Gospelzangers zijn net mensen…

Mensen denken wel eens dat ik als gospelzanger en spreker geestelijker ben dan ‘gewone christenen’. Dat mijn geloof altijd rotsvast is. Dat mijn ervaringen met God dagelijks verfrissend en bijzonder zijn.  Tja, dus niet. lastig om een bediening te hebben in een tijd van twijfels en droogte.

Inmiddels ben ik er weer redelijk doorheen gelukkig. Maar het was wel wat ongemakkelijk. De agenda die vol staat met diensten waar ik ben uitgenodigd om het geloof van anderen te versterken/inspireren in een tijd dat je zelf eigenlijk versterking en inspiratie nodig hebt. Het kon soms bijna voelen alsof ik mijn ‘sprekers-jasje’ aan moest trekken en mijn kwetsbare menselijke vragen op dat moment niet kon toelaten. Een dienst moet toch verheffend zijn voor mensen, denk je dan…

Geloof is uiteindelijk voor mij een zaak van het hart en de geest. Het (her)kennen van God gaat dieper dan theorieën, argumenten me kunnen brengen. Het is een ontmoeten van mijn diepste wezen met Zijn Wezen. Ja, dat klinkt misschien reuze vaag. En misschien is het wonder van geloof ook wel een mysterie. Augustinus, de bekende kerkvader zei ooit dat hij precies weet wat hij gelooft zo lang hij het niet hoeft uit te leggen. Maar als je je diepe overtuiging moet verdedigen aan mensen die het niet zo ervaren wordt het lastig. Soms is iets ongrijpbaar. Niet echt te vatten.

Er zijn allerlei begrijpelijke redenen om ‘simpel geloof in Jezus’ te verwerpen. Er zijn veel aanknopingspunten voor kritiek of een leven van scepsis.

Ik zie om me heen mensen hun twijfel tot geloof verheffen en hun menselijke ervaring en gedachten als maatstaf nemen voor wat wel of niet ‘te geloven is’. Blijf dicht bij jezelf is steeds meer het credo. En hoewel ik ook graag authentiek ben en dicht bij mijn hart wil leven, ik ben niet de bron van mijn geloof. Ik wil vooral dicht bij God leven (en zo ook meer mezelf zijn dan ooit).

Voor mij is geloven uiteindelijk ook overgave aan Iemand die groter is dan ik ooit kan bevatten. En ik geef me over omdat ik Hem vertrouw zonder dat soms helemaal te begrijpen of te kunnen beargumenteren.

Hoe ben ik door mijn tijd van twijfels en onrust gekomen?
Door allereerst te accepteren dat geloven niet statisch is maar in beweging. We zijn mensen op aarde. Het is niet reeel om te verwachten dat ons geloofsleven hier al hemels is. Ik hoef me niet ‘schuldig’ te voelen als ik het allemaal even niet zo goed weet of helder zie. Als Paulus al zegt dat hij hier op aarde ‘in een wazige spiegel kijkt’ en God maar ten dele kan kennen (tot de dag komt dat geloven ‘zien’ zal worden en we Hem mogen kennen zoals we nu gekend zijn). In een tijd van droogte groeit het verlangen naar water. Mijn reis met Operatie Mobilisatie naar Zambia was voor mij ook echt een geschenk uit de hemel. Ik heb gebeden en gehoopt dat God die week zou gebruiken om mij te raken en mijn geloof in Hem opnieuw te inspireren. Open ben ik die week ingegaan. En wat heb ik veel gehad aan de gesprekken, toespraken en vele inspirerende ontmoetingen. Met verlangen bidden, Bijbellezen, preken luisteren. Het is als olie op het vuur.

We hebben allemaal tijden dat ons geloof wat minder sterk is. Maar God zij dank hoeven we niet alleen te geloven. Hij kent ons hart en ons verlangen. Hij geeft steeds opnieuw weer momenten die ons sterken. Een vaak gebruikt Hij daarvoor andere gewone mensen die vandaag ons aansteken en morgen misschien jouw licht even nodig hebben.

‘Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in u, o God.’ (Augustinus)

Dit nieuwe lied ‘dorst’ schreef ik hierover. Ben benieuwd naar jouw reactie. Hoe ga jij om met zulke tijden in je geloof?

een video uit de oude doos om af te sluiten… 😉

Categorieën