Ons gevecht met angst

Ik ben trots op Susanne die haar angst in de ogen heeft gekeken en, met wat hulp, heeft overwonnen al is ze kwetsbaarder en gevoeliger gebleven voor spanning. Een thriller hoef ik niet meer aan te zetten thuis. En eigenlijk ben ik ook wel een beetje trots op mezelf en ons als gezin.

15672565_1390129981005356_5570331375496417746_n

We hebben flink wat angst en onzekerheid ervaren en nu kunnen we erop terugkijken als een lastig seizoen in ons leven. Een seizoen dat ons heeft veranderd. Maar niet heeft verslagen.

Ik kan voor mezelf ook uitspreken dat geloof in God hierin heel doorslaggevend is geweest. Ik wil je er wat over vertellen. Misschien ga je zelf door een tijd van onzekerheid, angst. Hopelijk heb je iets aan dit verhaal.

Toen ik wakker werd in het ziekenhuis en na maanden eigenlijk pas echt begreep dat ik bijna was overleden aan een hartstilstand (eerst kon ik deze werkelijkheid nog niet bevatten of niet aan en deed net alsof het simpelweg niet bestond) begon een pittige tijd. Kwetsbaarheid onder ogen zien is best lastig.

Als je jong bent is het fijner om te denken dat je onaantastbaar bent. En ergens denk je dat ook. Ziek zijn en dood gaan is voor oude mensen. Niet voor jonge vaders toch? Als je jong bent, gebeurt dat niet. De werkelijkheid is voor sommige helaas anders.

Ik heb tijd nodig gehad om te verwerken en van alles opnieuw te durven. Alleen naar buiten, fietsen, vakantie, meerijden met Henk in de auto (waar het ook een paar keer gebeurd was)… Voor Susanne natuurlijk ook enorm spannend en kwetsbaar proces. Zij had van dichtbij gezien hoe het mis was gegaan. Voor haar was het heel moeilijk om me weer een beetje ‘los’ te laten. Zeker ook lastig om me met de kinderen alleen te ‘vertrouwen’. Wat als het gebeurd tijdens het badderen van ons jonge kind. Of als ik van de trap loop met ons meisje in mijn armen. Of als ik Noah met de auto naar school breng, etc. Als, als, als… En dit waren geen ondenkbare doemscenario’s. Maar heel reëele gevaren. En daar moesten wij mee dealen. Dat kostte tijd.

Je lichaam weer vertrouwen?
Mensen zeiden, goed bedoeld natuurlijk, opvallend vaak dezelfde dingen, zo zijn we… ) “Ja, je moet je lichaam opnieuw leren vertrouwen”.

Of ‘er kan altijd wel iets iets gebeuren, misschien kom ik straks wel onder een auto’… Tja, de kans dat mijn hart me opnieuw in de steek zou laten was toch iets groter. Zulke opmerkingen konden me wel irriteren omdat ze zo weinig invoelend zijn. Maar ik besefte ook dat ik zelf dat soort dingen ook wel had geroepen voordat ik in deze situatie kwam. En het wás natuurlijk goed bedoeld.

Ja, ik moest op een of andere manier verder met dit lichaam en deze hartziekte. Mijn lichaam vertrouwen zeiden ze dus. Maar dát was nou net wat ik niet  kon. Als het aan mijn lichaam alleen had gelegen, was ik inmiddels niet meer op aarde. Het liet me eerder in de steek. Dus dat vertrouwen zou niet snel terugkomen. En op basis waarvan dan? Beloften waren er niet. Zekerheid ook niet meer.

Herbelevingen en Paniekaanvallen
De eerste maanden waren moeilijk. Ik had soms herbelevingen. Nachtmerries. Af en toe paniekaanvallen. Op straat, in de supermarkt, in de auto, achter de piano, in bed. Een keer in de boekhandel, tintelende vingers, hartkloppingen (die vond ik met name vreselijk eng), zweten en wachten. Leunen tegen een pilaar en hopen dat het over zou gaan. Soms waren herbelevingen zo echt dat ik het ziekenhuis belde omdat ik dacht dat ‘het’ weer gebeurde.

Dan liep ik via de grasvelden naar huis, ‘als ik dan val, dan val ik zachter’. Ik ontweek lantarenpalen en reed op de snelweg meestal op de rechterbaan zodat ik zo nodig snel naar de vluchtstrook kon gaan als ik die tijd had.

Ik had een externe bron van rust en vertrouwen nodig. Voor mij was dat mijn geloof in God. Ik heb heel veel gehad aan muziek. Zeker de oude hymnes waren zo bemoedigend. Voor het slapen gaan, tijdens het wandelen, fietsen en alles wat ik spannend vond luisterde ik ernaar. Dat bracht mijn ziel tot rust. Wat heb ik veel uren naar de cd van Guy Penrod geluisterd. Vooral ook dit lied.

De bijbeltekst uit Romeinen 8 ‘niets kan me scheiden van de liefde van Christus’ gaf me heel veel kracht. Ik zag vaak een grote Hand voor me. Waarin ik, met hartziekte en al, word vastgehouden. Veilig ben. Een hand waarin in kan lopen, dansen, zingen, werken, slapen… Maar ook een hand waarin ik val als het ‘mis’ zou gaan. Ik moest vaak denken aan deze teksten. En heb de vrede van God, die verstand te boven gaat, erdoor ervaren.

Wees mij genadig, God, wees mij genadig,
want bij u is mijn leven geborgen.
In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen,
tot het doodsgevaar is geweken.
(Psalm 57:2)

U bent immers gestorven, en uw leven ligt met Christus verborgen in God.(Kolossenzen 3:3)

Hierdoor was mijn angst niet plotseling helemaal weg. Maar de vrede die God gaf maakte dat ik de moed had om het proces door te gaan. En ik weet heel diep van binnen. Wat er ook gebeurt. Ik ben veilig. Ik ben niet alleen. Er zijn eeuwige armen onder mij. En dat geldt ook voor jou. Ik wens je veel kracht en moed toe om de angst onder ogen te zien. Het is zwaar en moeilijk. Maar je zult zien dat je erdoorheen kunt gaan. Maar je hoeft niet je leven lang onder heerschappij van je angst te leven. Gods vrede is er. En neem de hulp vaan van  professionals die je kunnen helpen door zo’n proces van herstel en verwerking te gaan. Er komt een nieuwe tijd.

6 thoughts on “Ons gevecht met angst

  1. Mooi, bedankt voor je opgeschreven woorden het zorgt bij mij voor een stukje herkenning en een klein beetje de hoop op iets mooiers en daarom de moed om door te gaan met Jezus naast mij.

  2. Beste Martin
    Mijn man heeft zijn hartstilstand niet overleefd (15-8-2016) Mijn geloof is aan het wankelen gebracht, waarom heeft God mijn man niet wakker gemaakt? Ik ben boos en heel verdrietig en door dit alles ben IK angstig geworden, de dood is sneller dan de geboorte. Onze kinderen en kleinkinderen moeten nu hun (o)pa missen en hij was pas 61. Nog zoveel te doen en nog zoveel te genieten van z’n kleinkinderen en dat is hem/ons allemaal afgenomen.

  3. Martin bedankt voor je bemoedigende woorden, ook ik ga door een tijd van veel angst en dat beheerst je leven, ook mijn geloof is een baken.
    Ook ik heb hulp gezocht en vertrouw erop dat ik samen met God de strijd ga overwinnen, hij is de Overwinnaar! Heel veel zegen voor jou en je gezin en bedankt voor het delen van jouw verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s