Skip to content

Hoe krijg ik die gast de deur uit!

In de zomervakantie krijg ik meestal een vaste gast op bezoek. Verdriet. Ik weet niet waarom hij dan steeds bij me aanklopt en gelijk een paar weken wil blijven. Misschien omdat hij inschat dat ik dan tijd voor hem heb. Ik kan honderd keer zeggen dat het niet goed uitkomt of ronduit geen zin heb in in zijn verblijf in mij. Maar ja, als ‘ie eenmaal binnen is, krijg ik hem maar moeilijk weg.

Pas als ik weer druk aan het werk ben verdwijnt ‘ie. Tot het weer vakantie is. Ik ben zijn favoriete vakantie bestemming denk ik. Misschien omdat het zo lekker dichtbij is voor hem.

Ik probeer dit jaar iets anders in de omgang met mijn ongenode gast. Ik stuur hem niet weg. Ik ontloop hem ook niet. Ik ga met hem zitten en vraag me af wat hem hier brengt. En het gekke is dat ik het eigenlijk wel weet. Mijn gast is zichtbaar blij met de aandacht die ik hem geef. Voor het eerst begint ‘ie ook wat te praten. Over waar hij vandaan komt. Over zijn ontwikkeling. En hoe hij groot kon worden. Ja, ik kom er deze zomer voor het eerst achter dat die onbestemde gevoelens van verdriet me iets willen vertellen.

Ik heb niet veel gelachen met hem op de bank. Maar het was op een rare manier best ok om samen te zijn. Ik nam hem serieus en dat voelde goed om te doen. En onwennig. Dat ook.

Hij vertelde me dat hij vaak voelt dat hij er niet mag zijn. Of snel plaats moet maken. Dat doet hij dan wel, maar hij wordt er nog verdrietiger van. En aankloppen zal hij weer als het niet langer gaat.

Ik heb me dus voorgenomen om verdriet niet langer de mond te snoeren. Niet meer te negeren of ontkennen.. Hij mag bij me zijn. En blijven zo lang als nodig is. Ik zal proberen naar hem luisteren. En ik merk nu al dat ik daar veel van leer. En volgens mij lucht ons dat beiden op… Misschien dat hij volgende zomer toch eens een ander plekje zoekt. Keuze genoeg.

11 thoughts on “Hoe krijg ik die gast de deur uit! Plaats een reactie

    • Ik probeer te accepteren dat ik verdrietig ben. En dat dat mag. En soms kom ik er achter waarom ik me zo naar voel en dan kan ik (ligt er een beetje aan wat het is) iets gaan veranderen. Soms weet ik al lang waar ik mee zit, maar wil (of durf) ik er niets mee. Omdat soms actie ondernemen en eerlijk worden best confronterend kan zijn. Ik leer om eerlijk te zijn. En zo sterk te staan. Beetje cryptisch misschien, maar goed, ik hoef natuurlijk niet alles in detail hier online te delen… 😉

  1. Martin, zou het ook zo kunnen zijn omdat je in het dagelijks leven in beslag genomen wordt door je werkzaamheden en in het enthousiasme van anderen om je heen mee genomen wordt? Nu heb je een rustperiode en zodoende meer tijd om te denken en rust te nemen…..meer tijd om naar jezelf te kijken en je leven te overdenken? Dan ineens kan zo’n gevoel van verdriet je overvallen, ik denk dat Satan onze zwakte kent en op zo’n moment probeert een opening te vinden door ons verdrietig te maken om ons van ons fundament te krijgen. Voor mezelf gebied ik satan dan om weg te gaan uit mij omdat ik een kind van God ben en in Zijn vreugde mag leven. Van harte hoop ik dat je die “gast ” thuis kan laten op je reis en je je weer opnieuw mag laten vullen met Zijn liefde. Een hele fijne en gezegende tijd daar.

    • Ha (lieve) Netty,
      Ja, natuurlijk. Soms kan een naar gevoel uiting van iets geestelijks zijn. Het woord ‘strijd’ wordt dan vaak (en soms misschien iets te snel?) genoemd. En ook ik (een echt gevoelsmens) ken het gebed dat je beschrijft. Toch is er soms ook ‘verdriet’ dat me leert om eens goed te kijken naar hoe ik bezig ben. En inderdaad, in vakantietijd kom ik daar pas aan toe. Een onvrede. Een moeite. Een pijnpunt. Soms moet ik daar iets mee. Is ook deel van groeien. Tja, er zijn natuurlijk zoveel redenen waarom mensen zich ‘niet zo vrolijk’ kunnen voelen. Soms goed om verder te gaan en naar vreugde te zoeken. Soms goed om even ‘te blijven bij het nare’ om het te doorleven. Het vraagt om wijsheid (en die komt vast met de jaren) om het verschil te weten. Soms kunnen verdriet en blijdschap prima naast elkaar bestaan en maken ze elkaar dieper. Tjonge, ik klink als een amateur-psycholoog. Ach, zie het maar als vakantie overpeinzingen. Ik sta open voor een mooie tijd in Zambia. Voor alles is een tijd… 😉

  2. Je verwoordt het heel mooi…. Soms noem je het verdriet, soms depressie, soms onrust….Maar als je bereid bent tijd te nemen om er goed naar te kijken, dan is er echt veel in te leren… Soms duurt het een tijd voordat ik aan dat leren toekom… Soms is het “verdriet” onduidelijk…wat is er nou echt aan de hand…. Soms komen er dan zaken naar boven die me van mezelf laten schrikken…. Ik…jaloers ???? Ik…een mopperaar..????.. Ik….ondankbaar ?????? ….Ik ….verdrietig ????? En in die periode ben ik heel alert…Heer, hoe wilt U me laten zien wat er aan de hand is…waar en hoe maakt U het mij duidelijk ?
    Op de juiste, de goede, tijd . Op de een of andere ( ! ) manier kwam steeds Petrus 1 langs, in z’n geheel. Oef, ga er maar aan staan…. En dan denk ik aan het lied , wat ik zo vaak in mijn hoofd krijg…. Hij ….is genoeg voor mij… Hij ….is genoeg voor mij….. Zijn genade is genoeg voor mij…..Ik vat het nog niet, nog niet helemaal….genoeg ?? Maar ik ben nog steeds met “verdriet”……… God leert ons dingen door tranen heen, vaak. En ja, ik wil leren…. Met de troost van de Heilige Geest erbij graag !!

  3. Jij hebt (oa) een prachtige gave van God gekregen om teksten of gevoelens zo sprekend te verwoorden. Ik werd er door geraakt.
    Als er verdriet of pijn in je leven is, draag je dat altijd met je mee; alleen door de drukte van het leven wordt het onder de oppervlakte gedrukt.
    Op het moment dat die drukte wegvalt komt het gelijk weer bovendrijven. . .
    Mooi, en goed om jezelf te confronteren met je verdriet, en nog mooier dat je het op deze manier deelde, dankjewel! Blessings, Huib

  4. Wat een herkenbaar stukje over verdriet. Ik vind dat je verdriet niet weg moet wuiven ook niet koesteren maar als het komt het toelaten er te zijn. Het leven is vallen en opstaan dus vreugde mag er zijn en het verdriet ook. Je wordt gesterkt hierdoor en kan het leven erna beter aan. God geeft ons deze emoties om er sterker van te worden en zo op jouw beurt weer samen met anderen die verdriet ervaren een eindje mee te dragen. In 1 en t zelfde jaar verloor ik mijn man, trouwde onze enige dochter zonder vader en moest ik met pensioen omdat ik 65 werd. Best heftig in 1 jaar, grote stappen in mijn leven maar ik heb t verdriet toegelaten, het omarmt eb ben gaan houden van mijn leven als alleenstaande. Ik heb het alleen zijn leren waarderen in positieve zin. Ik ben het die invulling gaan geven die God van mij vraagt. Door het dal van verdriet ben ik gegaan en ben nu in staat om anderen, verdrietigen en eenzamen, te leren genieten van het al-enig-zijn. Oog voor juist die mensen. Ik vul mijn uren van alleen zijn met lezen, bijbel journaling en geniet weer zonder verbittering omdat dit mij overkomen is, God gebruikt mij nu zo, dienstbaar opgestaan uit dit ellendige jaar van verlies op alle fronten. Lieve groet en Gods Zegen op je werk.

  5. Al dertien jaar ga ik alleen door het leven maar de heimwee van je overleden partner komt steeds weer terug.Vooral de datums van ziek zijn en overlijden komt ieder jaar terug en huil ik heel veel.Door te danken voor de mooie dingen en te bidden met Gods hulp kom ik er steeds weer door.Wij hadden geen kinderen en dat blijft een gemis.Het stuk over verdriet kan ik goed begrijpen.Maar ik heb veel familie en vrienden om mij heen die zijn mij ook heel dierbaar.Een lieve groet en veel goeds in je verdere leven met God.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s