Skip to content

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

“Hoe gaat het met jou?” Die vraag stellen we nog wel regelmatig. Of we het antwoord echt willen of kunnen aanhoren is soms nog een tweede vraag. We klagen wel eens over de oppervlakkigheid in de gesprekken met anderen. Iedereen weet dat we eigenlijk meestal geen tijd, aandacht en energie over hebben om die vraag aan te horen.

Maar er is nog een iemand anders aan wie velen van ons voorbij lopen. Ik heb het over ons ‘zelf’. In de hectiek van alledag en door alle eisen die het leven in onze maatschappij met zich meebrengt stellen we misschien te weinig (of nooit) de belangrijke vraag ‘hoe gaat het eigenlijk met mij?’

Wat vind ik eigenlijk?
Hoe voel ik me?
Wat wil ik zelf?
Wie ben ik eigenlijk?

Ver van ons hart
Veel van ons leven ver van ons eigen hart. We kennen onszelf niet goed. Gaan aan onszelf voorbij. En daardoor is het ook haast onmogelijk om een hart tot hart contact met een ander te hebben. We zijn ergens detached van ons innerlijke leven. Als we verleren om ‘te voelen’ en ‘bij onszelf’ te blijven is het lastig om dicht bij een ander te komen en intieme vriendschappen en relaties hebben.

Sommigen zijn opgegroeid met ‘doe niet zo moeilijk’, ‘niet te gevoelig doen, gewoon hard werken’. Misschien heb jij het idee dat jouw mening, jouw gevoel, jouw keuzes er niet mogen zijn. Dat anderen belangrijker zijn. Jezelf kennen en erkennen en ruimte geven is nog helemaal niet zo makkelijk voor meer mensen dan je denkt.

Sommige mensen denken dat het volgen van Jezus inhoudt dat ons eigen ik totaal niet meer telt. Dat we onze eigenheid opgeven. Onze mening. Onze dromen. Onze gevoelens en keuzevrijheid. Het is nu allemaal voor Hem. Hij is de Heer. En wij geven ‘ons zelf’ op om plaats te maken voor Hem. Alsof wij er als persoon niet toe doen. Het gaat allemaal om Hem. En wij doen er niet toe. Wat heeft het voor nut om stil te staan bij je hart als we geloven dat het zo corrupt is als wat evenals onze wil.

Ik denk niet dat dit is wat Jezus Christus, de Zoon van God, voor ogen had toen hij mensen begon te roepen om Hem te volgen. Ja, ik geloof wel degelijk dat we gelukkig worden als Jezus op de Troon van ons leven mag plaatsnemen. Ja, ik geloof dat gehoorzaamheid belangrijk is. Maar geen willoze, wezenloze slaafsheid. Nee, vrijwillige overgave aan de Schepper is iets heel anders dan ‘niet teveel nadenken en voelen want het gaat niet om ons’. God ziet mensen als kostbaar en schiep ons als Zijn evenbeeld.

SCHEPPER VAN VRIJE MENSEN
Ik geloof dat God de Schepper en Bron is van ons leven. Hij schiep mensen als Zijn evenbeeld zegt de Bijbel. Om iets van hem te weerspiegelen. Daarin is de mens uniek in de schepping. We mochten verantwoordelijkheid dragen, creatief zijn, keuzes maken in de vrijheid die God ons gaf. Ik geloof dus dat het Gods wil is dat wij als mens leven als vrij en verantwoordelijk mens. Als mannen en vrouwen die weten wie ze zijn en durven leven vanuit hun eigenheid. Zoals ze geschapen zijn. We zijn op ons best als we vrij zijn en tot bloei kunnen komen.

In relatie komen met Jezus Christus is in contact komen met de Vader die Hem zond om jou dicht bij Hem te brengen. Daar vind je de liefde, acceptatie en vergeving die je nodig hebt om met Hem (en met jezelf) te kunnen leven.

Hoe zie jij dit? Ben benieuwd naar je reactie. Morgen zal ik in de Basis in Apeldoorn verder op dit ondewerp ingaan als ik daar spreek.

8 thoughts on “Hoe gaat het eigenlijk met mij? Plaats een reactie

  1. Ik zie het ook zo! En ik denk dat we vaak teveel afgeleid worden door ons snelle leven om stil te staan bij wie we eigenlijk zijn en willen zijn… af en toe stilte is echt nodig… liefst een paar dagen achter elkaar om echt tot rust te komen. En wat ik ook zie: dat mensen soms zo verdeeld zijn van binnen. In de kerk of op hun bijbelstudiekring zijn ze totaal anders dan op hun werk of in hun gezin… ik probeer steeds meer mezelf te zijn zoals God mij bedoeld heeft, en dan ook in mijn HELE leven. En de Geest wijst mij er steeds meer op als ik me anders voordoe dan ik ben.

    • Interessante gedachte Rianne. Over dat verdeelde hart… Ik herken dat wel. Al die verschillende petten. U die mij geschapen heeft, wil ik erkennen. Altijd en overal. In vrijheid. Wetende dat ik geliefd was, ben en zal zijn.

  2. Is het niet zo dat vele christenen het idee hebben dat ze de eigen persoonlijkheid, de eigenheid moeten inwisselen voor het begrip ‘oude mens’ ? Maar de oude mens is de mens zonder God die zelf op de troon wil zitten, de oerzonde in het paradijs. De eigenheid van de mens is hoe God hem of haar gemaakt heeft om daarmee te communiceren en te wandelen met God en naaste, waarbij God op de eerste plaats staat en niet de oude mens. Als een mens zijn eigenheid opgeeft, wordt het een robot.

    • Dat dat je helemaal gelijk hebt Helena. We verwarren ‘oude mens’ en identiteit misschien te vaak met elkaar. Is ook best lastig om goed uit te leggen. De uitspraak ‘het gaat niet om mij’ is natuurlijk een waarheid die heel makkelijk verkeerd begrepen wordt. Zeker als mensen toch al onzeker zijn. Ik geloof, net als jij, dat God ons geschapen heeft met eigenheid die juist meer gaat stralen als we met Hem gaan leven.

  3. Goed onderwerp om over na te denken. Ik merk dat ik hier mee worstel. Misschien omdat ik niet helemaal helder heb wat God zelf hier door Zijn Geest over heeft willen openbaren in Zijn Woord. Ik kan wel wat teksten erbij halen maar dan nog zijn er voor mij veel tegenstellingen. Vaak als ik mensen vraag ‘wie ze zijn, dan krijg je als antwoord het beroep wat iemand mag uitvoeren of ‘moeder etc. Maar hoe ben je geworden tot wie je bent. Heeft God je weg daarheen niet gebracht? Wat blijft er van mijn ‘ik over als alle aangeleerde eigenschappen die al in de buik van de moeder door stressniveau, cultuur etc. worden gevormd. Als dat weg zou vallen, wat is er dan van jezelf? Zelf weet ik behalve wie ik in Christus mag zijn, daar ook geen goed antwoord op.
    Daarbij merk ik dat ik door een opvoeding vol gebrokenheid, veel eenzaamheid heb ervaren en vaak nog ervaar. Misschien bedoel je dat met het stukje; ‘mensen die al onzeker zijn…”’. Het kan zijn dat mijn eigenheidsontwikkeling daarbij niet goed is ontwikkeld. Ik denk trouwens dat dit bij veel mensen het geval is. Toch merk ik dat het mij juist lucht en een vredig gevoel geeft dat ik me niet op mijzelf hoef te richten. Het gaat er niet om wat ik nu voel, al weet ik dat Jezus erbij is in het verdriet dat Hij me er doorheen helpt. Het gaat erom wat God voor ogen heeft. En zolang ik mijn ogen maar op Hem gericht hou, Hem volg, dan kan Hij mij vormen. Want ik weet eigenlijk niet wat mijn ‘eigenheid’ is. Ik wil ook eigenlijk niet een ‘eigen ‘ik’ zijn. Ik verlang er juist naar dat Jezus steeds meer door mij mag stralen en dat ik niet een individu ben. (want in Nederland ook op een voetstuk staat) Maar dat ik een onderdeel ben van Jezus lichaam hier op aarde en dat we door een Heilige geest verbonden zijn. Als ik voorbij ga aan ‘mezelf’ is dat voor mijn geval denk geen verkeerde zaak.

  4. Treffend Martin, ook je toespraak. Veel mensen vinden het inderdaad denk ik een beetje, of heel erg, eng om écht naar zichzelf te kijken en na te denken over hoe het nu echt met hen gaat (inclusief ikzelf ;-)), bang voor wat daar zit en om misschien fouten te hebben gemaakt, niet op de “goede weg” te zitten. Dan is het veel makkelijker om gewoon steeds maar door te gaan. Maar het is zo dat dat ook is wat het leven soms oppervlakkig maakt, en dat je voor echt heart-to-heart, dieper contact met anderen ook je eigen gevoel moet kennen. Daar ben ik me nu meer/weer bewust van. Dankje daarvoor!

  5. Ook merk ik dat je nu soms ook niet meer verdrietig mag zijn als Christen. Als dingen anders gaan in je leven. Je moet gaan met God en daarmee is het klaar.
    Zo werkt het niet volgens mij. Zelf Jezus weende. Je bent en blijft mens met ook je gevoelens.

  6. Ja , vond je stuk mooi . Ook je uitgangspunt punt . Dat we vaak geen tijd nemen om naar ons zelf te kijken, of ons zelf te durven zijn. Op. dat punt, ga ik toch nog een ander spoor op .. Natuurlijk kijken we niet altijd eerlijk naar ons zelf ,dat is ook niet altijd voor iedereen zo gemakkelijk . Je hebt allemaal daar ook niet het zelfde karakter voor en aanleg . Maar ten diepste kennen we vaak onze goede en slechte eigenschappen en dingen wel . We weten dat we altijd bij God mogen komen wat ons ook te neer drukt en moeite geeft ! Maar het probleem zit hem vaak bij het feit dat we onszelf , niet kunnen vergeven ! Je zelf zo teleurgesteld te hebben , en ook anderen ! Veel mensen soms hebben tekort gedaan of zelfs beschadigd ! Dat dit je blijft achtervolgen en verhinderd om jezelf nog te accepteren al heb je diep berouw en vergeving gevraagd en geboet! . Echt aanvaarden dat je bij de Here altijd opnieuw mag beginnen met een schone lei . Daarbij is de vraag ‘ Hoe gaat het met je ? Ook al heel vaak verworden tot een oppervlakkige, quasi belangstelling ! , Meer een vraag naar de algemene gang van zake . Als de andere, zou antwoorden : bar slecht of ik zie het allemaal niet meer zitten op het ogenblik ,zou men schrikken! Daarbij ,het feit,dat we heel vaak niet zitten te wachten op het horen over persoonlijke problemen van onze broers of zussen . Willen we dat echt , er zijn voor de ander? Dan moeten we elkaar ook een stuk veiligheid bieden, zodat de ander echt durft te delen !! En dat begint door je zelf ook kwetsbaar te durven op te stellen ! Maar triest genoeg durven we dat vaak niet , omdat we allemaal nogal veroordelend hardop spreken onder elkaar, over allerlei zaken die mis zijn bij ‘anderen ! En onbarmhartig zijn in ons spreken( en denken vaak). We maken er ons allemaal in meer of mindere mate aan schuldig! Daardoor durft de ander zich vaak niet echt te laten zien zoals die is , of blijft de broer of zus naast je zo alleen staan in zijn probleem of verdriet !! We kennen allemaal de geschiedenis van de overspelige vrouw, die voor Jesus werd geleid ….. ! En we denken vaak zo zouden wij niet handelen !! Maar is dit echt zo ??ik denk dat we inderdaad vaker tijd moeten nemen om na te denken hoe we werkelijk echt zijn, en dat kan alleen maar goed zijn !, Onze troost en kracht mag wezen dat we bij Jezus mogen schuilen en dat we door de hulp van Zijn Geest, steeds meer mogen laten zien van Zijn liefde tot Hem en de naaste . ! Misschien dat dan ook die broer of zus zich niet teleurgesteld afwent van Chrisus gemeenschap , omdat hij zich daar niet gehoord of gezien voelt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s