Help mijn man is klusser?! Vreselijk…

Het programma ‘Help, mijn man is klusser’ vind ik pijnlijk om naar te kijken. Bijna in elke uitzending zie je hetzelfde voorbij komen. Een uit de hand gelopen situatie, ongelukkige vrouw, schaamte, verwijdering, verwijt en soms dreigementen ‘als dit niet snel wordt opgelost dan…’. De man wordt op zijn werk geconfronteerd en zijn collega’s krijgen foto’s van de rottige thuissituatie te zien.

En dan komt de confrontatie tussen de echtgenoten. De man staat er dan meestal al redelijk verslagen bij. En dan presenator John-redder-van-vrouwen-in-nood-Williams die een arm om de vrouw van het echtpaar slaat (!) en de man vanuit die positie nog eens extra zegt ‘hoe ongelukkig hij zijn eigen vrouw maakt’. Ik vind dat tenenkrommende tv-momenten.

Ik heb een paar uitzendingen gezien in het verleden en elke keer zeg ik tegen Susanne dat ik het vreselijk vind hoe zo’n vermoeide man voor het hele vaderland aan de schandpaal wordt genageld en als nationale loser wordt neergezet. En dat ze het nooit in haar hoofd zou moeten halen om John (en zijn cameraploeg) te bellen als wij samen een probleem hebben.Ik heb gelukkig minder kans op hun bezoek. Omdat ik helemaal geen klusser ben… Heb wel hobby’s.. Daar schijnt John ook een programma voor te hebben. Tuurlijk. Die vrouw heeft helemaal gelijk! Haar man schiet te kort. Het is misschien ook nog wel te begrijpen dat ze haar respect voor en vertrouwen in haar man langzaam verliest. Maar krijgt ze de man waarnaar ze verlangt door de man die ze heeft voor vriend en vaderland te vernederen?  Waarschijnlijk is die kerel zelf zijn respect voor zichzelf als man al lang kwijt en voelt zo’n uitzending als bevestiging van wat hij zelf al voelt en denkt over zichzelf.

Opvallend vind ik altijd wel dat de blik in de ogen van zo’n man in de loop van de uitzending langzaam verandert als er actie komt en hij het gevoel krijgt dat hij invloed op de situatie terugwint. Dat hij het heft in handen heeft.

Verantwoordelijkheid neemt. Daarvoor is elke man geschapen. We voelen ons ongelukkig als we niet meer (kunnen) vechten en passief worden. En wat zijn veel mannen passief… Alsof we het opgegeven hebben, chronisch moe zijn en de enige actie die we meemaken uit films of games komt.

Afgelopen zondag sprak ik in de Basis over ‘mannenfilms’ en hun link met de Bijbel en de diepe wens van elke man. De toespraak begint met een heftig fragmentje uit de nieuwste ‘fast & furious’. Ik zing ook nog een van mijn nieuwste liedjes. Ik hoop dat jij er iets aan hebt! Deel gerust!