Ik mocht niet meer aan het avondmaal

“We werden als leden van de kerk gevraagd om extra bij te dragen aan het nieuwe kerkgebouw. Mijn man en ik betaalden wel wat, maar konden niet meer missen dat wat we al schonken. Dat werd gezien als ongehoorzaamheid. We werden in het kerkblad genoemd en ook vanaf de kansel werd uitgesproken dat we onder censuur stonden. Ik mocht niet meer deelnemen aan het avondmaal en uiteindelijk zijn we op een nare manier vertrokken uit die kerk. Ik durfde het niet aan mijn moeder te vertellen. Zij dacht dat we gewoon elke zondag naar de kerk gingen. Ik heb dat toen een hele tijd zo gelaten. Uit angst om haar verdriet te doen.”

Er ging een schok door het projectkoor Praise United toen een van de deelnemers dit verhaal deelde toen ik vroeg ‘wie is er wel eens een tijdje van God en geloof weggelopen?’. Een lieve, al iets oudere, mevrouw deelde toen aangedaan haar ervaring met ons. Ze voegde er wel aan toe: “Mijn geloof in God ben ik gelukkig nooit kwijt geraakt, maar het was erg zwaar, ook omdat mijn man niet gelovig was en op deze manier kon zeggen ‘zie je wel, zo zijn ze!’

Ik sprak uit wat een wonder het is dat ze zonder bitterheid met ons samen over Gods liefde kon zingen en ook weer zonder nare gevoelens in een kerk, groep christenen, kan en wil zijn. Zijn er nog meer mensen die iets willen delen? Een andere vrouw stak voorzichtig haar hand op. Ze vond het wel spannend om te vertellen, maar begon toch te delen:

“Er was een tijd dat ik hele verkeerde keuzes maakte in mijn leven. Keuzes waarmee ik een verkeerde weg opging en daarmee mezelf, anderen en God verdriet heb gedaan. Toen ik erg ver op dat pad was, kwam ik in een kerk terecht. Die dag werd er avondmaal gehouden en uitgenodigd om deel te nemen. Ik wilde wel, maar voelde ook dat het niet klopte bij mijn leven van dat moment. Er waren zoveel dingen compleet scheef en ik schaamde me ervoor. Ik sprak de dominee van die kerk en vertelde hem dat ik niet kon meedoen aan het avondmaal. Hij vroeg waarom niet. Ik zei: “Ik ben te ver van God afgedwaald en heb veel verkeerde keuzes gemaakt”. Hij vertelde me toen dat het heel rustig aan het avondmaal zou worden als alleen perfecte mensen mochten komen. Hij vertelde me dat er een weg terug was. En ik heb alles opgebiecht. Ik werd niet afgewezen. Een hele tijd van herstel volgde en nu ben ik vrij en weet ik dat ik bij God mag horen. Dat hij van me houdt, ondanks alles wat ik heb misdaan in mijn leven.

Wel bijzonder om deze twee compleet verschillende verhalen rondom het avondmaal en vooral ook het effect van een kerk, mensen, op iemands geloofsleven te horen. Ik ben trots op die dominee die niet geschokt was door iemands rotzooi. Maar vriendelijk uitnodigde om vergeving te ontvangen.

Een derde zangeres stond op en zei spontaan: “Mag ik nog iets zeggen tegen die eerste mevrouw die de kerk uit is gezet? Ik wil u zeggen dat het het me spijt dat u zulk ‘grondpersoneel’ van God bent tegenkomen. Er komt een dag dat we elkaar niet meer zo zullen kwetsen. Dat we samen in een volmaakt huis zullen wonen en liefde zal regeren in iedereen. Fijn dat u er bent!”  Een traantje liep over de wang van de oudere dame.

We zongen Groot is Uw trouw. “Ben ik ontrouw, U blijft immer dezelfde. Die U steeds was, dat bewijst U ook nu”. De repetitie moest eigelijk nog beginnen. Maar ik vond de avond al geslaagd.

Ook eens meedoen met Praise United? Er komt een groot landelijk projectkoor aan onder leiding van Martin Brand en Henk Doest in november/december. Een kerstproject. Meer informatie daarover vind je hier.