Skip to content

Wél christen… niet blij!

Soms hoor ik mensen zeggen ‘ik voel niets in mijn geloof’ of ‘ik ervaar niets van God’. Want ik ben niet blij, rustig, vredig of vol aanbidding. Dat kan best lastig zijn. Het idee dat je als christen tijdens het bidden of bijbellezen, zingen of luisteren naar een preek toch meestal wel ‘iets fijns zou moeten beleven’, anderen schijnen het in ieder geval wel ‘te voelen’. Maar bij jou is dat fijne, warme, gelukzalige innerlijke gloeien niet (meer) aanwezig… Probleem?

Ik denk het niet perse. Er wordt nergens in de Bijbel voorgeschreven wat je zou ‘moeten voelen’ van een relatie met God. Tuurlijk komen er beloften voorbij. Vrede die het verstand te boven gaat is zo’n hele bekende. Of onuitsprekelijke vreugde… En beide ervaringen ken ik van momenten in mijn leven met God. Maar ik ken niemand die elk moment van elke dag overvallen door grote vreugde niets anders kan dan gelukzalig glimlachen en huppelen. Dat is gewoon niet het leven. Gevoelens komen en gaan.

Onze innerlijke ervaring is iets anders de relatie waarbinnen die ervaringen langs kunnen komen! Verwar je gevoel niet met je relatie. Er is binnen een relatie ruimte voor verschillende emoties. In de relatie met God is er ruimte om heel positieve emoties te ervaren. En soms ontstaan die ook door het contact met Hem, door wat de Heilige Geest doet. Maar soms is het juist zo belangrijk om iets anders te doorleven denk ik. En dat kan ook met God. Dat kan ook van God zijn.

God nodigt ons uit voor een wandeling met Hem. Ons hele leven door. En tijdens die wandeling is ruimte voor ons hele scala aan emoties, verschillende seizoenen van ons leven waar ook heel verschillende gemoedstoestanden bij kunnen horen. Dus op het moment dat jij even niet blij bent. Of niet dankbaar. Of niet zo vol enthousiasme, hoop, vertrouwen of blijdschap wil dat niet zeggen dat jij geen relatie met God hebt. Of dat je terug zou moeten naar je eerste liefde en vol heimwee daarnaar moet snakken. Ik moet me weer voelen zoals toen. Dat was namelijk de goede ervaring. En dít niet…  Daarmee veroordelen we onszelf en onze ervaring. En sluiten we de mogelijkheid uit dat God actief in ons leven werkt. Want dan zouden we ons toch fijn moeten voelen?

Misschien ben je boos, bang, verdrietig of heb je spijt
Misschien ben je boos of heb je last van angsten. Misschien ben je verdrietig, zit je vol gevoelens van spijt. Daarvoor is ruimte bij God. Ruimte voor gemis. Ruimte voor jou. Zoals het nu met je gaat. We hoeven niet door een bepaalde gemoedstoestand op te klimmen naar God. Nee, ik vind het juist zo wonderlijk mooi dat Jezus naar ons toekomt. Dat Hij ons ontmoet. Waar we nu zijn. Waar we écht zijn. Niet waar we denken te moeten zijn.

Ik sprak onlangs een hele lieve vrouw die door een vreselijke tijd gaat. Na tientallen jaren huwelijk is haar man overleden en ervaart ze nu het gemis. Zo verdrietig is ze. Ze vind het leven zo zwaar op dit moment, kan nergens van genieten. Ze vertelde me dat ze dit elke dag als zonde naar God beleed. “Ik zou toch dankbaar moeten zijn?” God zorgt zo goed voor me, Hij is bij me, er zijn zoveel lieve mensen die elke dag voor me klaarstaan. En ik kan me alleen maar zo naar voelen. Dat is toch ondankbaar. Ik hoop dat God me het wil vergeven.

Laat je toch kennen!
Ik heb haar gezegd dat ik het pas raar zou vinden als ze vol blijdschap en dankbaarheid over zo’n verlies heen zou stappen. Ze bevestigd de waarde en diepte van haar huwelijk door het verdriet en gemis dat er nu is. Ze is iets kwijt. En dat doet vreselijk veel pijn. En ik geloof dat God met ons mee gaat in dat seizoen. Dat we niet groot, flink of positief hoeven zijn. In een echte relaties is ruimte voor beide personen. Hoeven we geen toneel te spelen. Dat geeft zo’n verbondenheid. Dat we ons letterlijk mogen laten kennen.

In de Bijbel komen in de relatie met God heel veel verschillende belevingen voor. Als je de psalmen alleen al leest. Van David bijvoorbeeld. Dan komt er heus niet alleen geloof, dankbaarheid en verlangen naar God voorbij. ‘Blijdschap, verdriet, boosheid, angst, onbegrip schaamte, schuld, opgeluchtheid, verwachting, hoop, moed, dankbaarheid…’

Je mag alles voelen in de relatie met God. Alles mag er zijn. Het ís er. Jij bent een mens en al je verschillende emoties komen soms voorbij. Ik wil je aanmoedigen om in de relatie met God te blijven. Wat je ook voelt. Deel dat met God. Hij schrikt daar niet van. Deel je echte hart met God. Hij blijft onveranderlijk, betrouwbaar en goed. Hij is de enige die je totaal begrijpt en doorgondt. Dus toneelspelen heeft geen zin. Van verre doorziet Hij je gedachten (en gevoelens). Hij is je Maker. En niets is onbespreekbaar. Wat een relatie. Daar word je toch blij van 😉  (af en toe…)

Keur je beleving niet af als ‘niet-christelijke’. God heeft jou uitgekozen voor een wandeling. En hij wandelt met jou. Niet met een profielfoto of stripfiguur. Omdat Hij daarvoor kiest. Hij is trouw. In elk seizoen.

Wat de toekomst brenge moge…
Een van de meest geliefde liederen in de kerk is ‘wat de toekomst brenge moge’. Het is geschreven door de dichteres Jacqueline E. van der Waals. Zij was een wijze en onderlegde vrouw die veel schreef, doceerde o.a. over de filosofie van Nietsche en Kierkegaard. In het liedboek voor de kerk staat het bekende ‘wat de toekomst breng moge’. Het raakt mij persoonlijk ook diep. Misschien doordat ik ook ziek ben geweest en met onzekerheid te maken heb, het thema van haar tekst. Ik zeg ‘ook ziek’ omdat de dichteres vroeg stierf aan maagkanker en het lied vlak voor haar dood schreef.

Maar toen ik wat meer van haar gedichten las, kwam ik een heel andere tekst tegen. Een die vast niet op de nominatie voor het liedboek of de opwekkingsbundel staat. Het is getiteld ‘Bitterheid’

Bitterheid
Het woord, dat mij met kracht omgordde,
En vrede en vreugd gaf,
Is alsem voor mijn mond geworden,
En voor mijn ziel een straf.
De naam, die al mijn onrust stilde…
Het fluisterzachte woord,
Waarop ik eenmaal pleiten wilde,
Staande aan ’s Hemels poort –
Dien Grooten Naam, zal ik niet noemen,
Die grendels open schoof,
Vraagt God den grond, waarop ik roeme?
“Heer, op mijn ongeloof.”

Spottend?
Misschien vind je deze tekst spottend. Misschien vind je dat ik deze tekst helemaal niet moet citeren omdat het zo negatief over God en geloof spreekt… Ik denk niet dat dit het geval is. Deze tekst komt recht uit het hart van Jacqueline E. van der Waals op het moment dat zij op deze manier in het leven stond. Waarom willen we het ene wel horen en het andere niet. Het gaat niet over God, Hij is onveranderlijk en goed! Het gaat hier om het leven en de ervaring van Jacqueline. Ze is wel betrokken gebleven bij God, geloof en kerk. Al zien we in het gedicht bitterheid dat ze het moeilijk had en God op dat moment van haar kant ‘kwijt’ was.

Wat mij ontroerde is dat juist deze vrouw aan het einde van haar leven de tekst schreef die nu al bijna 100 jaar wordt gezongen en ontelbaar veel mensen troostte. Laten we toch altijd eerlijk zijn naar elkaar. Ruimte geven aan verhalen van geloof én van twijfel. Elkaar niet afwijzen maar juist bij elkaar blijven als mens. Want ook na twijfel komt soms weer ruimte… voor geloof. Alles heeft een tijd.

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heeren hand;
moedig sla ik dus de oogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalmen moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft gelooven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zoo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
Als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand’len,
dat alleen den weg niet vindt:
neem mijn hand in Uwe handen
en geleid mij als een kind.

4 thoughts on “Wél christen… niet blij! Plaats een reactie

  1. Dit gedicht kende ik niet van haar, als je dan de woorden tot je door laat dringen van wat de toekomst brengen moge, begrijp je nog meer de diepte ervan.
    Toen mijn dochter tiener was ,had zij dit lied eens zitten zingen op de fiets , en vertelde zij mij toen ze thuis kwam . Dat de regel , Laat mij niet mijn lot beslissen, zo ik mocht ik durfde niet. Ach hoe zou ik mij vergissen als Gij mij de keuze liet.
    Dat is echt waar hè mam,. En daar hadden we een mooi gesprek over
    Daar denk ik nog vaak aan, nu zij zelf moeder van tieners is. En het zijn nog steeds waardevolle regels voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s