Skip to content

Moederschap wordt ondergewaardeerd

Mineke van Woudenberg (foto) is getrouwd met Gerard en samen zijn ze ouders van drie jonge opgroeiende kinderen. Twee jaar geleden heeft ze ervoor gekozen om een leuke, parttime baan op te zeggen na tien jaar veel werkplezier. Dat was een moeilijke maar weloverwogen keuze. Er wordt in Nederland, ook in de politiek, veel gesproken over moederschap in combinatie met een carrière buitenshuis. Met onderstaande blog deelt Mineke haar gedachten met je.

Kinderen zijn een geschenk
Even voor de duidelijkheid: Ik heb ze! Kinderen. Voordat ik kinderen kreeg kon ik niet helemaal overzien wat de keuze om open te staan voor een zwangerschap aan consequenties met zich mee zou brengen. Kinderen zijn een geschenk en onze verantwoordelijkheid. Mijn eerste verantwoordelijkheid zelfs.

Niet mijn cliënten, collega’s of mijn gemeenteleden moeten de eerste vruchten plukken van wat ik gekregen heb aan gaven en talenten, die zijn bedoeld voor mijn eigen man en kinderen.

Dat heb ik eigenlijk altijd wel gelooft, maar in de praktijk is het soms best uitdagend om dat te realiseren.

Het moederschap heeft regelmatig veel van mij gevraagd; het combineren van zwangerschappen, borstvoeding, gebroken nachten, zorgtaken voor jonge kinderen, alles wat erbij komt kijken om van een huis een ‘thuis’ te creëren voor ons gezin – met een baan buiten de deur. Soms was het simpelweg te veel. Maar goed, het gaat wel ver om alles op te geven: mijn mooie vak, diepgaande gesprekken en processen, inspirerend contact met collega’s, de flow in de week, de afleiding, even met een ding tegelijk bezig te kunnen zijn, het inkomen.

Mijn werk loslaten voelde als risico nemen
Mijn werk opgeven om te kunnen kiezen voor het moederschap voelde aan als een risico nemen, een offer brengen. Maar goed, dat is wat liefde doet, risico nemen. Je kiest ervoor om een liefdesrelatie aan te gaan, je kiest ervoor om je open te stellen voor het stichten van een gezin, en we nemen massaal de risico’s op de koop toe. Liefde brengt altijd risico’s met zich mee.  Je neemt het risico om verlaten te worden, het risico dat kinderen zich tegen je keren, dat ze je alles kosten, dat ze een totaal andere weg kiezen dan jij voor ogen hebt…. En toch doen we het; een liefdesrelatie aangaan en een gezin stichten. We zijn geschapen naar Gods beeld.

Liefde kost wat
Kinderen (onvoorwaardelijke) liefde geven kost wat. De zorg voor onze kinderen, en dan bedoel ik puur de organisatie daarvan is een ding, maar dat alleen is nog niet voldoen aan de grootste behoefte van mijn kinderen: aanwezigheid, aandacht, duidelijke grenzen, regelmaat, blijdschap en gezelligheid in huis, van dag tot dag aftasten wat ze nodig hebben, en de ruimte hebben om daarop in te spelen!

Moederschap wordt steeds minder gewaardeerd
Wat houdt mij – en veel vrouwen met mij – tegen om vaker en meer open te evalueren of herijken of we ons werk buiten de deur nog op een ‘gezonde’ manier kunnen combineren met het moederschap? Ik denk dat angst voor een gebrek aan financiële zekerheid (of een stapje terug moeten doen) angst voor een carrière breuk en voor verlies van status hierin een grote rol spelen. Het werk dat moeders thuis doen, zorg- en opvoedingstaken, wordt in deze maatschappij steeds minder gewaardeerd.

Volgens minister Bussemaker moeten wij vrouwen eens af van dat eeuwige schuldgevoel over ons gezin! En het liefst (full time) aan het werk. Hoever staan we inmiddels af van het idee dat we als moeders door aanwezigheid en door zelf zorg- en opvoedingstaken op ons te nemen, in plaats van dat vooral over te laten aan ‘professionals’,  investeren in levens die bouwstenen zijn voor de samenleving van de toekomst.

Dat zou geen economische waarde hebben?  Misschien is kiezen voor moederschap als eerste verantwoordelijkheid, in plaats van de snelste route naar armoede, juist dat wat ons rijk kan maken. Persoonlijk en ook als maatschappij.

Draagkracht en draaglast, overbelaste moeders
Het is van belang dat je draagkracht (dat wat je aan kunt) en je draaglast (dat wat je op je bordje hebt en krijgt) in balans zijn. Iedereen heeft een bepaalde zwakte of kwetsbaarheid. Die kwetsbaarheid komt meer naar voren, wordt meer zichtbaar, brengt meer lijden met zich mee, als de stress toeneemt in je leven. We weten zelf wel hoe het ervoor staat met de balans. Maar het trekken van conclusies blijft in heel veel gevallen achterwege. Ik heb ik de praktijk van mijn werk al veel gezien dat huwelijken onder druk komen te staan, kinderen in de knel komen, doordat moeders totaal overbelast zijn.

Twee jaar geleden heb ik ervoor gekozen om een leuke, part time baan op te zeggen na tien jaar veel werkplezier. Dat was een moeilijke maar weloverwogen keuze.

Alles heeft een tijd
Kiezen voor balans, een zoektocht op zich, hoeft geen angst aan te jagen als we oog hebben voor de verschillende fasen in ons (gezins-) leven.  Voor alles is een tijd. Dat idee geeft ruimte en ontspanning. Mogelijk kun je daardoor makkelijker de knoop doorhakken om een aantal uren minder te gaan werken, of zelfs (tijdelijk) te stoppen met werken als dat nodig is.

Respect voor werkgevers en politici met begrip en waardering voor de zwaarte van de dubbele taak van vrouwen; kinderen krijgen en opvoeden (ook om vergrijzing tegen te gaan!) en deel te nemen aan het arbeidsproces. Door het mogelijk te maken om deeltijd te werken, werk later in te halen als kinderen ziek zijn, op tijd weer op het schoolplein staan bijvoorbeeld, makkelijk te kunnen re-integreren op de arbeidsmarkt.  En wat betreft verlies van status; Er bestaat geen grotere bediening, geen positie met meer invloed dan het moederschap!

Meer over Mineke en haar coaching op www.vrouwvanwaarde.nl

 

13 thoughts on “Moederschap wordt ondergewaardeerd Plaats een reactie

  1. Wauw, een stuk recht uit mijn hart!

    (..en tegelijk ook goed om zelf weer even te ‘horen’ hoe belangrijk en waardevol het is wat ik doe.)

  2. Geldt dit ook voor vaderschap? Ik werk bijna fulltime, maar mijn man is fulltime thuis. Er wordt dus prima voor de kids gezorgd.
    Toch krijg ik vaak de opmerking: wat werk jij veel en dat met een gezin (met 4 kinderen). Dat zeggen mensen nou nooit tegen een man.
    Ik heb de studie gedaan, ik maak de carrière, ik heb de kinderen gebaard en help ze mee opvoeden, maar ik ben niet de thuisblijvende mama. Als ik dat wel zou doen, stort ons gezin financieel in elkaar.
    Dus moederschap of niet: ik werk!
    Mvg Cathelijne

    • Elk gezin, elke situatie is anders… Al is het natuurlijk meer ‘uitzondering dan regel’ als een man ervoor kiest om full time thuis te zijn terwijl zijn vrouw werkt. Dat wil niet zeggen dat ik dat ‘fout’ vind hoor of dat Mineke zoiets zegt. Zij reageert op de praktijk waarin zij veel overbelaste moeders ziet en situaties die uit balans zijn geraakt. Als jullie samen als vader en moeder, man en vrouw, vrede hebben met deze manier van opvoeden/leven is het toch goed? Vervelend dat we het elkaar zo vaak moeilijk maken met allerlei oordelen (uitgesproken of niet) zonder goed te weten ‘hoe het precies zit’. Ik denk dat Mineke vooral een pleidooi houdt voor balans en gezonde prioriteiten in het gezin. En hoe de verdeling van taken het beste is, waar iemands grenzen liggen, hoe de situatie van het leven is, daar is geen wet op te leggen. Dat gaat om eerlijk en goed kijken naar de praktijk. Mineke werkt inmiddels ook weer vanuit haar eigen praktijk. Dus ik weet dat ze zeker niet werkende mama’s het gevoel wil geven van tekort schieten. Jammer dat er in deze ‘discussie’ heel snel twee kanten ontstaan en ‘goed’ en ‘slecht’ iets te snel wordt geroepen… Over en weer…

  3. Twee jaar geleden ben ik ook ( destijds dacht ik voor altijd) uit het werkproces gestapt. Ik ben kinderverpleegkundige en doe dit werk met veel plezier en liefde….maar door werkomstandigheden( ziekenhuis ging sluiten) heb ik besloten om te stoppen en ook om er meer voor mijn gezin en mijzelf te zijn…
    Een hele moeilijke beslissing die diepe impact op mij en mijn geloofsleven heeft gehad….
    Ik heb twee jaar genoten van het voltijds thuis zijn en van dive vrijwilligerswerk op school en in de kerk/ dorp.

    Uiteindelijk begon het wel te kriebelen en na een aantal maanden hiermee geworsteld te hebben en ook in gebed hierover te gaan….heb ik uiteindelijk besloten om weer aan de slag te gaan. Heel eng allemaal….maar sinds november weer bezig en het gaat goed. Ook met mijn gezin en ik vind het prettig om aan het werk te zijn.

    Kortom het was een moeilijke tijd en beide beslissingen waren moeilijk….maar ik voel mij door het geloof gesteund. Ik hoop dat ieder welke keus je ook maakt die steun mag ervaren….

    Groet Bianca

  4. Hoi hoi

    Mooi geschreven.
    Als moeder of vader of gewoon als ouders… Zodra je in Nederland ouder mag worden, wordt je meteen op de financiële feiten gedrukt. Wel of geen thuisblijfouder? Wel of geen gastouder of kdv? Schakel je misschien de opa’s en oma’s in? Heb ook voor die keuzes gestaan. En voelde een druk op me na de scheiding, dat je in Nederland een werkende moeder moet zijn.

    3 jaar geleden hebben mijn man en ik de stap gemaakt en ons leven totaal op zijn kop gezet. En ik voel me en gezegend mens, een gezegende moeder. Want ik mag nu een moeder, stiefmoeder, pleegmoeder en leenmoeder zijn. Als gezinshuismoeder voor het leger des Heils mag en kan ik thuisblijfmoeder zijn omdat gezinshuismoeder een betaalde baan is.
    Ik zou niets anders meer willen. Geniet enorm van mijn 7. Nou ja “mijn”… Samen met mijn man hebben we natuurlijk ook nog te maken met de ouders van 6 kinderen. Onze ex-partners en de ouders van de 4 pleegkinderen. En we zijn er trots op dat we met een ieder op goede voet staan en gaan voor het gezamenlijk doel; elk kind laten opgroeien met de wetenschap dat ze door iedereen geliefd en gewaardeerd mogen voelen.

  5. Ook ik vind het jammer dat de nadruk zo wordt gelegd op ‘moederschap’ in plaats van
    ‘ouderschap’ . De keuze voor een gezamenlijke balans tussen zorg voor het gezin en zorg voor inkomen wordt wat mij betreft erg onderbelicht. In mijn werk als loopbaancoach zie ik vaak dat vrouwen in een moeilijke spagaat terecht komen , mannen niet…

  6. Ik ben het hier absoluut mee eens, opvoeden lijkt een bijzaak te zijn geworden. Ik denk dat veel mensen, ook de politiek, het effect deze ontwikkeling onderschatten. Want opvoeding bepaalt voor zo’n groot deel hoe een kind als volwassene wordt. Tegenwoordig is er voor ieder kind wel een etiketje beschikbaar (begrijp me niet verkeerd, soms is dat ook echt nodig) en wordt voorbijgegaan aan de basis. Namelijk de veilige thuissituatie, rust, regelmaat, goede voeding. Kinderen worden van hot naar her gesleept, veelal zoetgehouden met wat lekkers en als vader en moeder aan het eind van de dag afgepeigerd thuiskomen is het bereiden van een voedzame maaltijd (heel begrijpelijk) een hele opgave.
    Natuurlijk moet er nog wat ‘quality time’ met de kinderen besteedt worden, dus tsja iets later op bed dan maar…
    Ik weet dat ouders dit doen vanuit een positie van liefde, maar zich waarschijnlijk toch niet ten volle beseffend welk effect bepaalde keuzes hebben. Daarmee veroordeel ik absoluut werkende ouders niet, want ik ben zelf ook een werkende moeder. Maar eerlijk is eerlijk, ik worstel er erg mee, hoewel ik het heerlijk vind om te werken, ben ik liever thuis bij de kinderen, maar dat is ook mijn karakter natuurlijk.
    Ik denk wel dat niet in elke situatie weloverwogen keuzes worden gemaakt ten opzichte van de kinderen of ouders nou werken of niet! In onze maatschappij waarin ‘ik’ toch veelal centraal staat, worden moeders/vaders die zelf dingen opofferen voor hun kind soms raar aangekeken, maar dat is toch liefde (en opvoeden)!

  7. Wat een geweldig hart onder de riem voor al die fulltime mama’s die zich ondergewaardeerd voelen! Ik zie het moederschap ook als gave van God. Als je kinderen ontvangt, krijg je een taak opgelegd. Dat het financieel niet altijd makkelijk is, weegt niet op tegen de vele zegeningen die je door je aanwezigheid ontvangt! God opent nieuwe deuren! Zo kun je als fulltime moeder juist als vrijwilliger veel meer tijd vullen en veel meer betrokken zijn bij het gezin in kerk en school.

  8. Wat een mooi en herkenbaar verhaal… bijna precies het mijne 😉 . Ik heb met veel plezier 3 dagen per week gewerkt (mijn man 4) tot onze derde 1 jaar was. Toen werd ook mijn vader ziek en ik merkte aan alles dat ik overbelast raakte. Toen hebben mijn man en ik besloten dat ik een tijdje fulltime thuis zou zijn en hij fulltime zou werken. Ik werd daar best op aangesproken, omdat ik een leuke baan en goede opleiding had (“wat zonde van je opleiding!!”). Maar ik heb nooit spijt gehad van die keuze om een tijdje meer thuis te zijn! We hebben daarna nog een vierde kindje gekregen, die ik eindelijk een jaar lang borstvoeding heb kunnen geven zonder te hoeven kolven ;).
    Toen ik een tijdje thuis was, werd ik gevraagd om op te passen. Toen ben ik gastouder geworden. Zo kregen we wat meer financiële ruimte en kon ik toch thuis zijn. En bovendien vind ik het bieden van een veilige omgeving en opvoeding aan kinderen van anderen ook een hele dankbare en waardevolle taak! En ik zie ook de voordelen als kinderen één of twee dagen naar een gastouder gaan, het is voor hen echt een dagje uit.
    Vorig jaar, toen de jongste naar de basisschool ging, kreeg ik echt weer zin om iets buitenshuis te gaan doen. Toevallig (?!) werd ik toen gebeld of ik een vervanging op mijn oude werk wilde gaan doen voor een half jaar. Ik heb ervan genoten! Toen dat klaar was, rolde ik in een nieuwe baan: ik begeleid nu kinderen op een basisschool die met hun ouders gevlucht zijn. Het enige wat ik heb hoeven doen is bidden: “Heer, u weet dat ik beschikbaar ben, laat u maar weten waar U mij wil gebruiken…” God blijkt het re-integreren goed voor me te regelen, daar had Jet Bussemaker vast geen rekening mee gehouden… 😉
    Wat ik geleerd heb is dat je moet kijken naar wat in een bepaalde fase van je leven belangrijk is, te ver vooruitkijken heeft geen zin. En vertrouw erop dat God voorziet in wat je nodig hebt. De afgelopen jaren heb ik best veel in onze gemeente gedaan, dat gaf mij veel voldoening, ook al verdiende het niks… hier op aarde dan ;). Ik gebruik mijn gaven en talenten op een manier die bij mij past, en wat anderen daarvan zeggen, maakt me niks uit! Maar laten we vooral stoppen om elkaar te veroordelen over wat wel of niet goed is, laat ieder daarin zijn eigen keuzes maken. Maar laat het belang van de kinderen en de draagkracht van beide ouders daarin zwaarder meewegen dan de financiële risico’s en de waardering van anderen!

  9. Onze kinderwens werd na een 2e IVF behandeling vervuld. Wij kregen een prachtige tweeling, een jongen en een meisje. Omdat ik destijds een eigen zaak had en niet zag hoe ik deze verantwoordelijkheid kon combineren met het moederschap heb ik mijn zaak gesloten. Ik was blij en dankbaar dat ik er altijd kon zijn voor mijn kinderen en dat we het financieel konden redden. Toen de kinderen naar de basisschool gingen heb ik tijd kunnen maken om een keramiek opleiding te volgen. Ik genoot van het kleien en wilde als de kinderen naar de middelbare school zouden gaan hier meer tijd voor nemen. Mijn kinderen zijn nu 18 jaar en het is me niet gelukt om mij meer met keramiek bezig te houden. Het altijd beschikbaar kunnen zijn voor mijn gezin heeft mij veel voldoening gebracht, maar het is tegelijkertijd een vast patroon wat ik moeilijk kan doorbreken. Daarbij heeft mijn dochter op 17 jarige leeftijd een reumatische aandoening gekregen (HMS) waardoor zij door de pijn heel veel niet meer kan. De ene dag gaat het beter met haar dan de ander, dat is van te voren niet goed te voorspellen, Tegelijkertijd heeft zij een leeftijd om steeds meer zelfstandig te worden en is het telkens een gezamenlijke strijd hoe ik haar als moeder kan helpen en ondersteunen zonder haar en mijn autonomie teveel in de weg te staan.
    Wat ik hier mee wil zeggen is dat ik geloof dat wij als moeders doen wat we kunnen doen. En wat op ons pad komt weten wij eigenlijk niet. Voor de ene moeder is het een carriere buitenshuis, voor de andere moeder is het misschien een gedeeltelijk of fulltime moederschap. Niet onze besluiten, maar hoe we reageren op de situatie is alles wat we kunnen doen. Soms raken we op een zijweg van schuldgevoelens of van grenzeloosheid. Dat zijn valkuilen waar we misschien van kunnen leren. Maar waar ik van overtuigd ben is dat de liefde voor onze kinderen het moederschap (ook in de vader) zegent of wij nu een werkende moeder(vader) zijn of niet.

  10. Geachte mevrouw Van Woudenberg,

    Recent las ik een artikel van uw hand met als titel: ‘Moederschap wordt ondergewaardeerd’.

    Ik heb met veel interesse uw zienswijze gelezen.

    Het is goed hoe u een pleidooi houdt voor het op juiste waarde schatten van het moederschap. Betrokken moeders zijn van grote waarde!

    Niet alleen voor kinderen maar ook voor de maatschappij in haar geheel.

    Toch wil ik nog wel enige nuancering aanbrengen op uw verhaal.

    Ten eerste zal het voor weinig moeders eenvoudig zijn hun (vaak al parttime) baan op te geven dan wel nog meer te verkleinen, simpelweg omdat dat financieel niet haalbaar is.

    Volgens de inkomensgegevens van het CBS heeft een groot deel van de gezinnen in Nederland een (beperkt) tweede inkomen nodig om financieel rond te komen (het gaat daarbij om de eerste levensbehoeften, dus niet om buitensporige vakanties etc.). En overigens geeft u geen rekenschap van het feit dat kleine parttime banen werkgevers ook vaak voor een lastige opgave stellen, denk bijvoorbeeld aan het onderwijs: iedere dag een andere juf, kortom: het moet ook allemaal maar kunnen, u redeneert vanuit de moeder, echter, er zal altijd een balans moeten zijn tussen belangen van werkgevers en werknemers.

    De gelukkige omstandigheid waarin u verkeert, zoals u op uw eigen website schrijft, namelijk dat u uw werk flexibel kunt combineren met uw verantwoordelijkheden in uw gezin, is dan ook niet voor veel mensen weggelegd.

    U stellingen dat vrouwen het moeilijk vinden om minder te werken vanwege statusverlies of omdat ze niet bereid zijn om financieel een stapje in te leveren, gelden dus niet voor die groep die ik zojuist beschreef, mogelijk alleen voor de hoger opgeleide vrouw met een echtgenoot met een flink salaris.

    Naast voornoemde groep (wel willen minderen, maar financieel niet kunnen) vergeet u ook een andere belangrijke groep: de alleenstaande moeders. Inmiddels groeit 14 % van de kinderen op in een gezin met 1 ouder (CBS over 2014 en dat aantal zal alleen maar toenemen). Het hoeft geen betoog dat uw verhaal voor deze groep helemaal niet opgaat.

    Tot slot, tegenwoordig is er veel minder zekerheid omtrent werk en ook zijn uitkeringen fors lager en korter qua duur. Werken beide ouders (waarvan 1 al dan niet in deeltijd), dan kan er financieel altijd wat worden opgevangen mocht de andere ouder zijn/haar baan (gedeeltelijk) verliezen bijvoorbeeld door bedrijfseconomische omstandigheden of door arbeidsongeschiktheid.

    Daarbij komt dat naar mijn mening iedere vrouw dusdanig in contact moet blijven met de arbeidsmarkt dat mocht zij onverhoopt alleen komen te staan door echtscheiding of door overlijden, werkloosheid of arbeidsongeschiktheid van haar echtgenoot, zij in staat is haar verantwoordelijkheid (en dat is ook een financiële!) te nemen voor haar kinderen!

    Kortom, ik vind het eigenlijk een behoorlijk ‘elitair’ stukje: geschreven voor vrouwen die hoger opgeleid zijn met een man met een goede baan, dus niet gescheiden en niet alleenstaand en meer dan voldoende inkomen, die daarom ook in de mogelijkheid zijn om nog minder te werken of zelfs helemaal te stoppen.

    Als (nu nog) alleenstaande moeder met 3 kinderen, raakt dat wel.

    Ik hoop hiermee enige nuancering op uw artikel te hebben aangebracht.

    Met vriendelijke groet,

    mw. mr. H.C. (Corine) van Vuren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s