a

Alienum phaedrum torquatos nec eu, vistraxiti rtssa periculiser ex, nihil lab teger enim nequm lutpatetendis in mei meis an pericula.

Instagram

Follow Us

Image Alt

BijbelBlog

Liefde is een keuze wordt wel eens gezegd… Dat kan zo zijn… En in de liefde gaat het allemaal niet vanzelf goed, wel vanzelf fout. Ook waar… Liefde is een werkwoord. Ook een veelgehoorde uitspraak. Daar kunnen we iets mee

Ik besef me dat deze titel prikkelend is. Dat was natuurlijk ook niet helemaal onbewust. Er is ergens iets tegenstrijdigs in het bezig zijn met elk jaar weer een voorstelling waarin het lijden van Jezus centraal staat. Over grote idealen,

Ik sprak deze week een gelovige man die me vertelde dat hij 'vroeger' in spannende situaties bijvoorbeeld rondom ziekte twee verschillende mailgroepen had. Er ging een mailtje naar de mede-christenen. En daarna ook een apart mailtje naar mensen die 'niet

Het is landelijk nieuws dat vooral christenen in Nederland zich boos maken om de beeldcampagne die Kerk in Actie rondom Pasen heeft gelanceerd. Daarop zie je dat een beeltenis van Jezus wordt verscheurd en daarna worden de snippers de wereld

Liefde geven is soms uitdagend. Liefde ontvangen is ook niet voor iedereen makkelijk. Integendeel. Ik ontmoet regelmatig mensen die maar niet kunnen geloven dat iemand echt van ze houdt. Dat zijn mensen die soms hun geliefden afstoten uit angst voor kwetsbaarheid en als soort van test 'blijft hij of zij echt van me houden zélfs als ik...'

Soms hoor ik mensen zeggen 'ik voel niets in mijn geloof' of 'ik ervaar niets van God'. Want ik ben niet blij, rustig, vredig of vol aanbidding. Dat kan best lastig zijn. Het idee dat je als christen tijdens het

Blijf bij mij Jezus had niemand nodig. Hij was van God gekomen en vol van Zijn kracht. Dus onafhankelijk van mensen. Dat zou je kunnen zeggen. Hij kon alles wat Hij wilde realiseren. Er was ongekende kracht, wijsheid en liefde in Hem.

Romeinen 8:15 U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te zijn, en om hem te kunnen aanroepen met ‘Abba, Vader’. 16 De Geest zelf verzekert onze geest dat wij Gods kinderen zijn.

Vanmorgen was ik aan het mijmeren over het thema 'van waarde zijn'. Komt misschien ook door wat liedjes uit de voorstelling 'Hollandsche Nieuwe'. Ik heb na mijn hartstilstanden ervaren hoe snel ik overal vervangen kon worden (behalve bij mijn geliefden).

Mineke: "Praten over de plaats van de vrouw, over rollen en rolverdeling geeft mij al snel wat spanning, merk ik. Formulering en zelfs woordkeuze komen heel nauw en mijn weerstand om in het hoekje van traditioneel ingestelde vrouwen weggezet te

Niet het vriendje van je zoon/dochter zijn. 

Opvoeden doet mij, en ik denk de meeste mensen, gelijk denken aan ‘ kinderen het juiste gedrag aan- en het verkeerde af te leren.’ Aan regels/grenzen stellen. Consequent zijn daarin. Durven om niet het vriendje maar de ‘opvoeder’ van je kind te zijn. Allemaal waar, maar...

Wat als iedereen om je heen gelooft dat God goed is maar jij weet dat niet meer zo zeker… Als de gemeente zingt over gedragen worden en zweven op de wind maar jij ‘staat’ alleen. Als prachtige getuigenissen klinken over

In de zomervakantie krijg ik meestal een vaste gast op bezoek. Verdriet. Ik weet niet waarom hij dan steeds bij me aanklopt en gelijk een paar weken wil blijven. Misschien omdat hij inschat dat ik dan tijd voor hem heb. Ik kan honderd keer

CS Lewis zei: "Een christen geniet van de zon, net als alle andere mensen. Maar… zij hebben ook het bijzondere vermogen om via de zonnestralen omhoog te kijken en van de bron van het Licht Zelf te ontdekken genieten.

Het woord verleiding klinkt voor mij best positief als ik erover nadenk. Het is ergens best leuk toch als iemand je wil verleiden. Je krijgt door de inspanning van de ander het gevoel dat het om jou gaat. Dat je speciaal bent en iets bijzonders beleven zal.

Er zijn van die Bijbelteksten die me altijd een spiegel voorhouden. Vorige week las ik woorden van Jezus over gebed. Hij onderwees zijn leerlingen over de manier van bidden waar God op wacht. Hij introduceert een totaal nieuwe manier van omgaan met God. Spreken met Hem op een vertrouwde manier. Zoals kinderen met een (goede) Vader.

“Hoe gaat het met jou?” Die vraag stellen we nog wel regelmatig. Of we het antwoord echt willen of kunnen aanhoren is soms nog een tweede vraag. We klagen wel eens over de oppervlakkigheid in de gesprekken met anderen. Iedereen

Een heel jaar geen hartstilstanden en reanimaties meegemaakt (behalve dan tijdens de opgewekte ritmestoornis in het ziekenhuis tijdens mijn operatie januari 2014). Iets om dankbaar voor te zijn! En inderdaad, de angst verdwijnt naar de achtergrond. Het leven, de plannen,

In kennis, filosofie, liefdadigheid, zelfontplooing, dromen waarmaken… In al die dingen en nog veel meer zoeken mensen bewust of onbewust naar het ultieme dat ze zal vervullen, volmaken en ze vinden het niet.

Deze week kwam ik twee verschillende mensen tegen die beiden 'vast liepen' door de tsunami aan slecht (wereld)nieuws die de afgelopen maanden over ons heen komt. "Ik begin bang te worden voor de Islam en radicale moslims in Nederland" sprak de man uit. "Ik ben boos en bang tegelijk, en ik zie de toekomst niet positief tegemoet. Mijn schouders ophalen kan ik niet, het houdt me dagelijks bezig. Mensen om me heen storen zich aan mijn humeur".

Hoe vaak liep een persoonlijk gesprek over geloofservaringen niet uit op een vage (soms verhitte) discussie. Sommige christenen zijn zo bang voor een moeilijk gesprek met vragen die ze niet kunnen beantwoorden dat ze maar helemaal niet meer vertellen over hun leven met God. Het roept toch maar discussie op. Ze begrijpen het toch niet. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Laat een ander dat maar doen. Het hele 'parels voor de zwijnen' argument wordt ook te pas en te onpas van stal (toepasselijk) gehaald om maar te kunnen zwijgen.

Ik heb er heel wat. Verbroken relaties. Jij waarschijnlijk ook. Klinkt wel wat heftig en meestal ervaar ik het niet zo zwaar. Maar gisteravond na een goed gesprek met Susanne over vriendschappen en 'verbindingen aangaan' met anderen kwamen er toch heel wat namen voorbij. Namen van mensen die nog steeds een warm gevoel bij me oproepen. Omdat we een tijd samen opliepen, best hecht waren. Vrienden. Maar tegelijkertijd zijn het allemaal mensen met wie ik vandaag geen contact meer heb. Niet omdat er ruzie was of zoiets, maar gewoon omdat er een nieuwe fase kwam. Ik verder ging…

Ik zie hem al zitten vanuit mijn ooghoek. Ik ben nog even in gesprek met wat anderen na de dienst in de Basis. De wachtende man op de eerste rij ken ik niet. Hij zou wat leeftijd betreft mijn vader kunnen zijn schat ik in. Ben benieuwd naar wat hij te zeggen heeft.

Gisteravond las ik over de coming out van zangeres/theologe Vicky Beeching. Eerlijk gezegd had ik nooit eerder van haar gehoord, maar de kans is groot dat ik een van haar worship songs wel hoorde of heb gezongen. Ze is namelijk een prominente christen en ze voerde jarenlang een eenzame strijd. Ze wist dat ze bedolven zou worden onder commentaar. En dat gebeurde ook. Zelfs ik schrijf nu iets over haar, voor het eerst in mijn leven.

Soms heb ik het idee dat ik leeg ben. Niets te geven heb. Dat het enthousiasme en de energie even op is. Ken je dat? Gisteravond had ik nog zo'n moment. Onderweg naar de eerste repetitie van Praise United Zwolle voelde ik mijn moeheid. Paar korte nachten (jong gezin he?) en drukke dagen. Daar nog wat hooikoorts bij en het recept voor een aardige mist in mijn hoofd was compleet. 'Maar er zitten straks zo'n 200 mensen op een inspirerende avond te wachten. Ze hebben verwachtingen (van mij?) en zullen me vriendelijk en afwachtend aankijken. Kan ik ze wel iets bieden? Heb ik wel genoeg te geven vandaag?'

Een paar jaar geleden sprak ik een oudere man in de kerk. Hij was al tientallen jaren getrouwd en elke zondag zaten hij en zijn vrouw vooraan. De laatste jaren heeft zijn vrouw intensieve verzorging nodig en het grootste deel hiervan doet hij zelf. Ik vroeg hem hoe dat was, om nu samen in die fase beland te zijn. 

De vuur en vlam kerkentour met de Verre Naasten is voor mij een geschenk uit de hemel. Door het voorbereiden van deze avonden rondom het pinkstervuur en het nadenken en delen over de missie van Jezus wordt ik zelf ook uitgedaagd om mijn leven als leerling van de Meester. Ik luister naar veel onderwijs over 'het Koninkrijk vertegenwoordigen' en dat doet me goed en daagt me uit. Jezus was een en al Leven. Hij had geen 'tijd van bediening' en daarna weer lekker terug naar zijn anonieme prive bestaan met flinke muren daaromheen. Ik zelf heb mijn leven nog wel in compartimenten verdeelt. Als spreker/zanger voor groepen mensen ben ik open en deel in mijn geloof. Maar ja, dan is dat ook de verwachting en de reden van mijn (zelfs betaalde) komst naar een kerk of organisatie.

Gisteravond ontmoette ik Carel, een intelligente twintiger die 1,5 jaar geleden op zoek ging naar meer. Hij had een prachtig verhaal. Carel: "Ik was met mijn familie in Afrika tijdens het WK en we hadden een geweldig mooie tijd. Safari, genieten van alles om ons heen en de uitbundige WK-sfeer. Het kon gewoon niet beter. Toch was dat juist hetgeen waardoor ik ontevreden raakte. Gek genoeg…"

„ZE ZIEN ME AANKOMEN”. (deel 1) Ik ontmoet regelmatig mensen die best open staan voor het christelijk geloof. Ze vinden het ‚mooi’ dat anderen er kracht uit halen. Dat er een warme samenhorigheid kan zijn tussen gelovigen en de hoop, vertrouwen en blijdschap spreken ook aan. Toch houdt iets ze tegen om in van toeschouwer deelnemer te worden. Namelijk de gevolgen van ‚de keuze’. Daar zullen veel mensen namelijk iets  van vinden. 

Ik heb Jezus vaak ontkend, net als Petrus in de nacht dat Jezus gevangen werd genomen. Vaak durfde ik niet duidelijk te zijn. Heb ik vage compromissen gesloten. Heb ik zelfs meegepraat met mensen die de Bijbel op bepaalde punten tegenspraken. Omdat ik de moed niet had om te staan voor mijn geloof. 

Wat kan thuis komen heerlijk zijn. Na een dag hard werken, lange autoreizen of vakantie ben ik altijd weer blij om in mijn Tom-Tom het woord ‘HOME’ in te toetsen en na een poosje thuis te zijn. De plek waar ik mijn schoenen uitdoe, mijn jas ophang en kan ontspannen met Suus en Noah.

Als ik zou geloven dat voorspoed en gezondheid mijn recht is als kind van God en dus altijd verwacht mag worden was ik nu geen christen meer waarschijnlijk. Of erger..Ik zou misschien gaan geloven dat het God niet kan schelen

We leven in een snelle wereld. Met een constante informatiestroom via alle media. Nieuws is kort houdbaar en onze aandacht is maar kort 'te pakken'. Wat vandaag het gesprek van de dag is, zal morgen overstemd worden door een nieuw bericht. Wat dat betreft is de communicatie van God door de eeuwen heen minder afwisselend wat betreft inhoud...

Ik werk met de zendingsorganisatie Operatie Mobilisatie. En elke week hoor ik weer verhalen van wat God heeft gedaan door mensen die beschikbaar wilden zijn en uit hun comfortabele zone wilden komen. Ze vertellen stuk voor stuk over groei in hun leven als christen.

Ik ben extreem impulsief en snel afgeleid door nieuwe ideeen. Dat kan best leuk zijn tijdens optredens maar meestal ervaar ik het in mijn dagelijks leven als best lastig. Zeker omdat ik graag wil groeien als discipel van Jezus, man van mijn woord wil zijn en vanuit de (vooraf gemaakte) keuzes. Niet vanuit de wind die per dag of zelfs per moment van richting kan veranderen en me een andere kant op kan sturen... Ik vermoed dat ik niet de enige ben die moeite heeft met... discipline. Het onder controle krijgen van ‘jezelf’. 

Als ik de titel boven dit stukje zie, klinkt het haast als de titel van een workshop of tien-stappen-plan-boekje waardoor wij eens goed leren hoe wij ‘verwachtingsvol (dus goed) kunnen bidden’. Als een kwaliteit of talent. Ik heb leren bidden met verwachting en kan God nu in beweging brengen. De gedachte alleen al is absurd natuurlijk…

"Ik denk dat (zeker jonge) christenen vaak brokken maken als ze hun levensvisie enthousiast op anderen gaan leggen. Onbegrip, frustratie, angst (‘zit je bij een sekte ofzo?’) verwijdering en soms zelfs verbroken relaties zijn makkelijk het gevolg van een houding die op veroordelen lijkt. 

Wie ben jij om mij te veroordelen?! Kijk lekker naar jezelf!” en om het compleet te maken wordt meestal afgesloten met “wie zonder zonde is werpe de eerste steen”. Daar sta je dan met je goeie bedoelingen. Met je mond vol tanden. Je wilde helpen maar denkt nu vertwijfeld of je het wel goed hebt gedaan.

BIJBELBLOG lezen Filippenzen 1 en 3  Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. Omwille van hem heb ik alles prijsgegeven; ik heb alles als afval weggegooid. Ik wilde Christus winnen en één met hem zijn” De spiegel die Paulus me voorhoudt Deze woorden zijn ooit door Paulus opgeschreven. In Filippenzen (3:8-9) spreekt hij vol liefde en gedrevenheid over zijn relatie met Jezus. Deze relatie is hem zoveel waard geworden dat alles erbij verbleekt. Ook de godsdienst waarin Paulus altijd al fanatiek was. Hij heeft ontdekt dat het niet gaat om het naleven van allerlei wetten en regels (hoe goed sommige regels ook zijn!) maar dat het allermooiste en meest belangrijk een relatie met Jezus zelf is. Afgelopen week heeft Paulus mij een spiegel voorgehouden. Ook door een andere uitspraak van hem.