die me dat leert, die me vormt, die me veranderd. Niets aan mezelf te danken. (leestips hierover: Goed Leven van N.T. Wright en Bevrijd van jezelf van T. Keller).

    Einde bericht. Haha. Ben benieuwd naar je reactie. Je schrijft boeiend. Ik reageer eigenlijk nooit op blogs 😉

  5. Dag Martin,
    Herkenbaar geschreven, ik vergelijk het ook wel eens met sport. Ik ben geen ‘sport’mens maar weet wel dat het goed voor me is en moet mijzelf ertoe dwingen, dan geen spijt achteraf. Maar je kan ook zo ‘terugvallen’ want het zit niet in je. Hoe meer je het doet hoe makkelijker het is, maar het is niet intrinsiek aanwezig in je karakter.
    Wel kwam ik dit ‘gedicht/gebed’ op internet tegen en dat geeft een andere inkijk en rust. Weet niet wie het heeft geschreven, maar raakt de kern wel. We stellen onszelf vaak zo centraal, op eigen kracht , met kans op teleurstellingen.

    “Mijn geliefde kind, Ik houd van jou.

    Mijn Zoon Jezus heeft Zijn bloed voor jou vergoten,

    om jou rein te maken.

    Jij bent nieuw, jij bent beminnelijk in Mijn ogen.

    Ik schiep jou precies zo als je bent.

    Heb geen kritiek op jezelf omdat je niet volmaakt ben in je eigen ogen.

    Dat leidt slechts tot frustratie.

    Blijf rusten in Mijn macht en Mijn liefde.

    Wees vrij, wees jezelf, laat je niet opjagen door andere mensen.

    Ik ben je Herder en Ik wil je leiden, als je Mij de kans wilt geven.

    Wees je bij alles bewust van Mijn tegenwoordigheid.

    Verwacht van Mij antwoorden, luister naar Mij en Ik zal je Mijn wil vertellen.

    IK BEMIN JOU, JA, IK HOUD VAN JOU!

    Wees niet bezig met jezelf, je bent voor Mijn verantwoording.

    Zie op naar Mij, Ik zal jou veranderen, haast zonder dat je het zelf merkt,

    maar niet , als je het zelf probeert.

    IK WIL NIET VECHTEN TEGEN JOUW KRACHTINSPANNINGEN.

    Bemin jezelf en bemin anderen, eenvoudig, omdat Ik jou bemin.

    Je bent van Mij, gun Mij de vreugde, jou te maken als Christus.

    Laat Mij jou beminnen, laat Mij aan jou vreugde, vrede en vriendelijkheid geven.

    Niemand anders kan dat, zie je dat niet?

    Je bent niet van je zelf, JE BEHOORT IMMERS AAN MIJ TOE.

    Jouw enige opdracht is, op Mij te letten, op Mij alleen,

    Niet op jezelf en niet op anderen.

    IK BEMIN JOU!

    Worstel niet zo,maar ontspan je in Mijn liefde.

    Ik weet, wat het beste is voor jou is en Ik zal dat in je doen.

    WAT VERLANG IK NAAR VRIJHEID, OM JOU VRIJUIT TE BEMINNEN.

    Stop ermee, zelf iets te zijn en laat Mij jou maken tot wat Ik graag wil.

    MIJN LIEFDE IS VOLDOENDE.

    Ik zal in al je jouw behoefte voorzien.

    ZIE NAAR MIJ OP.

    IK BEMIN JOU!

    JE HEMELSE VADER.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s